dinsdag 26 juli 2016

XXX De Bevalling 15 juli 2016





                                           De Bevalling 15 juli 2016




Vrijdag 15 juli 2016



Heel veel geslapen hebben we niet......
We hebben veel liggen praten over de dag van morgen en wat zenuwen hielden ons wakker.
"Morgen wordt hoogstwaarschijnlijk de kleine Puk geboren"
Gedachten die constant door je hoofd gaan...die je zenuwachtig maken, die je bezig houden en waar je uiteindelijk toch moe van wordt en in slaap valt.......
Half zes in de ochtend ging de wekker en 'baf'.....daar waren de zenuwen weer gelijk!
Annie zou om 06:15 uur het Alrijne ziekenhuis in Leiderdorp bellen en vragen of we ons inderdaad nog steeds om 07:00 uur konden melden voor het inleiden van de bevalling.
Ze belde ons om 06:20 uur: "Goeiemooorgen......", begon ze vrolijk en lachend.
"We kunnen om 07:00 uur ons melden hoor. Wij rijden hier zo weg, m'n moeder is er al."
"Helemaal goed meis.....", antwoordde ik, "ook wij gaan direct weg. Dan zien we elkaar daar. Ben je zenuwachtig?", vroeg ik.
"Mwah......gaat nog wel.", zei ze nuchter als altijd.
"We zien elkaar daar om zeven uur......"

Al weken.....werkelijk al weken hebben we twee vluchttassen klaar staan.
Eén voor als we hals over kop zouden moeten bevallen bij Annie thuis en eentje voor in het ziekenhuis.
In die voor de thuisbevalling zaten bijvoorbeeld twee kruiken en in die andere niet.
En er stond een tas klaar met crackers, pakjes drinken, flesjes water, snoep en koek.
En toch: "Hebben we nu alles? Hebben we onze papieren allemaal? Zit alles in de tassen?"
"Oh....de bloemen uit de vaas halen en een zakje om de stelen.", zei Mies.
Bepakt liepen we het tuinpad af, sloten de poort achter ons af en liepen het pad af richting de auto.
Vreemde gedachte: Als we hier weer lopen, hebben we een kindje bij ons!
Een dochter!

Op dit tijdstip van de dag in deze tijd van het jaar, was het gelukkig erg rustig op de weg en konden we lekker doorkachelen naar Leiderdorp.
"Heb jij die slinger nou gezien?", vroeg Mies me ergens tussen thuis en het ziekenhuis in.
"Euh......nee......ik neem aan in de tas die achter in de kattenbak ligt.", zei ik en voelde de bui al hangen.
"Hm.....ik heb hem volgens mij niet gezien, maar dat moet haast wel.", zei Mies.
"Oh.....daar staan ze geloof ik.", zei Michel toen we het ziekenhuis voor ons op zagen doemen.
"Daar......kijk.....ze heeft haar zwarte vest aan.", ging ie verder.
Snel keek ik af en toe de richting op die Mies aanwees en zag vanuit mijn ooghoeken inderdaad Annie in de verte staan met haar moeder.
Ik gaf een 'tuut' en reed door naar een parkeerplaats waar je gratis kunt parkeren.
Annie en haar moeder zouden op het terrein tegenover de hoofdingang parkeren om op die manier zo snel mogelijk binnen te zijn.
We parkeerde de auto en pakte de tassen.
Driftig stonden we allebei in beide de tassen te rommelen.
"Nope.....geen slinger met de naam!", zei ik.
"Shit!"
Van wie dat antwoord kwam, moge duidelijk zijn.
"Ach joh.....voorlopig moeten we hier toch wel zijn. Er zal vast een moment zijn dat we even op en neer kunnen voor die slinger. Maar hoe dan ook; die slinger MOET er komen......we willen natuurlijk wel weten hoe onze dochter gaat heten.", zei ik tegen Mies.
We liepen naar de achterzijde van het ziekenhuis en gingen naar binnen.
Halverwege de begane grond, vlakbij de liften stonden Annie en haar moeder ons op te wachten.
"Oh, wat vind ik het fijn dat je er bij bent!", zei ik aan haar moeder en omhelsde haar.
Toen Mies klaar was met Annie knuffelen, deed ik dat ook met haar.
"En.....nu zenuwachtig?", vroeg ik weer.
"Ja.....een beetje wel.", zei ze.
"Kijk.....het is precies 07:00 uur.", riep ik en er moest een foto gemaakt geworden.
Het ging beginnen.......ja.....het ging beginnen en nu werd alles ineens loei spannend!

