dinsdag 11 oktober 2016

XXXI Dagboek Oktober 2016



                               



Vrijdag 07 oktober 2016



Dat gaat wennen......heus het gaat vast wennen.
Ik had van tevoren al ingeschat meer tijd nodig te hebben natuurlijk; Sanne voeden, wassen, aankleden......
Normaal gesproken sta ikzelf om 06:00 uur op als ik moet werken.
Lekker op mijn gemak een bakkie koffie......en nog eentje.
Journaal........op het andere net het journaal.
Wassen, aankleden.......en dan rond 07:45 uur op de scooter.
Nope.....dat zou vandaag anders gaan; Sanne ging voor het eerst naar het gastoudergezin.

Om half zes stond ik dus maar gelijk met Mies op.
Hij ging even voor half zeven de deur uit naar zijn werk.
Zeven uur had Sanne de fles binnen en ging ik haar verder aankleden.
Mies heeft een tijdje terug een soort kar gekocht die je achter aan je fiets kunt vastzetten.
In die bak past weer precies de maxi cosi.
Op deze manier fietste ik het dorp in.

Het is maar een klein stukje van ongeveer 10 minuten fietsen, maar het voelde vreemd.
Om op dit tijdstip, nog donker, op de fiets te zitten.
Maar als ik af en toe achterom keek in de bak, dan zag ik Sanne vrolijk lachend om zich heen zitten te kijken.
Dat zijn van die momenten dat je echt denkt: "Wat zou er nu door dat kleine koppetje heen gaan?"
Even voor half acht stond ik bij Suus aan de deur te hannesen met de kar.....er móét een handige manier zijn ook al die riemen weer los te krijgen.
"Goeiemorgen.....ik had me bijna verslapen zeg.....", zei Suus die in de voortuin kwam staan met haar haar nog nat.
Ook voor haar even wennen allemaal.
Ze is pas het gastoudergezin begonnen.
Heeft in de kinderopvang gewerkt maar toen haar zoontje geboren werd, wilde zij liever thuis zijn bij haar kind.
In haar geval de ideale combinatie nu natuurlijk.
Ze schreef zich in bij een gastoudergezin-bureau en wij zijn haar eerste ouders die een kindje komen brengen bij haar.
Een week of twee terug hebben we Sanne ook al een keer gebracht.
Gewoon om te proberen.
We kregen deze mogelijkheid gewoon voor niks aangeboden door Suus.
Zo konden wij es zien hoe we er op reageren.......hoe zijzelf dat ervaart en natuurlijk ook Sanne.
Het ging toen super......dus ook nu zou ik Sanne met een gerust hart achter.
Wel gek......dat kan ik je wel zeggen......wel gek!
Ik zette de maxi cosi neer en vertelde wat Mies allemaal voor Sanne had ingepakt.
"Nou ja.....pak de hele tas maar uit en zie maar hoor.....", zei ik haar.
Het was tijd om te gaan.
Suus ging voor het raam staan met Sanne.
Nog een keer zwaaien......en nog een keer.......
Ik zakte op mijn knieën om beter de aandacht van Sanne te kunnen trekken.....dat lukte.
Nee......er vloeide geen tranen al voelde het best emotioneel.
Het komt gewoon doordat we alle vertrouwen in Suus en haar werkwijze hebben!




Super he
Een futuristische wippert


En een lol
Samen met vriendje Quinn in de box

Pracht plaatje













Zaterdag 08 oktober 2016



"Vinden jullie het gezellig als we zo een bakkie komen doen?", schreef Bruno in een appie aan me.
Natuurlijk!
Mies was nog aan het werk toen de bups hier binnen kwamen.
Annie, Bruno en de drie kotertjes.......een drukte van belang ineens.
Al snel nam Annie Sanne van me over.
"Hey....wat is dat nou?", vroeg ze hardop.
"Wordt ze eenkennig?"
Sanne zette het op een krijsen en stopte pas toen ik haar weer over m'n schouder had hangen.
Bij de volgende poging kon ze toch nog effe met Sanne knuffelen en zat binnen no time tussen Bruno en Annie in op de bank.
Hilarisch werd het toen Mies en ik nog even met haar gingen spelen.......zie foto's:














Zondag 09 oktober 2016



Mies moest vandaag werken.
Sanne en ik hebben uitgeslapen tot een uurtje of acht.

