zondag 2 december 2018

II Dagboek November 2018




Donderdag 01 november 2018

"Ik ben online hoor!", schreef Annie in onze app.
We zagen nu ook de appies die Bruno vanmorgen héél vroeg had geschreven.
Hij had vandaag zijn eerste werkdag bij de nieuwe werkgever.
Al die nieuwe banen ook bij ons!
In de appies was al duidelijk te merken dat Annie wat aan de nerveuze kant is.
Ik antwoordde de app: "Goeiemorgen....ik ben net op en het spul boven ligt nog plat."
We hadden afgesproken om kwart voor acht op Skype online te gaan om te gaan testen en het was nu kwart over zeven.
Waarschijnlijk was het de geur van koffie die maakte dat Mies wakker werd, het gerommel van Billy over te vloer en ook Sanne wakker werd.
Ze kwamen naar beneden, drinken voor Sanne stond klaar en voer voor Billy ook.
We deden nog een bakkie en kropen achter de p.c. om Skype op te starten.
Ja....wij waren ook zenuwachtig!
Skype kennen we nog niet zo en moesten even wennen.
"Goeeeiieemorgen!", riepen we naar elkaar.
"Ik zie er niet uit.", zei Mies toen hij ook zichzelf op het beeld zag verschijnen.
"Och....", zei Annie, "ik ook niet, mijn haar zit echt niet."
"Dus je hebt al geplast en het stokje er in gehangen?", vroeg ik Annie.
"Ja hoor, hier heb ik hem naast me liggen. Ik moet me zo inhouden om niet te kijken! Maar ik heb een idee. Teun zit naast me.", zei ze.
"Hey hooooii.....", riepen hij en wij naar elkaar.
Annie legde uit dat ze hem, haar oudste zoon,  de eer gaf om de uitslag van de test bekend te maken.
"Je draait het om en dan kijk je goed of er één of dat er twee streepjes staan. Als er twee streepjes staan......", heel veel verder kwam ze niet, want Teun had het 'stokje' al in zijn handen en draaide het om.
Waarschijnlijk had Annie nog willen zeggen: ".....dan moet je niet schrikken als we gaan juichen."
Onbewust maakte Teun het wel heel erg spannend.
"Euh.....één of twee streepjes? Nou euh.....ik zie het niet zo goed.", zei hij.
Annie wiebelde wat heen en weer en lachte.
"Ja....goed kijken.", zei ze.
Mies, Sanne en ik wachtte gespannen af......en zaten wat zenuwachtig te lachen.
"Ja....ik zie er wel twee, geloof ik.", zei Teun.
Annie nam het 'stokje' over en keek en drukte het zowat door het scherm heen om ons te laten zien.
"Ja ja ja!! We zijn zwanger!", klonk het over en weer in dit virtuele stukje.
We lachten, tranen kwamen en we kusten.
En die Sanne.
Ze begrijpt er nog niet echt veel van maar bleef maar naar Moena kijken en zat inmiddels al samen met Madelief gekke te trekken.
"Sanne, je krijgt een broertje of zusje.", zeiden we.
"Nee.....ik ben Sanne.", is dan het antwoord.
We zijn zwanger!
Ons tweede kindje is in aantocht.....jeumig mensen, wat ontzettend spannend en wat zijn we allemaal blij.




De hele dag door was bij geen van ons allen de glimlach van ons gezicht weg te poetsen!



Dinsdag 13 november 2018

"Beste heren,

Vandaag is bekend geworden dat er meer klinieken IVF draagmoederschap gaan doen en dat ook mannenstellen welkom zijn.
Jullie hebben met jullie moed mede aan de basis gestaan van deze ontwikkeling.  Ik breng jullie de hulde daarvoor!!!"

Hoe lief!
Dit mailtje kregen we vandaag van de advocate die ons al die tijd vertegenwoordigd heeft tijdens de procedures rondom hoogtechnologische zwangerschap bij het College voor de Rechten van de Mens in 2014.
Bovendien heeft zij de juridische afwikkeling geregeld voor Sanne en ons allen.

Gisteren werden we dan ook benaderd door RTL4 nieuws of wij bereid zijn een interview te geven.
Dat wilden we zeker!
Vanmiddag was onze huiskamer gevuld met een cameraman met camera en een correspondent van het journaal die ons het interview afnam.
Sanne keek haar ogen uit dat alles uitgestald werd en wij een soort 'telefoontjes' om ons nek kregen met een kastje aan de andere kant van het koordje.
"Sanne ook?", vroeg ze.
Toch wat gespannen, maar het interview liep goed en was leuk!
Onze strijd tegen de ongelijkheid als het gaat om hoogtechnologische zwangerschappen, draagmoederschap, geven we nog niet op.....en wat blijkt; we hebben eens de 'zaak' verloren bij het College voor de Rechten van de Mens, maar zien die dus nu toch als een gewonnen iets.
Al heeft het ons veel geld gekost.....dit is ons ook veel waard!

Klik hier voor het item in het journaal van vanavond ==>>     Interview RTL4 nieuws



Woensdag 14 november 2018

Facebook ontplofte, zal maar zeggen, naar aanleiding van het stukje dat in het nieuws verscheen en ook op de site van RTL4 werd geplaatst.
Wow!
Wat een prachtige reacties hebben we voorbij zien komen.
En leuke vriendschapsverzoeken op Facebook.
Vele appjes.....zo leuk!
Helaas ook de negatieve reacties.
Sommigen zelfs heel erg grof, wat dan voor ons niet hoeft natuurlijk.
Neemt niet weg dat wij van mening blijven dat een ieder zijn mening mag hebben en geven.
Iets minder grof zou gewenst zijn.....maar toch; zo goed als wij ons mening uiten, mag een ander dat ook en dat hoeft zeker niet dezelfde als die van ons te zijn.




Zaterdag 17 november 2018

Op Annie d'r Facebook pagina verscheen op de startlijn ineens: 'Jaaa...! De video staat online!"
Ook Annie heeft een interview afgenomen gekregen.
Zij in dit geval voor de krant 'de Gelderlander'
Wat een pracht inteview!
Wat een prachtige video......wat een prachtige vrouw!  ====>>    Interview de Gelderlander




Zondag 18 november 2018

Gisteren schreef ik nog aan Annie: "Oh jee! Klinkt niet zo best, maar met de zwangerschap van Sanne was dat ook. Probeer je er niet al te druk om te maken, meis."
Vandaag begin ik me heel eerlijk gezegd toch net even wat meer zorgen te maken.
Annie gaf gisteren aan dat ze op het toilet met het afvegen wat veegjes bloed tegenkwam.
Dat was inderdaad bij de zwangerschap van Sanne ook.
Het bleef toen echter daar bij.
Vandaag zijn het geen veegjes meer te noemen.....dat baart me zorgen.
Al geeft zij zelf in de app aan: "Ik heb gelezen dat meerdere vrouwen dit ervaren, maar morgen bel ik toch nog even met de verloskundige. Zolang het niet erger wordt en ik geen pijn in mijn buik krijg, is het goed."
Ook Michel, die vandaag op zijn werk is, geeft aan dat het vaker gebeurt en dat we ons niet perse zorgen hoeven te maken......maar toch, maar toch.
Samen met Sanne zijn we onze zinnen gaan verzetten op blokjes bouwen, tentjes bouwen en koekjes eten.
Ook ben ik even achter de naaimachine gekropen......maar nog steeds tolt het nieuws van Annie door mijn hoofd.