Gespannen maar vrolijk gingen we de dag in

In het midden van de hal staat een grote zuil met allemaal knopjes er op.
Je kunt een willekeurig knopje indrukken en één van de liften komt......
We stapten in de lift en stonden met een oude dame en nog een paar mensen.
"Heerlijk.....zo in elkaars aura.", zeg ik nog wel eens als ik in een volle lift sta.
Op de één of andere manier voelt het altijd een beetje ongemakkelijk met zo veel mensen op een kluitje in zo'n kleine ruimte......ik probeer dat vaak op die manier te doorbreken.
Nu echter kwam het geen moment in me op om dat te zeggen.....we stopten op de vierde etage en liepen naar het meldpunt van de afdeling verloskunde.
"Goedemorgen......!", zei een vrouw die aan kwam lopen en gaf ons een hand.
Na aanmelding konden we met haar meelopen naar de kamer waar Annie zou gaan bevallen.
Annie en haar moeder liepen voorop en wij er achteraan met onze tassen.
"Nou.....dit is je bed. Ik wens je heel veel succes vandaag en schrijf de 15e maar op de kalender. Vandaag zal het kindje geboren worden.", zei de dame.
Ze liet ons achter in de kamer en Annie nam plaats op het bed.
Mies ging op koffie-jacht.
We keken wat om ons heen.
Ja.....er gaat dan toch van alles door je heen; "Hier gaat het straks gebeuren, hoe zou het gaan, hoe lang zal het gaan duren, oh, daar wordt ze later gewogen en getest. Goh.....daar staat een glazen wieg, hoe zou dat toch straks gaan.", zijn dingen en gedachten die door me heen gingen.
Mies kwam binnen met de koffie en vlak daarachter aan de verloskundige en een verpleegkundige. Zo ook een stagiaire.
Na het voorstellen, wilde de verloskundige heel zakelijk gaan bespreken hoe deze dag er ongeveer uit zou komen te zien.
"Ik heb zojuist wel het één en ander gelezen, maar wil het graag ook horen. We gaan ons uiterste best doen alles zo te laten lopen opdat het naar een ieders wens is.", zei ze.
Even voor dit gesprekje was er een hoop lol in de kamer; de verloskundige en de verpleegkundige waren duidelijk aan elkaar gewaagd en braken wel een potje lol.
En tussen die bedrijven door werd Annie weer aan die banden gelegd, die gisteren ook gebruikt werden bij de CTG-scan.
Inmiddels had ik Fleur, m'n collegaatje die foto's zou komen maken, op de hoogte gebracht dat we inmiddels in het ziekenhuis waren aangekomen en Annie op bed lag.
Ze zou zo snel mogelijk komen......


Annie bereidt zich voor


Na een goed drie kwartier kwam de verloskundige weer binnen.
Wij waren inmiddels gewend aan de ruimte om ons heen en klaar voor wat komen zou.
"Nou joh....ik zal es bij je kijken of je misschien al ontsluiting hebt.", zei ze en voelde bij Annie.
"Nou.....ongeveer drie centimeter. Ik breek nu al zo vast je vliezen joh.", en voegde daad bij woord.
Eerlijk gezegd schrokken we ook een beetje.
Echt de gedachte van: "Huh.....nu al?!"
Het was immers net kwart voor acht.
"Hoe voelt dat nu voor je? Krijg je dan gelijk minder druk of zo?", vroeg ik aan Annie.
"Ja.....inderdaad minder druk.", was haar antwoord.
Het vocht werd afgevoerd.
De verloskundige vervolgde: "Zo.....nu kijken we het een uurtje aan. Misschien pakt je lichaam het nu zelf op en gaan de weeën beginnen."

We wachtten rustig af.
Praatten nog wat en deden naar verschillende mensen een berichtje.
Naar Fleur als eerste met een fotootje van Annie: "Vliezen zijn gebroken. Kom maar zo snel mogelijk."
"Oh, spannend. Ik kom er aan.", schreef ze.
Ook naar Jochen die van A tot Z op de hoogte gehouden wilde worden.
Eerst zou hij als Puk geboren zou zijn, gelijk thuis komen.
Maar de zenuwen overwonnen bij hem en hij schreef: "Ik kom toch naar het ziekenhuis. Tot straks."
En Ursula; "Okay! Jullie zijn met een uur papa."
Zo snel ging het ook weer niet natuurlijk.....

Zo tegen kwart voor negen kwam de verloskundige weer even kijken.
De weeën waren nog niet gestart en dus werd er een infuusje aangelegd bij Annie.
"Oh...dan kijk ik even de andere kant op hoor, ik heb het niet zo op naalden.", zei ze.
Ongelooflijk eigenlijk......nu wetende welke pijnen ze later doorstaat, een naaldje is daarbij vergeleken totaal niks!!

Effe de naald niet willen zien













Infuus wordt ingebracht



















"De dosering die ik nu geef is redelijk hoog. Als de weeën beginnen verminder ik de dosis en zal een homeopathische dosis gaan geven. Je lichaam zal het dan vast overnemen.", zei de verloskundige.

"Goed....dan ga ik nu even snel op en neer om de naam-slinger te halen. Hoop dat ik hem gauw kan vinden....", zei Michel.
Ik vond het wel een beetje eng dat hij nu nog weg moest.
Je moest er toch niet aan denken dat hij te laat zou zijn!
Heen en weer is toch gauw een uur.....

Tegen kwart voor tien begonnen bij Annie de weeën.
Die kwamen al snel en hevig achter elkaar.
De dosering werd inderdaad geminderd en Annie begon de bevalling.

Op dat moment ging er al veel door me heen......vooral het respect naar deze vrouw.
Toch ongelooflijk dat deze vrouw dit voor ons doet!
We werden er ook wat onrustig van.....wat zenuwachtig.
Maar haar moeder was werkelijk de rust zelve!
Ik heb het echt geprobeerd.....maar de spanning bleef me door m'n lichaam gieren......
Wat waren we blij dat haar moeder er bij was en net als wij niet van Annie's zijde week.

Mies was om 10:00 uur terug; mét slinger!!

De weeën werden sterker.
Ik zat rond half twaalf naast Annie en hield haar arm vast.
Af en toe kneep ze wat in mijn andere arm.