Jochen is vanmiddag hier naar toe gekomen.....mét een pan bami!
Hij kon gelijk aan de bak met de fles voor Sanne....iets waar je hem niet mee pest.








Maandag 10 oktober 2016



"Nee.....u had de intentie weg te rijden.", zei de man van de Gemeente van Orde en Gezag.
"Nee mijnheer,", zei Mies, "ik had de intentie naar die bak te gaan en daar een zakje te pakken."
Het is inmiddels goed drie jaar terug dat Michel es de hond ging uitlaten.
Toen kon dat nog op de fiets en dat deden we dan ook vaak.
Gizmo redt dat tegenwoordig niet meer.
Als hij er nu lucht van krijgt dat hij uit kan, omdat we bijvoorbeeld de riem pakken, dan weet hij dat hij nog maar even hoeft te wachten.
Dan moet hij eerst wel nog het hele pad aflopen en dan nog es naar een stukje waar het kan en mag......dat redt hij dus niet meer.
Hij is bijna vijftien en loopt op zijn laatste pootjes.
Maar drie jaar terug fietste Mies, met Giz er naast, naar het stukje groen.
Giz had zijn drol laten gedropt op het gras.
Mies had de fiets ook nog aan zijn hand en wilde naar de bak lopen waar de poepzakjes in zaten.
Ongeveer tien stappen vanaf de bewuste drol.
Binnen die tien stappen stond het meneertje van de Gemeente naast Mies en hield hem aan.
"U wilde wegrijden zonder de drol op te ruimen.", begon hij.
"Nee mijnheer......", en Mies legde uit hoe het zou gaan.
"Nee....u had de intentie weg te rijden. Uw ID alstublieft.", bleef de man stug volhouden.
Mies begon te koken en gaf de man zijn ID.
Tijdens het schrijven van de bon zei Mies niet van plan te zijn te betalen, omdat dit niet klopte wat er nu gebeurde.
"U had de intentie weg te rijden en daar krijgt u een boete voor. Ruimt u de drol nog op?", zei de man.
Zou je hem niet.....?!?
"Anders kost het u 1300 Euro extra om een poepwagen te laten komen.", dikte de man nog even aan.
Mies was al lang onderweg om de drol weg te ruimen......precies zoals we altijd doen.

Na maanden kwam de prent binnen; 175 Euro!
Mies was nog steeds boos en tekende protest aan.
De bekeuring was verkeerd uitgeschreven.
Verkeerde plekken werden benoemd en zo ook de plek van waar de drol lag.
Die lag niet op de stoep maar op het gras.
Met foto's van Google-maps en kruisjes erbij, zond Mies de bekeuring terug.

Ongeveer een jaar na het gebeuren belde Mies met Juridisch incassobureau.
"Oh maar mijnheer.....dat kan nog wel drie jaar duren. We hebben alles doorgezonden naar het Openbaar Ministerie. Zij nemen het verder in behandeling. U hoort er vanzelf over.", zei iemand hem.

Geloof het of niet; vandaag moest Michel voorkomen bij het Gerechtshof van Leiden!
VOOR EEN DROL!!



Toch met wat zenuwen, je doet zoiets gelukkig immers niet dagelijks, moest Mies wachten tot hij aan de beurt was.
Nadat hij zijn verhaal had gedaan en de foto's online bekeken waren, kreeg Mies de uitspraak te horen van de Officier van Justie: Vrijspraak!