Maandag 19 november 2018

Jeetje!
Vanmorgen wakker geworden en een beetje rommelig geslapen.
Voor mij persoonlijk niet zo gek, omdat slecht slapen voor mij niet ongewoon is.
Maar deze nacht, iedere keer als ik even wakker werd, toch de gedachte naar Annie: "Dat bloeden zal toch niet erger geworden zijn? Het zal toch niet waar zijn.....?"
Je leest dan stukjes over pijn en krampen en heviger bloeden. Dat zouden we echt verschrikkelijk vinden.....
Dus toen uiteindelijk direct na de wekker: "Morning dears..... En Annie, zelfde nog? Hoop je wel normaal hebt kunnen slapen..... Heel benieuwd wat verloskundige zo zegt. Kus kus..."
Bruno reageerde als eerst: "Goedemorgen. Ze heeft niet zo best geslapen. Toch de zorgen. Maar idd even afwachten wat de VK zegt"
"Dat dus.", was het antwoord van Annie.
Als ze zo de kinderen naar school heeft gebracht, laat ze het ons weten wat er gezegd werd.

Ja....dit is dan toch wel een nadeel ten opzichte van de zwangerschap van Sanne.
Toen woonden zij een krappe 20 kilometer van ons vandaan en nu een goeie 100 kilometer.
Het is nu gewoon een stuk lastiger om even snel naar hen toe te gaan......bah!



Dinsdag 20 november 2018

Gisterenmiddag ben ik even gaan bellen met mijn werk en heb ik het voor elkaar gekregen mijn vrije dag in te leveren en mijn cliënten voor die dag in te plannen, opdat ik vandaag samen met Sanne naar Annie kon rijden.
Wat een gelukkie dat onze gastouder zo flexibel kan zijn.
Normaal gesproken zou Sanne vandaag bij haar zijn en op woensdag niet.
Met alle liefde helpt ze ons op deze manier uit de brand.
"Ben je al onderweg?", vroeg Mies toen ik hem aan de telefoon had.
Ook hij moest vandaag werken en meldde daar direct hoe het Annie dit weekend is vergaan en dat ze naar de verloskundige gaat.
"Wat doe je hier dan?", hadden ze hem gevraagd.
Gelukkig!
Ook Mies kon mee naar Annie!
Het is een stuk kouder geworden sinds gisteren en dus kroop Mies wéér helemaal ingepakt op de fiets en stoof deze kant op.
We konden direct weg toen hij thuis kwam.
Eenmaal, met een paar files, bij Annie aangekomen, hebben we elkaar eerst stevig vast gehouden.
We bespraken wat er allemaal aan gevoelens was.
"Ik maak me gewoon zorgen,", begon Annie te vertellen.
"ik heb het hele weekend slecht geslapen en ben er steeds mee bezig en lees er veel over. Ik ken mijn lichaam en dat wat ik nu voel is, denk ik, niet goed. Er is te veel bloed te zien. Soms zelfs met wat brokjes. Ik herken het niet uit eerdere zwangerschappen. En toch....het zou zomaar ook anders kunnen zijn. Je hoort wel vaker dat vrouwen tijdens de zwangerschap vloeien."
Zo bespraken we van alles en zonder ook nog maar iets te weten, haal je je toch van alles in het hoofd.
"Ben je zenuwachtig?", vroeg ik haar.
"Nou ben wel wat gespannen......ja......ja ik ben zenuwachtig.", was het antwoord.
Met tien minuten rijden waren Annie, Mies, Sanne en ik bij de verloskundige.
"Wat gaan we doen?", vroeg Sanne die hevig stond te springen in de wachtruimte.
Ach....dat meisje.
Totaal geen besef van hoe of wat en waarom we daar waren.
"Moena moet even naar de dokter en we gaan zo allemaal even mee", zei ik haar.
Niet lang daarna werden we naar binnen geroepen.
Sanne vond al snel de speeltafel en het speelkleed.
"Papa? Wil je een kopje koffie?", vroeg ze en ze liep al met een speelgoed theepotje en kopjes door de ruimte.
Annie, Mies en ik zaten inmiddels tegenover de verloskundige.
Omdat Annie, door de verhuizing, voor het eerst hier was, was er eerst een korte kennismaking.
"Goed, ik heb je verhaal begrepen en ik kan nu van alles gaan vragen, maar ik stel voor dat we even gaan kijken bij je.", zei ze.
Annie stond op, kleedde zich uit en ging op het bed liggen.
Een vertrouwd beeld dat weer bovenkwam.
Wat hebben we regelmatig aan zo'n bed gezeten, met Annie er bovenop.
Aan de andere kant de verloskundige die allerlei toeters en bellen uit de kast trekt.
Een echobeeld zien, waarop een mini mensje in een donkere ruimte te dobberen is te zien.
Dit keer ging het anders.
"Je ziet hier een wit lijntje. Normaal gesproken loopt dat verder door en is het dikker. Het donkere holletje wat je hier ziet is het vruchtzakje.....ik zie er niets in. Nee, sorry, dit is geen goede zwangerschap.", zei ze terwijl ze alle kanten opdraaide met die enge staaf.
Bij het uitnemen van de staaf zei ze; "Oh.....je ziet, je bloedt best wel hoor."
Het klopte.....een beeld dat je liever niet ziet, als er een echo gemaakt wordt.
Nee, het is mis!
De brokjes die Annie heeft gevonden, waren hoogstwaarschijnlijk het eerste begin van het kindje.
Met andere woorden; Annie zit nu midden in de miskraam!
Shit!
Je denkt toch niet dat ik kon wachten tot Annie zich weer had aangekleed.....?!
Ik stond op en sloeg me om Annie's nek.
"Het moet waarschijnlijk zo zijn, meis. Wellicht is het beter zo.......wat ontzettend jammer. Lafjoe!", zei ik haar in haar oor.
Ook Mies stond op en omhelsde haar.
"Ja, ik had graag ander nieuws gebracht,", zei de verloskundige. "maar helaas, dit is het. Het gebeurt helaas wel vaker natuurlijk, maar dit is nooit fijn nieuws om te geven."
"Gaat Annie's lichaam het nu verder zelf opruimen of moet er nog iets gedaan worden?", vroeg ik haar.
"Zoals het er nu uitziet, zal het lichaam het zelf doen en is het daar al flink mee bezig. Mijn voorstel is om niet aankomend, maar volgend weekend een zwangerschapstest te doen. Puur om te kijken of er nog zwangeschapshormonen aanwezig zijn. Zo ja, dan zul je opnieuw contact met me moeten opnemen.", zei ze.
Tussen nu en dat weekend zal Annie gaan menstrueren en de menstruatie daarop zou best es heftiger kunnen zijn dan normaal.
Vanaf dan zal het lichaam weer de normale cyclus oppakken.

Met deze ervaring reden we terug naar het huis van Annie.
Nog maar es knuffelen.
We gingen weer aan de koffie en bespraken hoe nu verder.
Maar wat we ook tussen de regels door zagen en hoorden, was een bepaald schuldgevoel bij Annie.
"Ik heb het echt niet anders kunnen doen.", zei ze ergens in een gesprek.
Dat schuldgevoel is in onze ogen zo onterecht!!
Er is immers nergens schuld.....Moedertje Natuur bepaalt en wellicht is dat in dezen de beste keus.
"Nou.....dan gaan we ons maar weer richten op het klussen!", zei Annie op een bepaald moment met een grote lach op haar gezicht.
We moesten er, hoe vervelend we ons ook allemaal voelden, ook om lachen.
"Papa? Tom! Boodschappen doen.....vleessie halen!", riep Sanne ineens.
Ik moest opstaan en samen met Sanne, die inmiddels met een poppenwagen aan de wandel was, 'boodschappen' gaan doen om bij de slager vlees te gaan kopen.
Ach.....dat meisje!