Annie deed iets wat ons enorm verbaasde.
Mij in elk geval!
Toen de weeën eenmaal begonnen waren, zei Annie: "Ja....het gaat beginnen hoor, het wordt sterker."
Ze sloot haar ogen.......
In een heel rustig tempo ademde ze........dat liep later over in door de neus inademen en door de mond uit.
Ze pufte in een heel rustig tempo......haar ogen bleven gesloten.
Terwijl we toch écht zagen op monitoren dat de weeën heftiger werden.
Het leek alsof ze in een trans kwam.....zo ontzettend kalm.
Slechts éénmaal zagen we een trekje van haar ooglid en haar mondhoek.

Annie volledig in trance weeën opvangen

De verloskundige kwam weer even kijken.
Annie gaf met knik-gebaren antwoord.
"Nee.....het kindje is nog steeds niet ingedaald hoor.", zei ze.
"Kun je je even op je andere zij draaien?", vroeg ze aan Annie.
"Ik ga het proberen.....maar dat doet echt zeer.", en ze draaide zich voorzichtig om.
"Nee....het gaat niet, dat doet echt pijn.", zei ze weer.
"En op je rug misschien?"
Ook dat was te pijnlijk op dit moment en ze draaide terug naar haar linkerzij.
"Tja.....er zit aardig wat druk en je blaas zit best vol. We gaan even plassen. Pak jij de po-stoel even?", vroeg ze de stagiaire.
Wat een onderbreking!
Dat was van Annie's gezicht af te lezen.
Ze hees zich uit bed en ging op de stoel zitten en na een beetje moeite kwam inderdaad de plas en klom ze terug op bed.
Niet veel langer daarna werden de weeën nóg sterker.
Annie had zich snel in haar trance terug weten te brengen en ze ving ze allemaal zo goed op.
De pijn die ze eerder aangaf, waren dus de pijn in haar zij en in haar rug.
De weeën nam ze ogenschijnlijk voor lief.......

Wij kregen er uiteindelijk niet zo veel van mee behalve dat de assistente even binnen kwam en naar de monitoren stond te loeren.
"Kijk,", zei ze "...dat is de hartslag-lijn. Die blijft wat vlak. We houden het nu wat scherper in de gaten."
Huh....we hoorden al die tijd toch gewoon; tok-tok-tok-tok?
In ons oren klonk het allemaal goed en gingen er geen alarmbellen.
Later van Jochen, die nog steeds op de gang stond, hoorden we toch een heel ander verhaal.
"Gaat het goed daar?", had hij gevraagd.
"Het hartslagje blijft wat vlak, dus we houden het wat scherper in de gaten.", was ook naar hem het antwoord.
Maar intussen zag hij steeds de dames naar de reanimatiekamer lopen.
Je kunt je voorstellen; die was stik-zenuwachtig en dat was tie al zo!
Nu kon je werkelijk een ei in zijn reet gaar koken natuurlijk!
Maar nogmaals; in de verloskamer kregen we daar niet veel van mee.

"Hoe voel je je?", vroeg ik de moeder van Annie.
"Bijzonder.....en goed.", zei ze.
"Ik vind het zo mooi dat ik hier mag zijn, daar ben ik dankbaar voor. Ook besef ik me nu pas wat normaal gesproken de man doormaakt als zijn vrouw aan het bevallen is. Dat voel ik nu pas....."



Het was rond kwart voor twaalf toen Annie haar ogen opende en zei: "Ik heb al een paar keer persweeën gehad......bel maar."
Direct drukte we op het rode knopje boven het bed om op die manier de verloskundige te roepen.
"Ze heeft al een paar keer persweeën gekregen.", zei ik haar.
"Ik ga es even kijken........je hebt nu acht centimeter ontsluiting, maar het kindje is nog niet ingedaald. Als je straks weer een wee krijgt, probeer je het kindje naar beneden te drukken. Jij weet precies waar je drukken moet......wacht op de volgende wee en dan.........."
"Jaaa......dat is nu!!!", riep Annie uit.
Bij de korte check had ze zich op de rug gedraaid.
En op het moment van haar roep perste zij uit volle borst!

Op het moment ik dit schrijf, voel ik gewoon weer wat ik voelde; een stuk onmacht, emotie, respect, diep, diep respect!
Oh mensen......ik voelde zelfs een bepaald soort van schuld.
Je schuldig voelen, omdat deze vrouw nu vreselijke pijnen doorstaat voor twee anderen!
Wat had ik graag die pijn van haar overgenomen.....het is gewoon niet eerlijk dat juist zij dit nu moet doorstaan.

"Trek je benen maar omhoog, en duw je kin op je borst en geef wat je kan.....je doet het ontzettend goed!", zei de verloskundige.
Annie deed wat gevraagd werd en.....en......nou ja, wat we toen zagen; het was gewoon pure oerkracht!
Ze slokte achter elkaar een flinke teug lucht en gooide AL haar kracht in de strijd.....alles!

Het was zeven voor twaalf toen Annie haar benen optrok en wij haar steunden waar kon.
Ik voelde me nog steeds schuldig, want wat kon ik meer dan haar onderbeen en knie vast pakken....?
Niets.....helemaal niets.
We konden er slechts zijn en mee roepen; "Je doet het goed!" en "Ja, kom maar op....."
Haar moeder bleef aan haar zijde en zo rustig, bewonderenswaardig.
"Oh jee.....het wordt geloof ik een sterren-kijkertje.", zei de verloskundige.
Dat dacht ze te voelen......maar nee, dat was uiteindelijk niet het geval.


De oerkracht!