Och, och, och.....mensen mensen, waar zijn we mee bezig.......een hondendrol...!!

Maar goed.....dat was de reden dat Sanne vandaag een kort dagje bij Gastouder Suus was.
Sanne heeft nergens iets van meegekregen en heeft een heerlijke tijd gehad met haar vriendje Quinn!

Het filmpje waarin te zien is hoeveel lol Quinn en Sanne hebben saampies: =>    Sanne en Quinn





Dinsdag 11 oktober 2016



Vanavond na een tijdje weer naar Ursula en de jongens gegaan.
Oeijoeijoei......ze waren druk vanavond zeg!
Sanne blijft lachen en goed om zich heen kijken.
"Sanne....Sanne......Sanne!!", wordt er druk door de jongens geroepen.
Het lijkt wel alsof ze nu al verkering zoeken........

Al snel moest de fles gegeven worden.
"Mag ik het doen......mag ik Sanne vasthouden.", hoorden we constant.
Die eer hebben we toch aan Urs gelaten.

Later heeft Sanne natuurlijk even bij de jongens mogen zitten........wat een pret!

















Woensdag 12 oktober 2016



"Ja....Sanne kan uitgekleed worden hoor!", klonk het een beetje snibbig achter ons.
Heel zacht hoorde ik Mies zeggen: "Ja joh....je ziet toch dat ik daar mee bezig ben!"
Ik lachte het een beetje weg.......we stonden inderdaad Sanne te ontkleden in ons eigen hokje bij het consternatiebureau.
Eerst op de weegschaal; 6090 gram.
En haar lengte is inmiddels al weer 62,5cm.
Voor ons drietjes was het eigenlijk wel weer genoeg zo.....maar ja......de controle van de verpleegkundige moest nog komen én de prik!
Na onze verhalen over Sanne en hoe goed ze het doet, keek de verpleegkundige haar helemaal na.
Beentjes in de lucht, aan de armpjes omhoog om te zien hoe Sanne haar hoofd meeneemt, in het mondje enzovoorts........
Alles gaat goed!
Op het scherm zien we allerlei lijntjes die voor een 'normale' groei staan; Sanne schiet tot nu overal boven uit.
Maar ja.....daar kwam ie dan; de prik!
Vorige keer was dat best een klein dramaatje, al heeft ze er achteraf geen last van gehad.
Dit keer ging het geheel vlekkeloos.
Even een gilletje bij het inbrengen van de spuit, maar toen klaar!
En daar kwam direct de lach weer van de kleine meid; zelfs naar de verpleegkundige die ikzelf waarschijnlijk niet zo lief zou aankijken bij zo'n steekwond........








Donderdag 13 oktober 2016



Precies op de slag van acht reden we bij Annie en Bruno om de hoek de parkeerplaats op.
"Oh....ze komt ook net aanrijden.", zei Mies.
Ondanks de schemer herkenden we natuurlijk gelijk de journaliste die ons een paar maanden terug een interview afnam voor een artikel in het Leidsch Dagblad.
En wat een mens is dat zeg!
We liepen op elkaar af en hielden elkaar lekker stevig even vast.
"Ik volg jullie op de voet via Facebook en het blog hoor.....maar.....hoe is het?", vroeg ze lachend.
Even later tikten we heel zachtjes tegen het raam.
Annie stond in de keuken en kwam naar de voordeur.
Na het voorstellen, gingen Mies en de journaliste zitten en ik hielp Annie met de koffie en thee.
Bruno was even vergeten dat vanavond het interview zou zijn en was op zijn gemak een flinke ronde aan het lopen met de hond.
Na een telefoontje kwam hij nat van het zweet van het rennen de kamer binnen.
"Ik zeg even 'hallo' en ga dan wel even naar boven hoor.......even iets verfrissen en iets anders aan.", zei hij.