Zaterdag 24 november 2018

"Ze komen hier al vroeg; 09.15 uur is de visagist en de fotograaf hier al. Ik hoop dat ze me niet al te dik in de plamuur zetten, want ik wil wel blijven wie ik ben.", zei Annie.
Vandaag gaf Annie een interview aan weekblad Vriendin.
Daar zouden ook foto's bij gemaakt worden en de vraag was ook gerezen of wij er ook bij wilden zijn.
Al vroeg zaten we dus al in de auto.
Gelukkig hoefden wij niet zo vroeg daar te zijn, maar om 10.30 uur.
Toch moesten ook wij even aan de poedertjes geloven.
"Zeg, kunnen jullie niet wat zachter praten?", klonk het ineens op een behoorlijk gebiedende toon uit de mond van de fotografe.
Het klopt; met drie mannen en drie kinderen was er wat rumoer in de kamer, maar kom op zeg!
Moet het stil zijn voor het maken van foto's??
De toon had ze echter wel goed gezet; we werden, weliswaar onder protest, stil en keken toe hoe er vele, vele foto's van Annie gemaakt werden.
Toen weer van Annie met Sanne, dan weer met de andere dochters, dan weer alleen......
Tegen 11.00 uur waren de twee dames klaar en zullen er ongetwijfeld mooie kiekjes bij zijn.
Rond diezelfde tijd kwam de dame die Annie het interview afnam.
Wat een aardige vrouw was dat zeg!
Er werd een voicerecorder op tafel gelegd en er werden veel vragen aan Annie gesteld.
"Waarom wilde je draagmoeder zijn, waarom nog een keer, hoe doorliep je het...."
Omdat we er toch zaten, werden ook aan ons vragen gesteld.
Zelfs Bruno kwam zo nu en dan aan het woord.
Dit was een leuk interview zeg!
Na ongeveer twee uur vertrok de dame en gaf aan dat in de tweede week van januari 2019 het blad Vriendin met het interview uitkomt.

Pracht foto van een pracht vrouw die vandaag honderden malen gekiekt werd

Vanuit Tiel zijn we naar een ex-collegaatje gereden.
Na een hele tijd weer es met elkaar afgesproken.
Als alles goed was gegaan met Yip, hadden we nu ongeveer gelijk opgegaan in de zwangerschap.
Met een goeie anderhalve maand verschil, is zij nu zwanger van haar tweede kindje.
Zij is eind mei volgend jaar uitgerekend.
Spannende tijden voor het jonge gezin.
Leuk om te zien en te horen, hen van harte gegund!



Dinsdag 27 november 2018

De bloeding bij Annie was gestopt en haar lichaam dacht vandaag toch weer: "Ach....laat ik maar weer es beginnen."
Ditmaal toch maar weer de verloskundige gebeld en een afspraak gemaakt.
Morgenochtend gaat ze naar haar toe en zal wederom een inwendige echo krijgen.
Het blijft vervelend dat we er niet 'even' naar toe kunnen, maar Annie gaf aan dit alleen af te kunnen.
Stiekem hopen we op een normale menstruatie,
Moeten er echt niet aan denken dat ze ook nog een curretage moet ondergaan....
We wachten morgen maar weer af, bah!



Woensdag 28 november 2018

Annie is bij de verloskundige geweest.
Ondanks het nog steeds vloeien, gaf zij toch eigenlijk redelijk 'goed' nieuws.
Het lichaam van Annie is nog steeds keurig aan het 'opruimen'
Gelukkig is er geen curretage nodig, maar dat zij en de natuur het zelf!

Gek he; onbewust denk je dan toch: "Als alles goed was gegaan, hadden we nu al weer op bijna 8 weken zwangerschap gezeten"
Dat maakt de afgelopen heel zuur.
En we voelen ons zo verantwoordelijk voor het lichaam van Annie dat nu zo haar best doet om er uit te werken dat er niet hoort.
Terwijl Annie zelf aangeeft weinig last te hebben en in elk geval geen pijn.
Voor wat ons allemaal betreft, mag het bloeden nu wel een keer stoppen en de normale cyclus zich weer gaan oppakken!


donderdag 1 november 2018

I Dagboek Oktober 2018




Zondag 30 september 2018

"Ik mis jullie nu wel hoor", sprak de stem van Annie uit in mijn voicemail.
Ja....herkenbaar, wij haar en hen ook.
Na de verhuizing van hen naar Tiel, andere banen van Bruno en mij, zien we elkaar inderdaad een stuk minder.
Niet dat het erg is, maar op een gegeven moment duurt het gewoon te lang dat we elkaar gezien hebben.
We hadden dus eindelijk weer met elkaar afgesproken en de bups kwam vandaag bij ons op de koffie.
Annie, Bruno de kids en hond kwamen binnen en het 'hok' was vol.....leuk vol.

Bruno had eerder deze week al een paar maal over proberen te bellen naar Mies.
En Mies hem een paar keer terug maar zonder direct contact te krijgen.
Uiteindelijk liet Bruno weten dat de vraag ook tot zondag kon wachten.
Het duurde niet lang, we zaten net aan een bakkie, toen Bruno de vraag inleidde.
"In de periode dat we in het traject draagmoederschap zaten, moesten jullie een voogd zoeken en aanwijzen. Dit voor als jullie beiden iets zou gebeuren. Dat werd Jochen. Dat heeft ons toen toch wel aan het denken gezet en met een zekere regelmaat praten we daar over. We hebben om ons heen gekeken in onze nabije omgeving en zijn tot de conclusie gekomen dat we dit het liefst aan jullie vragen; Zouden jullie, God verhoede het, als ons tegelijk iets overkomt voor de twee jongsten willen opkomen? Zouden jullie dan verdere opvoeding op jullie willen nemen?"
In die bewuste periode waar Bruno het over had, hebben wij het zelf aan twee mensen gevraagd.
Pas nu ontdekten we hoe deze vraag bij iemand aankomt.
Mijn eerste reactie was in elk geval; "Oh....wat een eer!" 
"Jullie hoeven niet nu en gelijk antwoord te geven natuurlijk. Denk er over na en laat het ons maar weten. Nee is ook een antwoord he....?!", zei hij.
We bespraken het onderwerp verder en gaven inderdaad aan hier over te denken, te bespreken en er met hen op terug te komen.

Annie liep intussen even naar de keuken.
"Ja....ik heb nog wat kleertjes voor Sanne.", zei ze een beetje mompelend toen ze wegliep.
We zaten nog wat te babbelen toen Annie terug de kamer in kwam lopen met Sanne.
Ze had haar een t-shirt over haar kleding aangedaan:

"mama's oventje is klaar voor een broertje of zusje"


"en jullie?" 


Zo!
En daar zit je dan...!
Mies en ik lazen het met z'n tweeën hardop:  "Mama's oventje is klaar voor een broertje of zusje.....en jullie?"
Jemig......we vielen stil......en daarna riepen we: "Wat...?!?!" 
"Ja....deze hadden we niet verwacht.", zei Mies.
"Oh....dus dat was vraag twee....", stamelde ik uit.
Zoiets laat je niet snel even bezinken zeg......en Annie maar lachen.
Bruno zei, nuchter als hij is; "Jullie hoeven niet nu en gelijk antwoord te geven natuurlijk. Denk er over na en laat het ons maar weten. Nee is ook een antwoord he....?!"
We lachten en tranen begonnen te branden.
Wat is dit voor een stel, mensen?
Voor deze twee KUN je alleen maar liefde voelen......respect hebben.....van houden!
We stonden op, omhelsden en kusten elkaar.

Ja, we hadden hier zeker eerder over gesproken.
Ongeveer een jaar geleden al.
Toen uiteindelijk met z'n vieren tot de conclusie gekomen dat we het niet nogmaals zouden doen.
Bij één van ons was twijfel, bij één van ons was een 'nee' meer overheersend......
Dan moesten we niet nogmaals aan dit traject beginnen en onze zegeningen tellen.
En toch.....en toch......
"Wat zou het leuk zijn voor Sanne als er een broertje of zusje zou zijn.", was een gedachte die vaak boven kwam.
Ikzelf ben als enigst kind opgevoed.
Als ik terug ga naar mijn kindertijd, kan ik me goed herinneren dat ik altijd een beetje jaloers was op kinderen van mijn leeftijd die wel een broertje of zusje hadden.
Die van mij waren al uitgevlogen toen ik als nakomertje geboren werd.
En dat terwijl die kinderen die broertjes of zusjes hadden juist weer, misschien, een beetje jaloers op mij waren, omdat ik niets hoefde te delen, geen ruzie kon krijgen et cetera.
Uiteindelijk lieten we het los vorig jaar: "Het is goed zo! Het traject was best pittig. De risico's kleven er hier en daar aan. Sanne is gezond, lief, mooi en alles wat we nog meer wensen."
En toen kwam zondag 30 september 2018!!

Annie en Bruno waren er uiteraard al helemaal uit.
"Ik wil dit héél graag nog een keer doen,", zei Annie, "voor jullie, voor Sanne en mezelf. Maar alleen voor jullie. Mochten jullie 'nee' zeggen, dan leg ik me daar bij neer en zal ik het niet voor een ander doen."
Daar hadden we het eens ook al gehad.
Annie en Bruno hebben samen twee dochters, Bruno een dochter uit een eerdere relatie en Annie een zoon uit een eerdere relatie.
Toen kwam Sanne.
Mocht er een andere draagmoeder tussenkomen of Annie zou nogmaals voor iemand anders draagmoeder zijn, dan worden de familiebanden misschien wel héél ingewikkeld.
Uiteraard kunnen wij niet voor Annie beslissen, maar gehoord hoe zij over een 'tweede ronde' denkt, denkt en voelt zij het dus hetzelfde.

Nogmaals: Annie en Bruno zijn hier al helemaal uit......wij gaan het voorstel bespreken, overdenken, bespreken en overdenken.....   :-)




Vrijdag 5 oktober 2018

Vrijdag is de vaste oppas-dag van Jochen.
Hij heeft een tijd terug de vrijdag op zijn werk opgezegd om op Sanne te kunnen te passen.
Die twee hebben altijd zo veel lol met elkaar, ze zijn echt gek op elkaar!
Jochen onderneemt veel met haar; op visite bij mensen, winkelen in de mooiste winkels, logeerpartijtjes en regelmatig naar pretpark Drievliet waar hij een abonnement heeft aangeschaft.
Ook met Jochen wilden we dit toch echt wel overleggen.
Vorig jaar was zijn mening overduidelijk; Nee, niet doen.
Je zou het zo niet direct zeggen, als je hem een beetje kent, maar hij is erg gevoelig, beschermend.
In het traject met Annie, Bruno en Sanne heeft Jochen echte angsten uitgestaan.
Bang dat het mis zou gaan.
Hetzij tussen Annie, Bruno en ons, hetzij met Annie en de zwangerschap, hetzij met Sanne.
Al het geregel; "Komt dit allemaal wel goed?", was echt een angst van zijn kant.
Nu goed twee jaar verder is zijn overduidelijke 'nee' verzacht.
Mede doordat hij Annie en Bruno beter kent, ziet hoe het met Sanne gaat en hoe alles verlopen is.
Toch zagen we aan hem, toen we vertelden over afgelopen zondag, dat hij aan het idee moet wennen en wat er weer bij hem opborrelde.
"Natuurlijk is het jullie keus en zal ik er achter staan. En ja....als ik op vrijdag op Sanne pas, doe ik dat uiteraard ook voor de ander.", zei hij.
We laten het onze keus natuurlijk niet er van afhangen, maar zijn mening vinden we zeker niet onbelangrijk.

Een paar uur later in de avond: "Hoi hoi....hoe gaat ie?", vroeg Mies door de telefoon aan Annie.
Ik hoorde ze in eerste instantie wat kleppen over koetjes en kalfjes.
En toen zei Mies; "We hebben goed nagedacht over jullie vraag of wij het zogenaamde toeziende voogdij op ons willen nemen, indien er met jullie beiden iets gebeurt. Ja, dat willen we hoor! Eise zei het ook al; we vinden het een eer dat jullie het ons vragen."
Ik hoorde ze wat praten daarover tot ik Mies hoorde zeggen; ".....ook als de tweede er is....."
Toen was het even stil en Michel schoot in de lach en zei: "Ja ja.....nu ben jij even stil he?!"
Ja....jullie lezen het goed en ja, Annie hoorde het goed; We willen heel graag het traject nogmaals doen!
Mies en ik hebben er goed over nagedacht, veel over gesproken.
Ook met een paar anderen mensen uit onze nabije omgeving.
Wéér de Raad voor de Kinderbescherming, wéér de FIOM, wéér de medische keuring, wéér de DNA-testen, wéér de advocaat, de Bijzonder curator, de gang naar de Rechtbank......?
Geen idee of dat allemaal weer op dezelfde manier moet gebeuren, maar zo ja, dan so be it.
Maar ook over praktische zaken: Welke ruimte in huis hebben we precies over? Hebben we echt alle spulletjes van baby-zijnde Sanne weggedaan? Hebben we nu wel de juiste baan?
We zijn er uit gekomen en hebben 'JA' gezegd!
En dan weer de gedachten aan die Annie: "Wat een bijzondere vrouw! Wat een liefdevol mens!"




Woensdag 17 oktober 2018

Annie zond ons vandaag fotootjes van de ovulatietestjes.
Ze heeft een onregelmatige cyclus en de streepjes beginnen al flink te kleuren.
Ik noem het maar voor het gemak even Bloemetjesdag; Dit is de dag die in de app wordt aangegeven, middels een bloemetje, waarop de eisprong zou zijn. Die is volgende week donderdag, maar de streepjes op de testjes geven aan: "Hey! Je plasje zegt dat de tijd snel is dat je op je meest vruchtbaar bent."
"Zullen we vrijdagavond, zondag en dan eventueel ook dinsdag maar gaan klussen?", vroeg Annie ons.
Ikzelf ben iedere keer de weg kwijt als het gaat om ovulatietestjes, cyclusberekeningen, roze streepjes en Bloemetjesdag.
Annie en Mies snappen dat beter en leggen het me eigenlijk steeds weer uit.
Toch richt ik me meer op het klussen zelf.
"Welk spuitje hadden we ook al weer, is dat trechtertje niet te groot, gaat het presteren onder druk lukken, wanneer start de onthouding....", zijn vragen waar ik me meer op richt.
Wellicht is het al een beetje uit dit stukje te proeven: De spanning begint weer goed te stijgen!!

Ovulatietestjes






Vrijdag 19 oktober 2018

Op het werk loopt het bij ons beiden om allerlei redenen niet zo lekker.
Voor ons beiden geldt dat we het werk wat we doen erg leuk vinden, maar de randen er omheen maken het ons niet naar de zin en in sommige gevallen zelfs heel erg lastig.
Daar ben je druk mee!
Maar toch....en toch komt steeds even in de kop: "Vanavond klussen!"

Vrijdag is oppas-dag voor Jochen.
Daar kijken zowel hij als Sanne echt altijd wel naar uit.
Ook vandaag.
Maar dit keer maken we er ook een klein logeerpartijtje van, omdat Mies en ik naar Annie en Bruno gaan om te klussen.
File in Leiden, een ongeluk onderweg.......het is sowieso een ruim uur rijden tegenwoordig, omdat Annie en Bruno verhuist zijn, maar nu deden we er goed twee uur over.
Eerst elkaar maar weer es goed vasthouden en een knuffel geven!
We ploften op de bank en Bruno zette de koffie met stroopwafels op tafel.
Stroopwafels met bosbessen-smaak; Hey....die kenden we nog niet!

"En....hoe gaat het nu op je werk?", vroegen we aan elkaar.
Tussen de verhalen door ook over het klussen, dan weer over het werk, dan weer over de naam van het tweede kindje, toch maar weer over het werk.
Het gesprek vloog steeds alle kanten op en dat viel op.
In vergelijking met onze eerste ontmoeting was het nu 'gewoon' dat we zouden gaan klussen, wetende voor wat.
Toch gaf zowel Annie als wij aan, de spanning wel gevoeld te hebben vandaag en ook nu.
"Goed jongens, ik ga beginnen.", zei ik nog zittend op de bank.
Ik liet me iets onderuit zakken en maakte mijn broek los.
Geschrokken gezichten keken mijn kant op en ik schoot in de lach......
"Zouden jullie wel willen he?! Ik ga naar boven jongens. Klussen geblazen!", zei ik, stond op en pakte de benodigdheden.
De spuit, het trechtertje de telefoon.
Lachend liep Annie even mee naar boven en wenste me succes.
Ik zou weer, net als eens, op de trap klopjes geven als de klus geklaard was.

Dat blijft toch echt wel even een dingetje; Presteren onder druk.
Maar het ging me eigenlijk best snel af en zonder knoeien.
De broek ging weer omhoog en ik klopte op de trapleuning.
Een vertrouwd beeld kwam weer boven; Annie kwam lachend de trap op MET haar mok koffie!
"Komt ze weer met haar koffie.", zei ik.
"Ja....je bent snel, dus die gaat mee en ik ga een spelletje doen.", antwoordde ze.
Ze ging de slaapkamer in en ik naar beneden waar Bruno en Mies met elkaar zaten te praten.
Ik ging ook zitten en mengde me in het gesprek.....alles of alles de gewoonste zaak van de wereld was.
Toch dacht ik weer even: "Wat gaat er toch in Bruno zijn hoofd nu om?"
Ik sprak het niet uit zoals een paar jaar geleden, ik wist eigenlijk zijn antwoord al; "Ja...dit dient gewoon te gebeuren, anders komt er niks he?!", antwoordde hij toen heel nuchter.

Annie kwam na een klein half uurtje weer beneden met lege mok.
"En....ben je al zwanger?", vroeg ik.
We lachten allemaal en gingen weer aan de koffie en fris.
Op naar zondag.....dan komt ronde twee.




Zondag 21 oktober 2018

In de groepsapp die we met z'n viertjes hebben, gingen we vanmorgen al weer lekker los met elkaar. Over koetjes en kalfjes, flauwe grapjes maar ook of de testjes nog steeds hetzelfde zijn.
Nee....die was inmiddels al weer lichter aan het worden.
Toch besloten we om vandaag gewoon weer te gaan klussen; niet geschoten is altijd mis!
Bovendien hadden we een flinke taart gekocht voor met z'n allen bij de koffie.

Rond 16.00 uur waren we bij Annie en Bruno.
De kids waren er ook allemaal bij.
Dolle boel natuurlijk gelijk.
Lekker in de tuin bezig geweest met trampolinespringen, shuttelen en verstoppertje.

Met het eten hadden we macaroni a la Bruno. (geen uien en paprika enzo)
Flink gehakt en lekker gekruid.
En er was nog een kliekje zuurkool......eerlijk gezegd de volgende dag altijd iets lekkerder.
Samen met Annie de afwas gedaan en de rest van het spul was al weer buiten aan het spelen.
Gezellig altijd, om zo tijdens de afwas wat weg te kleppen.
"Zullen we maar gaan beginnen?", vroeg ik haar.
"Ja...ze zijn nu toch allemaal buiten, ik hou ze wel beneden.", antwoordde ze.
Ik ging naar boven en herhaalde het riedeltje van afgelopen vrijdag.
"Klop, klop, klop", klonk het op de trap en Annie kwam boven.
Toch weer even lachen en ik ging naar beneden en speelde in de tuin mee.
"Poeh....", zei ik, "was toch weer effe een klus"

Bij het weer naar huis gaan vertelde Annie dat er ook testjes bestaan die al heel snel uitslag kunnen geven of er sprake is van een zwangerschap.
"Oh....das gaaf! Dan zouden we dus volgende week maandag al iets kunnen weten?!", zeiden we en ik begon al gelijk weer een beetje zenuwachtig te worden.
"Ja, dat zou dan kunnen", zei Annie.
"Nou....koop die test maar hoor, doen we daarna gewoon nog ook de andere", zei Mies.
"Euh.....ik heb hem al gekocht, want ik verwachtte al zo'n antwoord", zei Annie.

Luid lachend namen we weer afscheid van elkaar. Sanne werd nog even plat geknuffeld en we gingen weer richting huis......nu komt het wachten! Spannend!




Zondag 28 oktober 2018

"Geduld heren....Geduld", schrijft Bruno in één zijn appies.
Hij heeft gelijk.....het is slechts een week geleden dat we aan het klussen waren, maar toch begint de spanning flink te stijgen en laten we dat best af en toe merken.
Het komt ook doordat we nu met vroege testen in ons hoofd zitten.......

Gaandeweg de week begon zo'n beetje alles uit de zwangerschap van Sanne weer boven te komen.
De verloskundige, de testen, de papieren, het klussen, de gesprekken......de spanning.
Maar ook de eerste spulletjes; een wieg, een maxi-cosi, een box......en ja, we hebben zelfs al zitten kijken op Marktplaats voor leuke dingen! Kom op jongens! We zijn nog niet eens zwanger!!
Het blijkt maar weer; de spanning stijgt.

Vanmiddag komen Annie en Bruno even langs.
We gaan vast hier de eerste test doen, als Annie de testen heeft meegenomen.
In principe spraken we dat voor vanavond af en hebben daarom Skype weer geïnstalleerd.
Jammer dat de afstand nu toch al snel 100 kilometer is, anders waren we zéker die kant op gegaan.

Ze waren hier rond 14.00 uur.
Gelijk gezellig en lekker aan de klep met koffie en koek.
"Ik moet nu echt even hoor.....ik sta op springen.", zei Annie en nam haar testje mee naar de w.c.
Vijf minuten kunnen best lang duren.....
"Nee, helaas!", zei Annie ineens.
Ze had even gepiekt op het testje.
Toch denken we te snel getest te hebben, terwijl Mies bij hoog en laag vol blijft houden een héél dun streepje te zien.
Hm!
We testen later in de week nogmaals als Annie niet ongesteld is geworden.



Maandag 29 oktober 2018

Voor mij vandaag mijn eerste werkdag.
"Goeiemorgen mevrouw, ik ben uw nieuwe Assepoes!", had ik het liefst gezegd.
Heb ik niet gedaan hoor.
Na dertig jaar bij de Tweede Kamer gewerkt te hebben en daarna als uitvaartverzorger, ben ik vandaag gestart bij Algemeen Thuiszorg Bureau.
Ja klopt; poetsen dus.
Ouderen helpen daar waar gewenst en daar waar ik kan.
Uitvaartverzorger is me op het lijf geschreven en ik heb het even met heel veel voldoening mogen doen. Maar wat een slechte combinatie met een jong gezin!
In de korte periode dat ik voor een uitvaartonderneming werkte is er veel gebeurt en heeft het me echt heel veel gekost. Niet alleen financieel, maar ook in vrije tijd en geestelijk.
En bij de gedachte een tweede kleintje; Nee, dat is geen doen!
Ook Michel heeft een nieuwe baan; hij heeft vorige week ontslag genomen en zal komende dinsdag op een nieuwe werkplek werken. Leuke bijkomstigheid is dat hij er in salaris iets op vooruit gaat.
Geen nachtdiensten meer zal werken en zoals het er nu uitziet de taken beter verdeeld zijn.
Laat het tweede kleintje maar komen! :-)

Ik kwam vanmiddag thuis na mijn eerste 'huisje' en Mies had een nieuwtje;
"Vertel es aan papa wie er gebeld heeft....", zei hij aan Sanne.
"Moena", was het antwoord.
Sinds het moment dat Sanne lekker kan babbelen, noemt zij Annie zo; Moena.
Dat is ontstaan doordat wij met regelmaat over Annie spreken met Sanne.
"We gaan naar je moeder" en "Je moeder komt strakjes.", waren kreten die ze steeds hoorde.
Ze had alleen wat moeite met het woord 'moeder' en zij maakte er steevast 'Moena' van.
Sindsdien hebben we Annie gebombardeerd met deze naam.
Moeder klinkt zo oubollig en mama hebben we nog nooit gezegd door hoe we het ooit (en nog steeds) voor ogen hadden: Annie is wel de moeder, maar niet de mama.
En Sanne Annie Annie laten noemen, vinden we echt niet kunnen.
Sanne heeft zelf de perfecte naam voor Annie gekozen!
"Moena is een beetje zenuwachtig,", vertelde Mies,
"ze voelt aan haar lichaam dingen die haar eigenlijk vertellen dat ze zwanger is. Misschien was de test die we afgelopen zondag deden toch te vroeg.", vertelde Mies verder.
Tja, als zij het echt zo voelt en zelfs steeds wat misselijk is, dan gaan we toch nog een keer testen. We proberen vol te houden tot het weekend. Tenzij Annie kotsend over de rand van de pot hangt, dan gaan we donderdag nogmaals testen.
Haar cyclus is een zeer variabele. "Ik zou de 31e ongesteld moeten worden, of de 8e november.", zei ze hier zondag.
Okay dan!
En je dan zo voelen als nu......dat wordt extra testen dus. Spannend!



Woensdag 31 oktober 2018

"En....hang je al kotsend boven de pot?", vroeg ik in de app aan Annie.
"Ik vreet m'n kussen op als we niet positief testen.", was het antwoord.
Das best een hele hap, zo'n kussen.
Zou het dan toch al?
Hoe spannend ook, we hebben afgesproken morgenochtend pas te gaan testen.
Op een andere manier als voorheen; via Skype, om toch zo dicht mogelijk bij het live testen aanwezig te zijn.
Dat wordt duimen.....echt spannend!

Voor wat het blog betreft: Morgen is 1 november en zou de uitslag van de test een maand moeten wachten, omdat we alleen eind van een maand het blog publiceren.
Okay, okay.....we maken een uitzondering. Hieronder heel kort de uitslag van de test. De verdere beschrijving komt echt pas volgende maand.


En daar is de uitslag......

Het moge duidelijk zijn: Annie is blij! Wij zijn blij...we zijn zwanger!


Wat ontzettend gaaf....we zijn zwanger!
Er valt vast volgende maand veel te lezen.......yeah......

















woensdag 31 oktober 2018

Inleiding Dagboek 2 : Oktober 2018




Inleiding Dagboek 2









Precies vier jaar geleden begon ik met bloggen.
De reden is voor velen natuurlijk bekend; Onze Kinderwens.
Veel, heel bijzondere verhalen heb ik verteld in het blog, vele foto's gedeeld, hoe de wens ontstond, het verloop van onze route, de vele ontmoetingen, de mooie, de mindere en de vervelende ervaringen.
Met als klap op de vuurpijl hoe we Annie en Bruno leerden kennen en met hen een ervaring aangingen die de rest van ons leven is gaan bepalen.
Een prachtig traject gingen we in.
Annie haar zwangerschap, de plasjes bij de dokter, de mooie buikfoto's en filmpjes, de pretecho.....alles hebben we vol trots kunnen en mogen delen.
En de wat mindere en zakelijke kanten; de gesprekken met de FIOM, de Raad voor de Kinderbescherming, de medische keuring, de DNA-test.
De wat mindere kanten vielen heel snel naar achtergrond bij het steeds zien van de zwangere Annie die alles van A tot Z met zo ontzettend veel liefde voor ons deed.
En ja....dan de bevalling in juli 2016, de geboorte van onze dochter Sanne.
Velen hebben meegeleefd.

Het bloggen viel, toen Sanne langzaam aan iets groter werd een beetje stil. Drukte alom in werk en privé-situatie speelden daar een rol in.

Nu eindelijk de draad van het bloggen weer opgepikt met nog steeds de gedachten Dagboek deel I eens in boekvorm uit te brengen.
Het opnieuw oppikken heeft ook nog een andere reden.
We hopen op net zo veel 'mee-lees enthousiasme' 






maandag 29 oktober 2018

XXXVIII Foto Dagboek vanaf april 2017






April 2017

April 2017 tussen de bloembollenvelden

Pasen vieren we bij Jochen

Paasontbijt

Eerste knipbeurt door tante Angela

Een prachtige jurkje gebreid door tante Hennie

Het zelf drinken uit een beker gaat haar steeds beter af

Een ouderwets jurkje met muts van oma Bep

Prachtig kiekje van papa met Sanne

Heerlijk grietje; op bezoek bij ome Jochen in het ziekenhuis

Gek op Cor de hond

Prachtig!

Genieten van de eerste zomerse stralen

Een mooi plaatje met Kyara

Vanmorgen een prikje gehad

Het prikje maakt me wat lodderig

Op consultatiebureau

Slapen is een feest! :-) 

Stoer he?!

Ik zeg: "Duim omhoog!"

Heerlijk gezinnetje

Allebei de beentjes, hoepla in de lucht

Lekker onderuit aan de fles

Prachtfoto

Cadeautjes voor Sanne's 1e verjaardag

Met tante Desiree een Teletubbietaart gemaakt

Heel veel visite

En heel veel cadeautjes

XXXVII Dagboek April 2017





Zaterdag 01 april 2017



Veertig jaar getrouwd!
Jemig....wat een mijlpaal voor een goud stel; Joop en Annabel.
Al ruim dertig jaar werken zij en ik samen en zijn we behalve collega ook maatjes.
Ze gaven vandaag een etentje in een wokrestaurant op Scheveningen.
Sanne kreeg haar feestjurk aan, een soort trouwjurkje en ze heeft zich werkelijk voorbeeldig gedragen!
Uren zijn we in het restaurant geweest.
Ze heeft van alles iets mee gesmikkeld en kreeg een overvloed aan aandacht.
Vooral het Chinese personeel waren helemaal weg van haar!
Was super gezellig.......en wat heeft Sanne goed geslapen deze nacht.









Dinsdag 18 april 2017


Eindelijk......eindelijk kregen we vandaag van de Bijzonder Curator een mail.
Ze heeft onze ontmoetingen en verhalen op 'papier' gezet en richting de Rechter gezonden.
Er was al een paar maal uitstel, omdat zij niet in de gelegenheid was het stuk uit te werken.
Het is niet dat we haast hebben, maar we zouden het met z'n allen, zéker voor Sanne, wel zo snel mogelijk geregeld en afgerond zien.
Bij deze een paar stukjes uit de mail:












Woensdag 26 april 2017



Er lag vandaag een dik pakketje van de advocate in de brievenbus.
De Bijzonder Curator heeft haar stukken met bevindingen overgedragen aan de rechter en naar aanleiding daarvan kregen we van de advocate verschillende verklaringen te ondertekenen.
Zowel Annie als Bruno dienen stukken te teken waarin er ontkent en afstand van gezag wordt gedaan over Sanne.
Er moet getekend worden dat we allemaal achter dezelfde keuzes staan.
Zo ook dat Sanne haar achternaam Molenaar wordt.
Als dat is uitgesproken, is juridisch gezien Bruno nimmer de vader geweest....juridisch is dat mogelijk.
Dat ik biologische de vader van Sanne ben, is inmiddels met de DNA-test aangetoond uiteraard.
Maar ook ik dien stukken te ondertekenen ter goedkeuring van de hele weg.....en ook voor het feit dat Michel ook gezag krijgt door adoptie.
Kortom.....een dik pakket met veel 'grote woorden', ambtelijke taal en veel artikelen doorgespit.
Benieuwd of we nu ook nog persoonlijk moeten voorkomen of dat het vanaf nu schriftelijk geregeld kan worden.......

"Is Mies niet thuis?", vroeg Jochen me door de telefoon.
"Jawel.....maar hij staat in de keuken ook te bellen, vandaar even niet bereikbaar. Hoezo?", vroeg ik hem.
"Zit je?", was zijn volgende vraag.
"Ja......ik zit op de bank.", even denkende dat er iets met An aan de hand zou zijn.
An is de eerste vrouw van mijn vader waar hij veel contact mee heeft.
Ingewikkeld familie-verhaal wat er nu even niet toe doet.
An is al behoorlijk op leeftijd en beginnend dementerend......Jochen komt dagelijks bij haar en regelt veel voor haar.
Maar nee.....het telefoontje was om iets anders.
"Ik lig al sinds vanmorgen in het ziekenhuis. Ik ging naar de dokter om es nader vragen te stellen over de medicatie die ik krijg ter voorkoming van migraine. Ik voel me er de laatste tijd niet zo goed bij en dacht dat het bijwerkingen waren. De dokter heeft me doorgestuurd naar het ziekenhuis en nu lig ik ineens op de hartbewaking. Een gedeelte van mijn hart krijgt niet genoeg bloed. Bovendien is mijn zuurstofgehalte niet alles en denken ze aan COPD.", vertelde hij me in het kort.
Jemig!
Ik schrok toch wel even hoor.......maar hij klinkt heel positief en niet écht bezorgd.
Wel grote zorgen over het niet naar huis mogen......hmm......ik zou toch iets anders denken.
Maar goed; hij gaat door de hele malle molen en morgen weten we misschien meer.



Donderdag 27 april 2017


"Leve de Koning en de Koningin!!", riep ik toen ik vanmorgen de vlag uithing aan onze ark.
Sanne stond binnen met haar handjes tegen de ramen geplakt om es goed te kijken wat ik daar buiten allemaal aan het uitspoken was.
Wist zij veel wat zo'n grote lap ineens moest voorstellen.
Vandaag dus Koningsdag.
Mies heeft een late dienst en ik ben vrij en we konden dus vanmorgen wat later opstaan.
Toen we eenmaal gedrieën gewassen en aangekleed waren, zijn we naar het ziekenhuis gereden.
Hij ligt in het 'Koninklijke' ziekenhuis; Bronovo.
Ach ja.....waarom ook niet op deze dag.
Ik zou er geen dollen mee moeten maken, het gaat niet zo best met zijn gezondheid.
Ze durven het niet aan hem naar huis te sturen en er zal morgen een scan gemaakt worden.
Wij hadden in elk geval van onszelf schoon ondergoed en dergelijke meegenomen.
Wat zijn gezondheid wel even goed deed was natuurlijk dat Sanne het hele bezoek bij hem op bed heeft gezeten.
Volledig onder de indruk van de draadjes die aan Ome Jochen zaten vast geplakt.



















Het bloggen werd vanaf hier op pauze gezet.
De gezondheid van Jochen liet veel te wensen over.
Een drukke tijd brak aan en we hielpen Jochen waar we konden, dat doet hij ons immers ook altijd.
Hij moest uiteindelijk overgebracht worden naar Amsterdam naar het Onze lieve vrouwenziekenhuis om daar een open hartoperatie te ondergaan!
Een heftige tijd geweest en Jochen heeft werkelijk kantje-boord gelegen.
Na de operatie is hij weer overgebracht naar het Bronovo ziekenhuis en na een paar dagen mocht hij naar huis.
De operatie zelf is heel goed gegaan en volgens de artsen heeft hij weer het hart van een jonge vent van achttien.
Toch is hij flink aan het tobben geweest, maar beetje bij beetje kwam hij er weer bovenop.
Vooral het zien van Sanne deed hem goed; heel goed!
Zelfs direct na de operatie wilde hij omhoog komen en Sanne knuffelen, wat natuurlijk onmogelijk was aan zoveel draadjes.

Nu gaat het Jochen goed, al voelt hij nog altijd allerlei kwaaltjes die hij terugkoppelt aan de operatie.

We gaan vanaf hier het blog oppikken door middel van foto's.
Tot aan de eerste verjaardag van Sanne vullen we met mooie momenten.


Foto's in videootje:                                                     Klik hier: Foto's vanaf april tot juli 2017


Of op dit linkje voor stilstaande foto's:    ==>>         KLIK HIER OP










zondag 28 oktober 2018

XXXVI Dagboek Maart 2017





Woensdag 01 maart 2017

Al vroeg waren Sanne en ik bij Annie.
Bruno deed in pyjama open met een pannenkoek in de hand.
"Hmm....dat ziet er lekker uit.", zei ik nog en kreeg al gelijk de mededeling dat er binnen nog lagen.
Ik hield het bij een kop koffie en me even druk bezig houden met de meiden.
"Waar gaan jullie heen?", vroeg Madelief.
"Mama, Sanne en ik moeten naar Amsterdam het één en ander regelen.", gaf ik als antwoord.
"Is dat een ander land?", was de vervolgvraag.
Heerlijk dat jonge grut met van die opmerkingen en vragen die je vol in de lach doen laten schieten.
Na de uitleg, gingen Annie en ik naar de auto.
Het was druk op de weg en we stonden zelfs in file.
Die hadden we niet ingecalculeerd; het was immers vakantie en de ochtenddrukte had toch al voorbij moeten zijn.
We zouden het in elk geval niet redden op tijd bij de Bijzonder Curator te zijn en Annie deed een telefoontje naar haar.
Uiteindelijk viel de schade nog mee; we waren tien minuten te laat.

Even vriendelijk als vorige keer, toen ik hier met Mies en Sanne was, werden we ontvangen.

Ik moest écht heel erg nodig naar het toilet en liet Sanne, Annie en de curator even achter.
Was misschien ook wel even goed, dacht ik nog, want vorige keer had de curator gevraagd alleen met Annie te kunnen spreken en niet met mij er bij.
Toch kwam dit niet ter sprake en nam ik dus even later na het ontwateren weer plaats aan de tafel.
Wederom kwamen de vragen die we al honderd keer beantwoord hebben.
Het ging de curator erom, Annie in de levende lijve te zien en te spreken.
Ze wilde uit haar mond horen dat Annie achter haar keus stond en staat en ook dat Bruno er volledig achter staat.
Ze zal eind deze week een mail naar Bruno zenden.
Die dient hij dan te ondertekenen en bovendien even telefonisch contact met haar op te nemen.
Omdat hij niet aanwezig kon zijn, wil ze op deze manier een zo persoonlijk mogelijk contact met hem gelegd hebben.
Nadat Annie alle vragen en verhalen had neergelegd, deed ik dat ook.
Ze wilde immers dat wij alle artikelen uit de kranten van ons verhaal overhandigden.
Zo ook het geboortekaartje en alle papieren uit het ziekenhuis van de bevalling.
En uiteraard de uitslag van de DNA-test die te kennen geeft dat ik voor 99,99999% zeker de biologische vader ben.
Honderd zal het nooit zijn en dat komt omdat wetenschappelijk niet aangetoond kan worden dat er niet ergens op de wereld iemand is met het hetzelfde DNA.
Dan zou immers de gehele wereldbevolking een DNA-test afgelegd moeten hebben.
Sanne had het trouwens ook prima naar haar zin.......op haar gemak zat ze, net als vorige keer, met de pen van de curator te spelen.
Na ongeveer een drie kwartier verlieten Annie, Sanne en ik de kamer weer.
We zouden snel van de curator horen.

Beneden in het gebouw nog even een bakkie koffie gedronken om vervolgens weer richting huis te gaan.
Dat was ons 'buitenlandse' bezoekje aan Amsterdam.


Een selfie van Annie met Sanne achterin de auto op de terugweg


Zondag 19 maart 2017



"Weer moeilijk bereikbaar hoor......", zei ze lachend door de telefoon tegen Mies.
Annie belde eerder op mijn mobiel, maar ik mis nogal es telefoontjes.
Na een app aan haar, belde ze gelijk terug en Mies nam aan.
Ik was druk in de weer Sanne haar boterham met pindakaas te geven.
Daar is ze dol op!
"Is het goed als we strakjes even een bakkie komen doen?", vroeg Annie.
Toevallig hoefde Mies vandaag niet te werken en hadden we geen verdere afspraken.....dus; "Ja leuk....gezellig!"
Een uurtje later waren Annie, Bruno en de meisjes hier.
Annie dook gelijk in de koelkast om daar haar shakie in te zetten.
Ze is de laatste nogal streng voor zichzelf met een soort punten-dieet.
Snap er niks van.......die vrouw ziet er geweldig uit.....IK zou er niks meer aan doen in elk geval.
Zal een vrouwendingetje zijn.
Even later kwamen er zelfs druiven en sinaasappel in schaaltjes de kamer in.
Was in elk geval weer heel gezellig een paar uurtjes.
Sanne heeft tussendoor nog even een slaapje gedaan en is daarna met Annie aan de Snapchat gegaan.

Vanmiddag een lekker eindje gaan wandelen met Sanne en een frietje gehaald.



Zeg nou zelf; twee gouwe wijfies toch.....?!















zondag 5 maart 2017

XXXV Dagboek Februari 2017







Zondag 05 februari 2017

Het staan gaat Sanne inmiddels heel goed af!
En als ze dan zo over de bank heen schuifelt of langs de tafel, denk je wel; "Goh....wat gaat dat toch snel."
We zijn er inmiddels al lang achter natuurlijk dat ze sneller is dan gemiddeld.
Iets wat we ook steeds bij het consultatiebureau horen, maar ook van anderen om ons heen met een kleintje.
Bij deze een leuk filmpje van de kleine meid staand op de bank:  Klik op dit



Woensdag 08 februari 2017



Wat later uit ons bedje gekomen.
Althans, Sanne en ik, omdat ik ouderschapsverlofdag heb en Mies moest werken in een vroege dienst.
Ook vannacht is het even raak geweest met de kleine meid, dus ze lag naast me toen ik wakker werd.

Ons gewassen, aangekleed, fruithapje, fles, boterhammetje.......het hele riedeltje gehad toen Mies tegen 14:00 uur thuis kwam.
Sanne lag net een uurtje terug op  bed......
Omdat we om 15:00 uur echt de deur uit moesten hebben we haar wakker moeten maken voor weer een fles.

Het was precies 16:00 uur toen we eenmaal in het kantoor stonden van de Bijzonder curator.
Daar hadden we een afspraak mee in Amsterdam in het WTC gebouw.
Echt een huge gebouw!
Het was ook wel even zoeken daar!

We werden vriendelijk ontvangen door de receptioniste die ons een grote mok koffie aanbood.
Ik met Sanne op de borst in de draagzak, en Mies namen plaats op een bank en wachtten tot mevrouw Kroezen ons kwam halen.
Een zeer vriendelijke vrouw kwam ons tegemoet lopen, gaf ons een hand en stelde zich voor, op een lieve manier, aan Sanne.
We liepen met haar mee naar haar kantoor en namen tegenover haar plaats.
Ze begon haar verhaal met het feit dat zij is aangesteld door de rechtbank en zijzelf dus geen kosten in rekening zal brengen.......
Nou....we wisten dat al, maar toch fijn eindelijk te horen dat sommige hulp niet in rekening wordt gebracht.
Natuurlijk begrijpen we ook dat zij toch betaald zal moeten worden en dat het met een omweg, al dan niet langs de advocaat, betaald moet worden.
Zeer geïnteresseerd vroeg ze naar hoe onze route gelopen is en wij vertelden ronduit.
Vervolgens legde ze haar stappenplan aan ons voor; Ontkenning van de juridische vader, erkenning van de biologische vader, afstaan gezag moeder en adoptie van partner biologische vader.
Ze gaat proberen dit alles in één keer bij de rechter er door te krijgen en wellicht met voldoende bewijsmateriaal hoeft het niet eens voor te komen.
En toch gek he......dat bewijsmateriaal; Mevrouw wil tóch dat we een DNA-test laten afnemen.
"Tja.....iedereen kan de vader zijn als je er niet bij bent geweest.", zei ze.
"Oh....maar dat was ik wel hoor!", antwoordde ik.
Mevrouw verschoot van kleur en boog haar hoofd naar beneden in de stukken die voor haar lagen.
"Oh....euh....ja, dat kan natuurlijk.", ging ze lachend verder.
Even later, in nog hetzelfde onderwerp, liet ze vallen; "Nou...je kunt wel zien op wie ze lijkt."
"Ja.....en tóch moet er een DNA-test komen.", zei ik.
Een tweede keer kleurde mevrouw maar zei lachend; "Ja.....dat vraag ik toch. Ik snap u beiden volkomen hoor, maar hoe meer bewijs, hoe beter ik beslagen te ijs kom."
Daar heeft zij natuurlijk ook weer gelijk en we willen het uiteraard best.
Het is alleen zo jammer dat dát wel in rekening wordt gebracht.....een DNA-test komt toch al snel op € 750,=.
Maar goed.....wat niet anders is, is niet anders.
"Bovendien zou ik heel graag de krantenartikelen ontvangen, het originele geboortekaartje en de stukken uit het ziekenhuis van de bevalling.", ging ze verder.
Die dingen zijn natuurlijk helemaal geen probleem.....we hebben genoeg.
"Ik zou ook graag de draagmoeder en haar man willen ontmoeten voor een kennismakingsgesprek."
"Oei....dat gaat een lastige worden.", zei ik haar, wetende dat Bruno lastig vrij kan krijgen en er een groot gezin is waar rekening mee gehouden moet worden.
"Dat begrijp ik,", zei ze, "als ik de draagmoeder maar een keer live spreek. Voor haar man kan ik wel verklaring opmaken en die laten ondertekenen."

Na ongeveer een half uur, drie kwartier, gesproken te hebben, vertrokken we weer.
Thuis direct begonnen met stukken, brieven en kranten bij elkaar zoeken begonnen.




Zaterdag 11 februari 2017



"Yeahhh......sneeuw!!", riep ik toen ik de gordijnen opendeed vanmorgen.
Ja hoor.....Sanne heeft mazzel; er is een aardig laagje sneeuw gevallen.....háár eerste sneeuw!
Ze keek haar oogjes uit naar het witte wereldje......wij ook.
Wat een heerlijk en fraai gezicht het meisje in deze sferen te zien!





















Woensdag 22 februari 2017




Bruno had een berichtje gedaan met de vraag of ze vanmorgen effe een bakkie konden komen doen.
Altijd gezellig!
De kotertjes op school en ze kwamen met z'n tweetjes.
Ik stond net koffie te zetten en Mies was net in de tuin toen ze aankwamen.
Annie stapte de keuken in en we pakten elkaar even stevig vast.
Wat zag ze er leuk en goed uit!
"Oh.....waarom begin ik nou ineens te janken?", vroeg ik met tranen in m'n ogen hangend om haar nek.
"Gek he....hou maar op, anders loopt mijn make-up uit.", zei ze lachend.
Het was gewoon weer even dat we elkaar niet gezien hebben......dat zal het zijn geweest.

Na een flinke knuffelsessie met Sanne gingen Bruno en Annie weer verder.
Wat is het toch een goud stel!




























"En wanneer zien we jullie es in Leidschenveen?", stond er bij een reactie ergens op ons Facebook.
Jan, een ex-collega die met pensioen is, en zijn vrouw vragen nog vaak naar ons en vooral naar Sanne.
Ze zijn op kraambezoek geweest en Jan is nog een paar keer op de zaak op visite geweest.
Het lag al heel lange tijd in de bedoeling ook bij hen een bakkie te gaan doen.
Omdat we vandaag beiden vrij waren, hebben we dat vandaag gedaan.
Was echt heel gezellig!
Twee mensen die eens ook zo graag kinderen wilden krijgen, maar bij wie het niet zo mocht zijn.
Dat gaat dan toch door je hoofd als je deze twee mensen zo liefdevol bezig ziet met Sanne.
Ja.....was gezellig en zullen we vast vaker doen!





























Was weer een heel gezellig dagje!