Ergens tussen zeven voor twaalf en twaalf uur keken Mies en ik naar een harig koppetje dat er graag uit wilde.
"Daar komt ze.....daar komt ze!", riep ik en greep Mies bij zijn arm.
Even trok Puk haar hoofdje terug......totdat Annie weer alles gaf.
Toen ging het zo snel en het moment erna; in mijn geheugen gegrift!
Nimmer.....nimmer zal ik vergeten hoe ze uit haar moeder kwam en wij haar mochten aanpakken en als eerste op deze wereld mochten zetten!
We namen haar aan en legden Puk samen op de borst van Annie.
De eerste keer.....samen ons kind vasthouden dat negen maanden lang door Annie binnenin werd vastgehouden.....we hadden haar gewoon in ons handen!
Tijdens deze korte handeling schreeuwde Puk het al uit!
Nog voor ze op de borst van haar moeder lag.......het was zo ontzettend mooi!
En Annie......en Annie.....in haar gezicht alleen voldoening.
Vermoeidheid....ja, maar vooral voldoening.


Na aanpakken Puk bij Annie op de borst
Uitgeput maar voldaan

















Op slag van 12:00 uur geboren
















De verloskundige maakte één en ander klaar en stond met de schaar voor ons.
"Wie gaat de navelstreng doorknippen?", vroeg ze.
"Wij allebei.", zei Mies en pakte de schaar aan.
Beiden namen we schaar in handen en knipten, nadat de navelstreng was uitgeklopt, de streng door.
Voor het eerst in mijn leven mocht ik dit doen samen met Mies.
Héél bijzonder!
Je kunt denken: "Zo, dat doen we even, want het moet toch los van alles komen."
Maar in ons geval was het een heel andere beleving; Puk losmaken van draagmoeder Annie die bijna negen en een halve maand zo aan elkaar verbonden waren.

We knippen de navelstreng door


"En nu?", vroeg de verloskundige.
"Vanaf nu is het moment dat Annie weer alles beslist.....zij en slechts zij bepaald.", antwoordde ik.
Mies en ik lieten onze handen langzaam van Puk afglijden en stapten letterlijk helemaal naar achteren.
We stonden aan de raamzijde en keken naar Annie, haar moeder en naar Puk die daar zo snel, zo rustig op de borst lag.



Eens bespraken we al deze momenten met elkaar; "Hoe gaan we het doen, hoe willen we het liefst doen."
Alles bespraken we.
Zo ook dit moment.
Het moment van afstand nemen en geheel aan Annie laten wanneer zij het moment van afstand zou kiezen.
Mies en ik bespraken het regelmatig met elkaar.
"Stel je voor he; Annie heeft het kindje tien minuten op haar borst.....dat moet toch voor ons als tien uur duren?", zei ik eens.
Vaak kwam dit in gedachten en in onze gesprekken.
Toen dit moment eenmaal aankwam voelde ik echter totaal iets anders!
We voelden beiden trots......grote trots wat ze zojuist in zeven minuten gedaan heeft!
Puk werd klokslag 12:00 uur geboren, dus werkelijk in zeven minuten deed ze dit.
Met dát gevoel......pure trots, aanbidding, verwondering, bewondering, stapten wij opzij en keken vanaf een afstandje naar Annie, haar moeder en Puk.
Vol ontroering!
Wat een mooi gezicht was dat......
De exacte minuten na de volgende woorden van de verloskundige weten we niet eens meer, maar ze zei: "Nou joh.....geweldig gedaan! Hoe gaan we verder?"
Het moet een minuut of vier, vijf geweest zijn.....nog voor de geboorte van de placenta.
"Ze gaat naar de papa's........ja ja.....ze kan nu naar de papa's.", zei Annie heel resoluut.
"Okay mannen.....wie trekt als eerste zijn shirt uit? Puk komt er aan.", vroeg de verloskundige.
Dat zou ik zijn en ik trok mijn shirt uit, ging op een stoel in de kamer zitten.
Puk werd op mijn borst gelegd......voor het eerst.
Wat gaat er dan door je heen?
Sja......liefde!!
Niks meer dan dat......liefde!!
Je houdt direct, maar dan ook direct van dit kindje dat op je borst ligt.
Geheel in rust......doodmoe ook van de bevalling natuurlijk.
Ik keek er naar.......ik lachte, ik keek er naar......en ik lachte weer.
Kon dit maar uren duren!
Over de bedrand heen kon ik zien hoe de verpleging en de verloskundige ook met de geboorte van de placenta doende waren.
Ook die was er in zeven minuten zonder al te veel moeite.
Mies zei het later ook: "Zo ontzettend blij dat dat ook zo goed en vlotjes ging. Je hoort soms van die enge verhalen van placenta's die niet loslaten, bloedingen en zo....."
Inmiddels was ook Jochen de verloskamer binnengekomen.
Die stond wortel te schieten op de gang, stikkend van de zenuwen!
Hij kon z'n ogen niet van de kleine Puk afhouden.......het is dat hij natuurlijk ons allemaal kwam feliciteren, maar het liefst bleef hij naar Puk kijken.
Na een poosje ging het shirt van Mies uit en Puk kreeg nu de beurt om bij hem te liggen en zijn geuren in haar op te nemen.
Ik stond op en liep naar Annie; "Hoe is het.....hoe gaat het?", vroeg ik haar.
"Ik ben zó happy.....ik ben zo happy!! Oh, wat een ervaring! Wat ben ik blij, wat vind ik dit mooi! Ben zo blij dat ik dit doe en meemaak........wat ben ik blij als ik jullie zo zie zitten!"
Och och och......ik brak!
Ik viel in haar armen en het enige ik nog uitbracht was; "Dankjewel......dankjewel......dankjewel......"
Tranen bleven rollen en vielen in haar nek.
En Annie maar lachen......wat was ze blij!

Dank je wel......dank je wel......

Het genieten van de kleine Puk begon!
Mies zat nog steeds met de kleine Puk op zijn borst.
Tot nu heette Puk Puk.......omdat het noch mannelijk, noch vrouwelijk was.
Ook toen we eenmaal wisten dat Puk een meisje is, bleven we deze naam aanhouden.
Mies en ik konden het steeds maar niet eens worden over het kiezen van een meisjesnaam.
Vele, vele namen hebben de revue gepasseerd.......maar nee, het lukte niet één duidelijke voorkeur te vinden.
We bedachten het volgende:

Op onze poort hangen onze namen in tegeltjes-vorm.
Jochen gaat ieder jaar op vakantie in Spanje en heeft daar een winkeltje gevonden die deze tegeltjes maakt.
Eens nam hij onze namen in deze tegeltjes-vormen mee........
Nu wilden we natuurlijk ook graag de naam van 'Puk' er bij.
We hebben uit de vele lijstjes en aanbevelingen van mensen vijf namen gekozen en deze op een briefje geschreven.
Dit in een enveloppe gedaan en aan Jochen, de voogd, meegegeven.
"Graag willen we uit Spanje de naam van 'Puk' in tegeltjes-vorm krijgen voor op de poort. Jij mag kiezen.....en we zien vanzelf met welke naam je terug komt.", zeiden we een paar maanden terug aan hem.
"Oh leuk......ik maak dit envelopje in Spanje pas open hoor.", zei hij eerst nog.
Diezelfde avond belde hij al; "Ik weet het al hoor......dit was een makkie!"
Hij kon zich niet bedwingen tot hij in Spanje was en bovendien gaf het hem vast de gelegenheid gerichte cadeautjes te kopen natuurlijk.

Wat een geluk dat Mies de slinger snel kon vinden en op tijd was.
Puk was bijna een half uur op de wereld toen we het onder embargo-cadeau aan Annie gaven.
"Lieve schat.....vertel ons hoe ze heet!", zeiden we.
Annie opende het pakje, waar een klein beetje hulp bij nodig was.
Vol trots trok ze de slinger open; "Ze heet Sanne!", riep ze.
"Sanne......Sanne.", klonk het door de verloskamer.
Wat een prachtige naam voor een prachtig meisje!

"Ze heet Sanne!"

Het personeel van het ziekenhuis kwam met beschuit met roze muisjes.
Met z'n allen vierden we op deze manier de geboorte van Sanne.
En Annie.....die lieve schat, die oh zo bijzondere vrouw; ze bleef maar lachen!!

De geboorte van een kind; ik had het nog nooit meegemaakt en stiekem vond ik het best wat eng dit mee te gaan maken.
Bang om bang te worden.....denken iets eng of vies of iets dergelijks te vinden.
Maar nee......de geboorte van je eigen dochter; die MOET je meemaken!
Het is zo ontzettend mooi geweest......zo ontzettend bijzonder.
Gelukkig type ik dit, want anders had ik gezegd; het is met een geen pen te beschrijven.
Met geen pen te beschrijven hoe mooi deze ervaring was.
En dan heb ik het nog 'slechts' over bevalling zelf......in deze situatie, met deze vrouw; overweldigend gewoon!!

Sanne werd gewogen, gecheckt, aangekleed......en vooral bewonderd.
Ook Annie werd gecheckt en ze kon lekker gaan douchen.......en wat zag ze er goed uit!
Volledig tevreden, blij, voldaan.......wat een mooie vrouw in alle opzichten.
Respect.....trots, héél grote trots voor dit mens!

Lekkere douche gehad

Afgesproken was met z'n allen het ziekenhuis te verlaten.
Ook dat heeft een heel verhaal, maar wordt verteld in de maand juli.
Dit hoofdstuk was geheel de bevalling en wilden we op zo kort mogelijke termijn plaatsen.
Mensen volgen ons op de voet en moesten al zo lang wachten op bericht (in elk geval de mensen buiten ons Facebook)
Mensen, volgers......veel, heel veel dank voor het meeleven, meelezen!

Maar natuurlijk ook dank aan al het ziekenhuis-personeel.
Helemaal top!
Wat zijn deze mensen goed, mooi en lief met ons en vooral met Annie en Sanne omgegaan, dank!
Lieve, lieve moeder van Annie, lieve oma.....je bent ons dankbaar om er bij te hebben mogen zijn, maar wij danken jou!
Dank voor alles.....de rust die je gaf, de liefde die je schonk aan Annie en ons......merci!
Lieve Fleur.....wat heb je je stinkende best gedaan om de mooiste foto's te maken die wij ons maar kunnen bedenken.
Het is niet je beroep......je fotografie ligt op zo'n ander vlak en dan deze kiekjes schieten; prachtig, dus dank!
Lieve Jochen.......lieve voogd van Sanne; wat vonden het fijn dat je er tóch voor koos naar het ziekenhuis te komen en op een maar heel kleine afstand de bevalling mee te krijgen.
Dank voor het kiezen van een naam voor onze Puk......Sanne!
Perfect gekozen en we weten allemaal waarom.........
Omdat ik, Eise, dit schrijf ook aan mijn liefste; lieve lieve Mies!
Ook jij dank je wel......dank je wel, omdat je er bent, in mijn leven.
Dank dat wij dit mogen meemaken.....dank je wel Mieffie......voor alles, voor jou; Ik hou van jou!
En dan last maar zeker niet least Annie:

We hebben het zo vaak gezegd; er bestaat voor ons geen ander zinnetje voor 'Dank je wel'
Ons dank je wel bestaat voor ons nu uit je het liefst op een voetstuk zetten......een standbeeld van je laten maken.
Het van de daken schreeuwen hoe mooi en liefdevol je alles gedaan hebt en doet.
Je alle ruimte geven om Sanne te zien wanneer je wilt.
Je onze liefde te geven, zoals jij die ons geeft!
Je steunen, te helpen waar we konden en kunnen.
Kortom van jou te houden......van jou kún je natuurlijk ook alleen maar houden en dat doen we; we love you!























vrijdag 1 juli 2016

XXIX Dagboek Juli 2016





Vrijdag 01 juli 2016



01 juli 2016 39,4 weken zwanger




De maand juli is aangebroken......deze maand zal Puk geboren worden!!
De maand juli.....de maand waar we al zo ontzettend lang naar uitkijken....eigenlijk al verschillende jaren.
Of we willen of niet......af en toe denken we terug aan wat aan deze maand juli allemaal vooraf ging.
Soms denken we 'slechts' aan vorige maand......soms aan negen maanden terug......soms aan een jaar terug en soms nog verder terug.
Wat is er veel aan deze maand juli vooraf gegaan!
We hebben zo veel geleerd, mensen leren kennen, vreselijke dingen meegemaakt maar ook zulke ontzettend mooie momenten die we ons leven lang niet meer zullen vergeten.
De maand juli is aangebroken......deze maand zal Puk geboren worden!!

Met bovenstaand zo nu en dan in gedachten, zijn we vanmorgen vroeg richting Annie gereden.
"Je zal nog aan het waggelen zijn, doe rustig aan, maar wij rijden nu van huis weg.", schreef ik Annie in een appie.
"Ik zal wel rustig aan moeten doen.....ik kan niet sneller. Tot zo!", was het antwoord van Annie die dus duidelijk nog onderweg was met kinderen naar school brengen.
Toch was ze al thuis toen we bij haar aan de deur stonden.
De deur ging open en dan zie je dus eerst gewoon buik.....daaraan vast zit de altijd lachende Annie.

Nog in de deuropening hebben we haar een flinke knuffel gegeven.
Afgelopen zaterdag overleed immers haar oma en gisteren haar opa!
Moeilijke en emotionele tijden ten huize Annie en Bruno.
Zo ook uiteraard bij haar moeder......vervelende tijd hoor.

En toch.....Annie kan nog steeds blijven lachen.
Feit is ook dat het voor de twee mensjes beter is met hoe het nu is.
We hebben dus ook over andere liflafjes gesproken.
Die prietpraat hebben we voortgezet toen ik voor haar ging afwassen en we samen in de keuken stonden.

Goed drie kwartier later waren we bij de verloskundige.
Ook Simone was er nu bij, de verloskundige waar Annie eerdere bevallingen mee had.
We hebben gesproken over de ingevroren borstvoeding die we hebben en hoe we moeten overstappen op flesvoeding.
Over het aangifte doen en dat Simone graag de bevalling zou willen doen.......

Annemiek nam het weer over toen Simone even naar beneden moest.
De bloeddruk van Annie werd opgemeten en wederom, hoe is het nu in deze tijd eigenlijk mogelijk, is die nog steeds laag!
Heel mooi dus........
De buikomvang is wéér met 2,5 centimeter gegroeid in een week tijd; 39,5 centimeter.

De uitgerekende datum......nog twee dagen!
Het werd eerder gezegd door Annie; "Het zou zomaar kunnen dat Puk nu heel goed aanvoelt dat een bevalling nu niet goed uitkomt. Ik wil kostte wat kost bij de uitvaart van mijn opa zijn. Dus hopelijk, al ben ik het wel zat hoor, zet de bevalling in ná de uitvaart."
Maar ach....niets laat zich sturen in de natuurlijk, daar zijn we het ook allemaal over eens.

Er was vorige week sprake dat Annie vandaag eventueel gestript zou worden.
Besloten werd dat vandaag niet te doen om duidelijke redenen.
Aan de ene kant vonden we dat een beetje jammer......maar aan de andere kant natuurlijk zo ontzettend begrijpelijk!
Met andere woorden; we laten het aan Puk wanneer ze tevoorschijn wil komen.

Klik hier voor het filmpje dat ik vanmorgen maakte  ==>>     Verloskundige 01 juli 2016



Zaterdag 02 juli 2016



Huize Annie en Bruno gaat het rustig....voor wat Puk betreft en emotioneel voorbereidend op de volgende uitvaart, die van opa.
"We hebben hier op het pad een bbq, maar hebben de telefoon op kei-hard mee hoor.", schreef ik haar voordat we naar de jaarlijkse barbeque gingen die hier georganiseerd wordt voor de bewoners van het pad waarlangs we wonen.
"Hihi. Ik denk dat je rustig kan gaan bbq-en hoor ;-) )", was het antwoord.

Regelmatig spreken we natuurlijk buren die om ons heen wonen.
Bijna allen zijn altijd zeer geïnteresseerd met onze weg van Kinderwens tot nu aan toe de zenuwen omdat de bevalling dichtbij komt.
Maar als we dan zo'n beetje met z'n allen bij elkaar zijn........mensen lief!
Wat leven de mensen om ons heen met ons mee zeg!!
Zo lief.......
Het was een geslaagde barbeque......erg gezellig.
Bri maakte een foto van ons en zei: "Zo jongens.....jullie laatste vaderloze barbeque.....dát leg ik vast!"









Dinsdag 05 juli 2016



Eén dag na de uitgerekende datum:
De zenuwen gierden vandaag door ons keel!
Maar ook voor Annie….vandaag had zij de begrafenis van haar opa.
Ze heeft inderdaad nog een woordje gehouden en Bruno was één van de dragers van de kist.
Het is een mooie dienst geweest…..
Van haar moeder kregen we ook nog een berichtje dat het een mooie uitvaart was en dat we elkaar snel zien bij een blijere gebeurtenis.






Woensdag 06 juli 2016



Dag twee na de uitgerekende datum!
Mies is vanmiddag even bij Annie langs gegaan….
Na alle drukte en emoties van de afgelopen tijd blijft toch het feit; wat ziet Annie er ontzettend goed uit!
Ze is het wel, maar er is geen spoortje te ontdekken van moeheid te zien!
“Ik heb wat vaker en wat langer harde buiken. Mocht dat nu nog vaker en langer zijn, denk ik dat ik toch maar es ga beginnen met timen.”, had ze gezegd.
Oh jee…..dit is toch echt wel het begin van, zou je denken.
Gelijk denk je dan toch ook weer terug aan de woorden die ze al vanaf het begin van de zwangerschap zegt: “Harde buiken heb ik heel snel en over tijd lopen doe ik elke zwangerschap.”
Blij haar weer even gezien te hebben, ging met toch weer wat zenuwen in zijn lijf, Mies weer naar huis……
Daar trof hij de volgende met de zenuwen in zijn lijf……c’est moi!


Annie had gisteren nog een buikfoto gemaakt.......40 + 1 dag zwanger:








Donderdag 07 juli 2016



Drie dagen na de uitgerekende datum;
Klinkt misschien een beetje gek; spanning is er zeker hoor…..maar de zenuwen van van de week zijn minder.
Nu is het ook heel druk, zo vlak voor het reces, op mijn werk.
Mies gaat de nachtdienst in en slaapt dus wat voor en krijgt er daardoor ook minder van mee……misschien omdat we dus nu zo druk zijn, dat die zenuwen ons niet zo bezig houden…..
Op mijn werk leeft iedereen zo ontzettend mee!!
Zo ontzettend lief!
Huishoudelijke Dienst, Dienst Verslag en Redactie, Griffies, Kamerleden……nou ja, gewoon iedereen dus!
En die cadeautjes…..gewoon niet gezond mensen.
Van Rieti weer een leuk pakje en mutsje gekregen voor de kleine Puk, van een griffier een knuffelbeestje en een boekje en het gaat maar door……lieve allemaal; zo ontzettend veel dank voor alle liefde woorden en natuurlijk ook voor de presentjes.



Vrijdag 08 juli 2016



Vol goede moed en zin gingen we vanmorgen weer naar Annie.
Ze was net thuis toen we aankwamen.
"Poe hey....best warm!", zei ze.
"Ja, ik voel het.....", zei ik nadat ik haar omhelst had en haar klamme rug voelde.
"Ja joh.....ik denk ik ga de meiden op de fiets naar school brengen. Toch wel pittig."
Ongelooflijk he.....bijna 41 weken zwanger en dan zo maar doorgaan.....
Heel veel anders kan ze natuurlijk ook niet.....maar toch.

Om 10:00 uur waren we bij verloskundige Simone.
Na het opmeten van de bloeddruk, nog steeds laag, en het opmeten van de buik, weer anderhalve centimeter erbij en nu dus 41 cm., ging Simone kijken of er al een mogelijkheid is tot strippen.....
"Nou....dat zie ik niet zitten.", zei ze.
Ze keek omhoog de lucht in terwijl ze goed probeerde te voelen of Puk te voelen was en waar ze ongeveer zit.
"Nee.....ik kan nog niet eens bij het hoofdje!", ging ze verder.
"Op deze manier kan ik niet strippen hoor.....ik zou je alleen maar veel pijn brengen en veel ongemak. We laten de natuur nog maar even zijn gang gaan."
Hmmm......jammer, maar pijn en ongemak willen we natuurlijk ook niet he!

Voor aankomende woensdag de nieuwe afspraak gemaakt en zelfs al afgesproken dat we woensdag een afspraak maken in het ziekenhuis voor vrijdag.
Maandag de 18e op z'n laatst zou Annie ingeleid worden........oh my......wat een wachttijd!!

40,4 weken zwanger: Annie kan nog nauwelijks over haar buik heen kijken.





Woensdag 13 juli 2016



"Bruno en meisjes gaan vanmiddag ook effe mee.....", berichtte Annie ons vanmiddag.
Ik was wat eerder vrij en zat in de tuin op Mies te wachten die me zou komen oppikken om vervolgens direct door te rijden naar de verloskundige.
Annie en Bruno zaten ons boven al op te wachten en niet lang na onze aankomst riep Simone ons binnen.
Het is ongelooflijk hoe ze het doet......Annie blijft lachen!
Toch heeft ze nu heel duidelijk aangegeven het meer dan zat te zijn.
"Ze mag nu wel komen! Vooral 's nachts heb ik veel last, ik ben moe......het is nu echt zwaar.", waren zinnen die ze uitsprak.
En geef haar eens ongelijk; 41,2 weken zwanger mensen!
Simone nam de bloeddruk op en ging het strippen van afgelopen vrijdag wat niet echt lukte, nogmaals proberen.
Het kostte haar wat meer werk, maar het lukte!
Dit was even geen pretje voor Annie......maar ze hield zich kranig.
"Ik kon er nu wat beter bij.....hopelijk gaat het over een paar uur los.", zei Simone.

Hieraan voorafgaand had ze gebeld met LUMC om een afspraak voor morgen te maken voor een CTG.
Even haar en Puk goed controleren.
"We zitten de komende dagen echt helemaal vol.", was na een tijdje het antwoord van het ziekenhuis.
"Ze klimt nu zo ongeveer in de gordijnen! En ja...we hebben hier te maken met twee gezinnen....is er écht niet een plekje voor morgen of overmorgen?", vroeg Simone nog een beetje aandringend.
Nee....er is echt geen plekje en we werden doorverwezen naar Alrijne in Leiderdorp of het Spaarne.
Het Spaarne gaat hem zeker niet worden, omdat Annie daar geen goede ervaringen mee heeft.
Dus is er voor morgenmiddag een afspraak gemaakt in Leiderdorp.
"Maar.....we hopen nu natuurlijk dat het vanavond nog gaat gebeuren. Ik duim voor jullie!", zei Simone.
"Ga lekker in bad.....dat werkte vorige keer ook bij je na het strippen.", stelde ze nog voor.

"Jullie hoeven niet gelijk in de auto te springen, maar om 22:15 uur komt Simone even bij Annie kijken. Het is flink aan het rommelen bij d'r. Zodra ik meer weet laat ik het jullie weten.", schreef Bruno ons in een appie.
Dus.....stress!!!
Laten we nu al weken aan kant zijn.......en konden dus toch rustig afwachten wat het volgende berichtje van Bruno zou brengen.
Intussen had ik op Facebook een kleine update geplaatst over het strippen; al die berichten.....al die duimpjes!!
Ongewoon!
Wat leven mensen toch met ons mee......helemaal super!

"Ze is weg. Er gebeurt van alles in het lichaam van Annie, maar er is nog geen ontsluiting of andere tekenen dat de bevalling begint.", schreef Bruno.
"Ik ga naar bed en probeer wat te slapen....doen jullie dat ook?", gooide Annie er nog achteraan.
Gaan we doen.....gaan we proberen.......misschien toch nog vanavond of vannacht?
Of zitten we morgen toch in het ziekenhuis?









Donderdag 14 juli 2016



Natuurlijk contact gehad met Annie......hoe is ze de nacht doorgekomen?
Eigenlijk wel redelijk maar nog geen tekenen van de komst van Puk.
Ik ben naar m'n werk gegaan en Mies ook.......
Mies had eerder verlof gekregen en is Annie gaan ophalen.
Toen ik thuis kwam zaten zij hier in de tuin en boterham te eten.
Nog net had ik tijd er eentje mee te pakken, want we moesten om half 2 in het ziekenhuis Alrijne in Leiderdorp zijn.
Annie waggelde lachend met ons mee over het pad richting de auto.

Dat liep vlot in het ziekenhuis!
Meestal loopt men uit.....duurt het langer......is de juiste persoon er niet......
Maar nee, niets van dit was waar.
Aanmelden en meelopen naar de ruimte waar de CTG-scan gemaakt zou worden.
Een lief, klein, uitermate vriendelijk vrouwtje sloot Annie aan met banden om haar buik aan een apparaat dat van alles in de gaten houdt en meet.
De hartslag van Annie en van Puk, maar ook de harde buiken kan meten.
Na een half uur konden we op het belletje drukken......
"Nou......ik kan geloof ik wel even een tukkie gaan doen.", zei Annie.
"Ik heb het hele bed toch voor mezelf."
Het half uur was zo om met een bakkie leut en van dat tukkie kwam natuurlijk niks........

Vandaar uit konden we direct door naar de gynaecoloog.
Ook al zo'n aardig mens!
We werden ontvangen en hielden een praatje over hoe het nu met Annie gaat en hoe ze zich voelt.
"De harde buiken houden flink aan en ik ben het eigenlijk wel zat.", zei Annie.
"Kom eerst maar even mee......dan maken we nog even een echo.", stelde de gynaecoloog voor.
Op de laatste echo kregen we Puk nog heel mooi en duidelijk te zien........nope, dat ging nu niet meer lukken.
Nog niet eens aan de hand van wat de gynaecoloog aanwees......slechts wat donkere plekken wat vruchtwater moet zijn.......

"Uiterlijk maandag zul je ingeleid worden....of morgen, overmorgen......zeg maar.", zei ze toen we weer met z'n drieën tegenover haar zaten.
"Morgen!", zei Annie beslist!
"Ik geloof als we vanmiddag nog kunnen, zou ze ook 'ja' zeggen.", zei ik.
"Dan zouden we echt in allerlei hoeken en bochten moeten gaan wringen.....dat is niet handig en moet je niet willen. Laten we het morgenochtend vroeg houden.", stelde mevrouw voor.
"Jullie melden je om 07:00 uur in het ziekenhuis op de 4e etage. Bel eerst rond 06:15 of het inderdaad kan.....spoedgevallen zouden eventueel voor gaan."

Ja.....nu worden we echt zenuwachtig!
Ook Annie had vanmiddag aangegeven nu toch wel wat zenuwen te voelen.......
Maar morgen......ja, morgen zal het toch wel gaan gebeuren......
Oh jee.....als we vannacht maar kunnen slapen!


Klik hier voor de bevalling ==>>    De Bevalling




Juli deel 2, na de bevalling volgt......