De journaliste begon direct met haar interview.
Een kladblok op haar schoot, kop thee voor haar, één been onder het andere been en maar vragen.
Voor even ging weer heel ons traject aan ons voorbij.
Van kennismaking tot conceptie, van zwangerschap tot en met de bevalling.
Maar ook over nu en onze vriendschap.
Over onze afspraken en vooral veel over Sanne!

Goed twee uur later dacht de journaliste voldoende te weten.
"Ik bestel voor aanstaande maandagmiddag een fotograaf. Een collage zou leuk zijn......of misschien toch één mooie foto. We gaan zien.....ik ga er een mooi stuk van maken en laat het jullie vooraf lezen.", zei ze.
Het was heel gezellig.......leuk haar weer gezien en gesproken te hebben.
En zo ontzettend benieuwd naar het stuk!!



Zondag 16 oktober 2016



Echt heel erg leuk Desiree weer te zien!
Goed 40 jaar (!) geleden trokken we echt heel erg veel met elkaar op.
Met haar zus zat ik op de kleuterschool en later op de basisschool.
We maakten als kind heel veel met elkaar mee en onze ouders waren vrienden van elkaar.
Na jaren hielden vooral Desiree en ik veel contact met elkaar.
Totdat we beiden een relatie kregen, we op heel andere plaatsen gingen wonen en we uit elkaar groeiden........
Tot ergens dit jaar in augustus.
Dees zocht contact met ons en we hadden weer contact via Facebook.
Snel spraken we weer met elkaar af na elkaar ongeveer 20 jaar niet gezien te hebben.
Wat blijkt; ze woont twee straten verderop bij Ursula waar ongeveer eens in de twee weken komen!
Een date was dus zo gemaakt en we gingen naar haar toe met Sanne.
Wat hadden we elkaar veel te vertellen.....er moést dus natuurlijk een vervolg komen en dat willen we vaker doen.
Vandaag was ze bij ons en net als vorige keer had ze wéér een cadeautje voor Sanne bij zich; de schat!
Jochen kwam vandaag terug uit Duitsland.
Hij was dit weekend bij zijn familie geweest en hebben de October-festen gevierd.
Ook hij kent Desiree nog van eens........
Was een leuke dag.......en wat heeft Sanne een aandacht gekregen!


30 augustus 2016 bij Desiree




Woensdag 19 oktober 2016



Gisteren is Oma van Sanne met Opa Dirk op visite geweest.
Wat een lief stel is dat toch ook!
Je kijkt er dus niet gek van op van welke kant Annie dat heeft........
"Zolang ik het kindje niet zie, zal ik me geen oma voelen.", had zij eens gezegd aan Annie.
Hoe het dan kan lopen he........uiteindelijk was juist zij één van de eersten die Sanne zag; ze was bij de bevalling aanwezig!
Het heeft een kleine aanloop periode nodig gehad, maar zij ís gewoon Oma!
En wat hebben ze beiden zitten knuffelen met Sanne......de fles gegeven.......knuffelen en knuffelen.....

Was leuk en gezellig!

Wat niet leuk en gezellig was volgt nu;

Het is bijna dertien jaar terug en door omstandigheden was ik bij Ma in huis.
"Nu zou je dan eindelijk een hond kunnen nemen, als je wil. Ik ben toch de hele dag thuis.", zei ze eens.
Ik wilde graag voor een Dalmatiër gaan, maar na goed in het dier te verdiepen en verschillende fokkers geweest te zijn, kwam ik er achter dat het niet helemaal mijn type hond zou zijn.
Gek genoeg keek ik op Marktplaats en daar zag ik een fotootje van een hond die ook zwart/wit was en belde naar het nummer onder de advertentie.
"Met Ursula.", klonk het.
Ik vertelde dat ik interesse had in de hond die zij aanbood en maakte een afspraak met haar.
"Wat vind je eigenlijk van zijn naam?", vroeg ze toen ik eenmaal kennis had gemaakt met de hond.
"Gizmo......ja, eerlijk gezegd vind ik hem niet bijzonder.", antwoordde ik.
"Als je hem een week of twee, drie anders genoemd hebt, luistert ie er toch ook wel naar?", vroeg ze.
"Nee.....dat vind ik zielig. Dat beest heet nu al twee jaar Gizmo.....het zal Gizmo blijven."
Op die manier heb ik Ursula leren kennen.
Gekscherend zeg ik het nog wel eens tegen haar; "Ik heb jou van Marktplaats geplukt."
Toen niet wetende dat ze mij uiteindelijk zou leren paardrijden, ik haar stijldansen en dat ze jaren later zou voorstellen voor ons een kindje te dragen!

Wat de tijd dan eigenlijk hard gaat........over een goed half jaar zijn we al weer vijftien jaar verder!
In de loop der jaren hebben we echt heel veel lol, plezier en liefde van Gizmo gekregen.
Ja.....ook wat minder leuke dingen; wat kon dat beest stelen.
Maar al met al......wat een goud beest!
"Als ie het nog maar redt.", zeiden Mies en ik nog wel eens tegen elkaar vorig jaar.
Giz ging achteruit.
Zakte vaker door zijn poten.....kreeg veel bulten waarvan er ongetwijfeld een keer een verkeerde tussen zou zitten.
Hij heeft het gered.......Sanne heeft ie nog mogen leren kennen, al sloeg hij er niet al te veel acht op hoor.
Hij vond alles best.
Twee weken terug kreeg hij een fikse blaasontsteking.
Bij de dierenarts heeft hij een hoge dosis antibiotica gekregen en nog wat andere pillen.
Van de week was de kuur pas klaar.
Tijdens de kuur hield het wildplassen en poepen op.......maar een dag na stoppen, begon de ellende weer voor hem.
We hadden inmiddels twee bakken water voor hem klaar staan........en je zag hem weer triest worden.

Om kwart voor drie hadden we weer een afspraak bij de dierenarts.
"Het is klaar.", zei ik tegen de jonge man.
Twee weken terug was er een vrouwelijke, maar deze kerel had vandaag dienst en had zich ingelezen in de geschiedenis van Giz.
Net als haar van twee weken terug, was ook deze man het er mee eens; Het was klaar.

Wat heb ik een mooie tijd met deze hond gehad!
De thuiskomst bij Ma met hem.......ik zal het nooit vergeten.
Zo ontzettend enthousiast liep ie bij haar de keuken in en rende door naar de tuin.
In eerste instantie rende hij Ma zelfs voorbij.
Bij terugkomst in de keuken toen Ma hem aanhaalde kon het niet meer stuk tussen die twee.
"Zo'n hond krijg je nooit weer, Eis.", zei ze nog diezelfde dag.
Uiteindelijk was Giz bij het overlijden van Ma aanwezig.......op haar bed dat in de kamer stond.
De verhuizing naar een mooie plek waar we nu wonen, de strand- en boswandelingen.
De boottripjes waar ie helemaal weg van was, het mee rennen naast de paarden.
En uiteindelijk de geboorte van Sanne......hij heeft het allemaal gered!

Vanmiddag om 15:00 uur hebben we Gizmo laten inslapen.......we zullen hem missen!




Gizmo Oktober 2004
19 oktober 2016 Giz en Sanne
Gizmo 14 jaar 19 oktober 2016





Donderdag 20 oktober 2016



"Mag ik éven aan je buik voelen?", vroeg ik haar, wetende dat niet iedere zwangere vrouw er van gediend is dat mensen ongevraagd aan haar buik zitten.
"Ja......natuurlijk!", was het antwoord.
Normaal gesproken zie ik haar in uniform......een collegaatje van me die nu ook zwanger is.
Dolgelukkig is ze.....samen met haar man uiteraard.
In april 2017 verwachten zij hun kindje.
Maar nu ik haar in privé kleding zag en de zwangerschap beter zichtbaar, kon ik het niet laten deze vraag te stellen.
Even bracht het me weer terug naar de tijd dat Annie zwanger was van Sanne.
Iedere keer even aan de buik voelen......bijna door je hand heen de aanwezigheid voelen van een heel klein mensje dat als een wonder in de buik van de moeder groeit.
We waren bij haar om zwangerschap spulletjes te brengen die zij van Annie kreeg; een hele doos vol.

Was even een gezellig middagje!



Donderdag 27 oktober 2016




Sanne voor het eerst in een babystoeltje bij Suus


Vandaag was er weer een oppasdag bij gastouder Suus.
Je zou het op de foto niet zeggen, prachtige foto overigens, maar Sanne had vandaag een klein off-dagje.
Volgens Suus was ze huilerig en wilde slechts aan je hangen........
Nu is zij de rotste niet, dus heeft Sanne veel kunnen hangen en lekker gewandeld :-)



Zaterdag 29 oktober 2016



"Goeiemorgen lieffie.....", zei Mies toen ie thuiskwam uit een nachtdienst.
"Jullie zijn vroeg......", voegde hij er aan toe.
Het was een klein rommelig nachtje geweest.
Sanne werd steeds even wakker.
Zonder echt te huilen of zo hoor......maar ja, ik hoor nu eenmaal elk geluidje en kuchje.
Volgens mij heeft ze zelfs vannacht liggen snurken......maar met een heel gek geluidje.

Mies was iets later thuis dan gebruikelijk na een nachtdienst.
Hij was eerst naar een paar benzinestations gereden om een krant te kunnen bemachtigen.
Wel kranten, maar niet geslaagd voor de juiste.
De winkel was nog dicht......al lagen de te verkopen kranten wel al voor de deur.
"Nee......dat doe je niet, al ging het even door me heen.", zei Mies lachend.
Een half uurtje later ging hij terug naar de winkel en kocht twee exemplaren van het Leidsch Dagblad.
Yes!
We staan er wéér in.......leuk!


29 oktober 2016

Pagina groot wederom een artikel in het Leidsch Dagblad














Het was écht een leuk interview dat de lieve journaliste met ons had.
En wat heeft ze er een mooi stuk van gemaakt!
Dank je wel Nancy Ubert......je bent een schat!

En voor degenen die het artikel van december nog es willen lezen; klik hier =>>  Leidsch Dagblad 12 december 2015



Zondag 30 oktober 2016



Vele......vele......heel veel reacties ontvingen we op het krantenartikel!
Vooral via Facebook, maar ook hier op het pad, via de sms en de app......ongekend hoe veel mensen aangegeven dat ze het een mooi artikel vinden.
Zelfs mensen die zeggen er een traantje bij gelaten te hebben.
Wat ontzettend gaaf om ons verhaal zo open te trekken en zo ontzettend veel mooie en lieve reacties te krijgen!
Annie zei het al; "Ik ben zo trots op het artikel!"
Yep.....en terecht.....het IS een goed artikel.

"Ik heb een nieuw recept......stokbrood uithollen, kipfilet bakken, kaas.....", zei Annie en verder liet ik haar niet komen.
"Oh....dat is van Taste It!", riep ik al gelijk.
Dat zijn van die filmpjes die voorbij schieten op Facebook met redelijk simpele recepten maar vaak oh zo lekker er uitzien!
En lekker was het........we hoefden namelijk niet lang na te denken of bleven eten toen Annie die vraag stelde.
Uiteraard was Sanne er ook bij en bij binnenkomst riep Madelief al; "Ik ga Sanne strakkies de fles geven!"
Een uitgemaakte zaak dus.....en zie hier:      Madelief geef Sanne de fles en wil met haar trouwen




























































Geen opmerkingen: