zondag 28 augustus 2016

XXIX Dagboek Juli 2016 Deel 2







Deel 2 van het bloggedeelte Juli 2016 (Klik hier voor deel 1)



Vrijdag 15 juli 2016



Ongekend!
Wat hebben we vandaag een liefde gezien.....wat een emoties!
Wat zijn we ontzettend trots op Annie en natuurlijk op Sanne; onze dochter.
Onze dochter......onze dochter.....goh.....dat zo te zeggen is gewoon nog even wennen.

De bevalling is vandaag geweest......wat een ervaring en wat een diep, diep respect voor de vrouw die deze bevalling deed.
Ze deed het immers binnen no-time, het was haar zwaarste zoals ze ons later zei.
Sanne was 4240 gram.....ruim 8 pond!
De kinderen waarvan zij eerder beviel, waren beduidend lichter.
Ze heeft het met heel veel liefde gedaan.....voor ons!

Nog in het ziekenhuis bijkomend van alle emoties en genieten van alle mooie momenten, werd Sanne getest op allerlei punten.
Op de schaal van 10 scoorde ze 8/9; nu al een toppertje dus.
Het 'loop'-testje ging goed en alles er op en er aan.
Ze werd aangekleed in het eerste pakje.......
Eigenlijk al ietsiepietsie te klein......maar een mooi roze pakje zat aan het kleine lichaampje van Sanne.
Het ziekenhuispersoneel zorgde voor beschuit met roze muisjes en Annie kon lekker gaan douchen.
En toen ze daar onder vandaan kwam.....schoon, fris, blij, helder; mooi!!



"Hebben jullie voeding meegenomen?", vroeg de verloskundige.
Ik begon stotterend te vertellen dat we borstvoeding hebben en dat we dat vanmorgen vanuit de vriezer in de koelkast hebben gezet en al lang blij waren dát niet vergeten te hebben.
Maar ook dat we dat nu niet bij ons hadden.......
"Hoe lang doen jullie er over om dat hier te krijgen?", was de volgende vraag.
"Toch gauw een uur.", antwoordde ik.
"Dan stel ik voor hier flesvoeding te geven.....ze begint met 10 milliliter"
"Nou....we willen écht heel graag de borstvoeding geven.", drong ik aan.
"Snap ik,", ging ze verder, "maar het gaat om 10 milliliter."
"Ja, dat weet ik wel.....maar die borstvoeding zijn we zo blij mee en willen we als eerste geven."
"Het is 10 milliliter. TIEN milliliter!", zei ze met een iets verheven stem.
"Ja....kijk, als je dat nou nog een stuk of tien keer tegen me zegt, landt het vast.", zei ik lachend.
Ze kreeg het eerste flesje van Mies......tien milliliter.



Pas achteraf hoorden we dat de kleine meid waarschijnlijk in de navelstreng had zitten knijpen en daardoor even wegzakte.....dat verklaarde ook de eerdere bezorgdheid van de verloskundige het vlakke hartslagje van de toen nog ongeboren Puk.

Het moment van vertrek uit het ziekenhuis kwam;

Annie ging in de rolstoel zitten en haar moeder duwde de stoel.
Wij liepen er achter aan met de bloemen, een giga roze mand met roze verzorgingsproducten en natuurlijk met de zojuist geboren kleine meid.
We namen afscheid van het personeel in het ziekenhuis; de verloskundige, een schatje!
De verpleegkundige en haar stagiaire.....leukerds en lieverds.
Maar ook de mensen achter de balie......zo behulpzaam!
We kwamen aan op de parkeerplaats waar Annie en haar moeder deze ochtend hun auto geparkeerd hadden.
Onwennig......vreemd......onromantisch.......we gingen afscheid nemen van elkaar.
Ik hielp Annie's moeder de spulletjes in de auto te zetten en kreeg niet mee wat er achter me gebeurde, dat hoorde ik een paar minuten later van Mies.
Een wat ouder stel stond ook op de parkeerplaats en zag Mies met de maxi-cosi staan en Annie in de rolstoel ernaast.
De vrouw van het stel keek in de maxi-cosi naar Sanne en zei: "Ahhhh.....wat een lief en mooi kindje! Je kunt je toch niet voorstellen dat er mensen zijn die dit zomaar kunnen weggeven he?!"
Oh mijn God!
Hoe kwam deze vrouw, die de hele situatie niet eens kent, juist op deze woordenkeus?!
Mies kon snel antwoorden en had gezegd: "Nou.....wij zijn blij dat er mensen zijn die dat wél doen. Deze vrouw heeft ons zojuist dit kindje geschonken!"
De schaamte bij de vrouw was af te lezen aan haar rode gezicht.
Ze draaide zich af en liep weg......vol schaamte.
Ergens ook een beetje sneu, sneu voor die vrouw......maar hoe verzon ze het toch?

Annie stapte uit de rolstoel en we namen afscheid van elkaar.
Lachend......blij......dankbaar!
Ze nam plaats op de passagierszitting toen we haar moeder net zo in de armen namen.
Ook zij stapte in en startte de auto.
Een heel gek moment; De moeder van je kind zit in de auto naast haar moeder.
Wij staan op een klein afstandje te kijken.......de auto rolde langzaam vooruit.
Mies met de maxi-cosi en Sanne in zijn hand, Jochen schuin achter hem en ik naast Mies met mijn hand om zijn middel.
We zwaaiden.......en dan gaat het prikken in je ogen.
Dat kan ik je wel vertellen.
Maar Annie lachte en zwaaide.......zo ook haar moeder.
De auto reed weg........de parkeerplaats af.
We draaiden ons om.....de rolstoel moest terug naar binnen en wij naar de andere kant van het ziekenhuis naar de andere parkeerplaats.
"Nou.....gek hoor......dan ineens rijdt ze weg; de moeder van ons kind.", zei ik nog.
Inmiddels terug in het ziekenhuis, knapten we beiden even.
Tranen bleven komen!
Verdriet?
Blijheid?
Verdriet om het feit dat Annie negen maanden zo liefdevol voor de kleine Puk heeft gezorgd, alle ongemakken moest doorstaan en dan de bevalling en waar gaat zij mee naar huis?
Een bos bloemen en een verzorgingspakketje!!
Blijheid om haar blijheid....haar vrolijkheid.
Haar voldoening.
En natuurlijk om wie er aan Mies zijn hand hing........Sanne!
Het duurde eventjes voor we elkaar bij elkaar geraapt hadden, gaven de rolstoel terug en liepen naar onze auto's.
De weg naar huis was een vreemde......Sanne voorin, Mies achterin, ik reed.
En maar kijken......en maar kijken naar dat kleine poppetje in de zitting naast me.
Wat dat betreft mazzel dat er door een ongeluk wat file stond......veel tijd om te kijken.
Mies en ik spraken wel met elkaar......maar weinig.
Beiden totaal onder de indruk van vandaag en het wondertje hier nu bij ons.
"Leuk die file voor het transferium......wij zijn net de snelweg pas op. 30 minuten vast gestaan", schreef Annie in een appie toen wij er nog instonden.
Het leek over te komen als; en weer over tot de orde van de dag.
Hoe bijzonder is deze vrouw........

Tegen half vier kwamen we thuis en parkeerde de auto.
Nog onwennig de maxi-cosi losgemaakt en onze spulletjes gepakt.
Dolblij liepen we het pad op!
Op de helft van het pad wonen we ongeveer en vanuit de verte zagen we ter hoogte van onze poort al mensen staan.....buren.
Vol trots moest Sanne geshowd worden.
Heel bijzonder om al zo veel mensen te zien nog vóór je de tuin inloopt!
Wat ontzettend lief.......het voelde even als een sprookje: allemaal feeën die een goede wens wilden uitspreken zo vlak na de geboorte van ons kindje!



We openden de poort en liepen de tuin in.
"Eiseeeee........", werd ik luid roepend begroet.
Het was Mona.
En Madelief hing al om Mies heen......ook Teunis was er.
Zit die beste Bruno bij ons in de tuin aan de tafel!!

We hadden natuurlijk een paar maal over contact gehad vandaag.
Dat moet een heel gekke en vreemde dag voor hem geweest zijn zeg!
Hij was maar met de meides naar het strand gegaan......met zijn gedachten slechts bij één vrouw; ZIJN vrouw!
Hij had toch graag bij haar geweest.....haar wang gekust, haar gesteund.
Gewoon er voor haar geweest.
De keus was een andere en die had hij bewust gemaakt; hij was blij en dankbaar dat zijn schoonmoeder er was.
En nu zat hij bij ons in de tuin!
Alles met voorbedachte rade; Nu had Annie mooi de tijd om samen met haar moeder naar huis te gaan en even rustig bij te komen.
Bovendien konden de kinderen nu zo snel mogelijk kennismaken met Puk, wat al snel Sanne-Puk werd.
Maanden lang zat Puk in hun mama's buik.....en nu is ze er dan!
Heerlijk die blije gezichtjes te zien.
En Bruno......wat een man!
Vol trots op zijn vrouw natuurlijk......maar ook zo ontzettend blij voor ons.
Die man verdient een plakkaat.....van goud!
Ongelooflijk hoe hij hier al die maanden mee omging.....hoe hij er vandaag mee om is gegaan; diep respect!
Natuurlijk alle ervaringen met elkaar gedeeld.......elkaar vastgehouden.......en veel dank uitgesproken.

Het was half vijf toen de kraamverzorgster al kwam.
Een vrolijke, jonge meid; Emmy.
Ze bleek niet veel later echt een schatje te zijn!
Gelukkig hebben we het zo van tevoren kunnen regelen dat zij eerst bij ons zou komen, voor het kindje en dan vanuit hier door zou gaan naar Annie.
Ze deed het graag!
Natuurlijk vond ze het verhaal achter dit alles erg mooi en interessant en zoals later bleek, één van de makkelijkere weekjes als kraamhulp.
Hier hoefde zij vooral administratie te doen en uitleg te geven over en voor de kleine meid.
Fysiek mankeren wij niets, dus huishouden valt voor haar voor hier af.
Maar ook bij Annie en Bruno zou ze het redelijk makkelijk krijgen; Bruno heeft nog twee weken vakantie en wilde graag zelf één en ander in huis doen.
Als Annie maar verzorgd wordt!



Bruno ging tegen zessen weer richting huis met de kids.
Jochen weer wat later........onze eerste avond alleen met Sanne; geweldig!!

Wat een dag.....wat een ervaring en wat een eer om zo veel gevoelens, emoties te mogen delen met Annie, haar moeder, Bruno, Jochen, elkaar.......een dag die je nimmer meer vergeet.
Gelukkig zijn er veel foto's gemaakt door Fleur.....wat heeft die meid ook haar best gedaan.

Allemaal duizend maal dank!
We zijn gelukkig......intens gelukkig!



Dinsdag 19 juli 2016



Sanne is vier dagen......vier dagen en het is al zo 'gewoon' dat ze hier is.
Het is zo ontzettend vertrouwd allemaal.
En volgens ons vindt Sanne dat ook.....ze is de rust zelve.
Ze doet het goed.....is vredig......écht een zoet kindje!
De kraamhulp Emmy is een geweldige steun en hulp, al hoeft ze niet veel te doen, het is een top mens!
Vanmorgen was ze bereid even alleen met Sanne te blijven, zodat wij aangifte konden gaan doen in Leiderdorp.

Het was rustig op het gemeentehuis en we werden precies op tijd naar het loket geroepen met een pling-plong.
Een leuke en aardige dame zat achter het loket en bekeek ons even van top tot teen.
Ze wist immers al waarvoor wij kwamen door de afspraak die online gemaakt moest worden.
"Nou....ik snap dat u er zo feestelijk uitziet,", begon ze me te zeggen, "u heeft een heel leuk shirt aan. Van harte gefeliciteerd met de geboorte van uw dochter. En u ook natuurlijk.", zei ze tegen Mies.
"De aangifte van de geboorte van.......?", ging ze verder.
"Sanne.....we komen aangifte doen van geboorte van onze dochter Sanne.", antwoordde ik.
"U bent de papa's? Leuk......nogmaals van harte gefeliciteerd!"
We begonnen met de vragenlijst, die mevrouw voor zich had op haar scherm, te beantwoorden.
Ik had haar al gezegd dat we maar gewoon moesten beginnen.....vragen en onduidelijkheden gingen zeker vanzelf omhoog komen.
En dat gebeurde natuurlijk ook.
"De naam van de vader?", vroeg ze.
Tja.....dat is de achternaam van Bruno.
Hij is immers de wettelijke vader, omdat Sanne binnen het huwelijk van Annie en Bruno geboren is.
Krom, maar niet anders.....de wet is de wet.
"Maar als ik hier dan gewoon 'Molenaar' neerzet.....dan zijn we er toch?", vroeg ze uitermate verontwaardigd.
"Mevrouw,", antwoordde ik, "als u dat zou willen doen, dan haal ik u zo achter dit desk vandaan; we maken een dansje, ik geef u zoenen en u krijgt een etentje van ons aangeboden! Maak ons blij!", zei ik haar.
Dit verontrustte haar natuurlijk wat en ze zei: "Hmm.....dan doe ik vast iets niet goed, als u dat zo zegt."
Ik ging verder met plagen: "Mevrouw.....het zou geweldig zijn, echt waar! We hoeven dan niet één of andere procedure in, geen advocaat, geen rechtszaak, niet anderhalf jaar wachten op naamswijziging.....alles is in één keer geregeld. Toppie!"
Hier kon ik het uiteraard niet bij laten, al ging het wel door mijn hoofd.
Maar er zou altijd een wel-snuggere ambtenaar zijn die ziet dat er iets niet klopt.
En dat kon ook zomaar bij een andere instantie zijn.....de belasting of zo.
Dat konden we haar ook niet aandoen.
"Nee mevrouw.....u doet dan iets niet goed. U zou ons er enorm mee helpen, maar uiteindelijk komt uzelf misschien zelfs nog wel in de problemen.", redde ik haar.
"Bruno is de wettelijke vader, één van ons de biologische maar daar kijkt de wet niet naar.", ging ik verder.
Ze nam het aan en vulde in wat wij haar zeiden.
"Ik begrijp er echt helemaal niets meer van!", riep ze.
"Neemt u alstublieft een kopje koffie, ik ga er ook een collega bijhalen. Ik kan Sanne niet op uw adres inschrijven. Ik snap het niet meer."
We gingen inderdaad een bekertje koffie halen en liepen terug naar de desk.
Ene Martin, een collega van haar, kwam er bijstaan en keek met mevrouw mee over haar schouder naar het scherm.
Tussentijds gaf hij steeds tips hoe ze iets moest invullen.
Maar ook deze Martin begreep het niet meer helemaal.
"De draagmoeder moet hier bijzijn.....zij moet de aangifte doen.", zei hij zelfs op een bepaald moment, "Dat is altijd met het eerste kind."
"Wat denkt u zelf?", vroeg ik hem lichtelijk geïrriteerd, "we trekken de draagmoeder van haar kraambed en nemen haar mee hier heen om aangifte te doen? Bent u niet lekker? We moeten binnen drie dagen aangifte doen en een ieder die bij de bevalling aanwezig was, mag en kan dat doen. Voila....hier zijn we. Bovendien is het niet het eerste kindje van de draagmoeder, de vierde."
Ook Martin werd wat kriegel; "Ik bedoel natuurlijk het eerste kindje in jullie gezin!", zei even niets verder en tuurde in het scherm.
Mies had inmiddels al een drie keer gezegd: "Waarom belt u Leiden niet even; zij zijn op de hoogte van deze situatie en weten hoe en wat te doen."
Hij deed het niet en bleef in het scherm kijken.
"Ene Martha uit Leiden weet het echt......u kunt zo bellen.", zei Mies.
"Oh....Martha.....ja, die ken ik wel.", zei collega Martin maar hij vertikte het om naar Leiden te bellen.
Na veel vijven en zessen kregen we een uitdraai.
Sanne, met de achternaam van Bruno maar nu op het verkeerde adres!
"Dat kan en mag ik niet veranderen.", zei onze Martin, "jullie zullen nu naar jullie eigen gemeente moeten en daar een adreswijziging moeten invullen voor Sanne."
We zeiden niet heel veel meer......het rommeltje was compleet.
We dankten de leuke mevrouw wel hartelijk.....ondanks zij er niet veel van begreep, was ze wel heel erg aardig en leuk.
We gingen naar huis.....Ik zette Mies thuis af bij Emmy de kraamverzorgster en ik reed door naar het gemeentehuis van Katwijk.



Katwijk.....best een gemeente waar geloof een grote rol speelt en menigeen een mening, al dan niet gezegd, heeft over ons als mannen stel, laat staan over onze kinderwens.
We zijn er aan gewend......men mag denken en zeggen wat zij willen; geen probleem.
Zolang we maar met respect behandeld worden.
Ons valt op dat men dat hier vaak probeert te doen, maar zich in alle hoeken en bochten er voor moet wringen.

Ik stond voor de paal met drukknopjes waarop je aan moet geven voor wat je op het gemeentehuis komt.
De vraag die ik had over de adreswijziging van Sanne, stond er niet bij en dus liep naar een informatiebalie en vroeg de vrouw, na een korte uitleg, waar ik moest zijn.
"Euh.....ja, dat weet ik ook niet. Hier heeft u een bonnetje, meldt u zich maar op loket negen.", zei ze.
Ik deed het en was bijna zo goed als direct aan de beurt.
Een vriendelijke dame zei me goedemorgen, hoorde mijn verhaal aan, bekeek de papieren die ik bij me had en zei: "Okay.....dit is het formulier uit het ziekenhuis, de wettelijke vader, de moeder, uw gegevens en de gegevens van Sanne..... Ja, duidelijk! Ik loop even naar achter en ben zo bij u terug."
"Zoho.....dat is snel,", zei ik haar, "lang niet iedereen begrijpt het zo snel hoor."
"Oh....maar het is toch duidelijk?! Ben zo bij u terug.", zei ze nogmaals.
Na bijna een kwartier wachten, stond ik écht zowat wortel te schieten!
Wat duurde dat lang zeg!
Maar......daar kwam ze nog steeds lachend aanlopen en verontschuldigde zich en vroeg: "Achter in de gang ziet u glazen deur-wanden. Zou u even naar de achterste spreekkamer willen komen? Ik heb met een collega gesproken en zij wil even een gesprekje met u."
"Oh...wat spannend.", zei ik maar liep inderdaad de gang in en stond voor de glazen deur te wachten.
Ik drukte op een knop maar de deur opende niet.
Totdat ik een andere dame door de glazen deur heen aan de andere kant van de kamer binnen zag komen.
Ze ging zitten en de glazen deur opende zich voor me.
Ze stond op, stelde zich voor en nam weer plaats.
Ook de dame van loket negen kwam binnen en ging op haar knieën aan tafel zitten.
Op die manier kwam ze op gelijke hoogte zonder een stoel......meer dan twee stoelen in deze ruimte was zeker not done.
"We wachten even tot de deur gesloten is.", zei de dame.
Ik keek achter me en zag inderdaad de grote glazen deur nog open staan.
Op deze deur zit duidelijk een soort van wachttijd.....het zal een soort sluiswerking hebben.
Maar dat duurde best nog even hoor.
Ik zat en keek nogmaals achterom en zei: "Ik heb geen geheimen hoor.......van mij mag de deur open blijven."
"Nee.....we wachten tot de deur gesloten is.", zei ze en keek me aan.
Ik hoorde de deur achter me dicht schuiven en in het slot vallen.
"Jemig.....het lijkt wel een verhoor.", zei ik nog nietsvermoedend van waar dit gesprek heen zou gaan.
"Van mijn collega hoorde ik zojuist uw situatie. Gefeliciteerd, dat op de eerste plaats.", zei ze met een wat norse toon.
"Ja dank u wel.", antwoordde ik en legde nogmaals het verhaal neer.
"Ja.....maar dat kan natuurlijk niet zomaar wat u nu vraagt. We kunnen niet zomaar een adreswijzing doorvoeren. De draagmoeder zal akkoord moeten geven.....ik wil een verklaring van haar dat Sanne bij u is."
Ik schoof haar het vel papier toe waarop stond dat Annie vanuit het ziekenhuis afstand deed van Sanne.
Zij had deze brief ondertekend, gedateerd en de namen er bij geschreven.
"Nee.....dat is geen brief waarin staat dat Sanne op uw adres ingeschreven mag worden. Dat wil ik graag hebben.", zei ze.
"Oh....okay.....dat is goed, ik zal het haar zo snel mogelijk vragen.", zei ik.
"Ja.....en ik heb ook dat akkoord nodig van de biologische vader.", ging ze verder.
"Dat ben ik.", zei ik.
"Neehee.....dat is deze meneer.", en ze tikte op het legitimatie van Bruno.
"Nou mevrouw......heus, neem van mij aan dat IK dat ben. Ik was er écht zelf bij hoor!", begon ik nu toch wel geïrriteerd te antwoorden.
"Oh ja....oh ja.....u heeft gelijk.", zei ze toen ze alles nog een keer goed bekeek.
Ja.....me dunkt!!
"Maar toch ook van hem wil ik zwart op wit dat hij akkoord gaat met de adreswijziging.", ging ze zonder blikken of blozen verder.
"Weet u wat?", zei ik, "we bellen hen even op....ze zijn nu toch thuis. Dan kunt u het ze zelf vragen."
"Nee.....ik wil het zwart op wit!", en ze werd geprikkeld.
"Is goed......ik ga het zo snel mogelijk regelen.", zei ik.
"Ja.....en als u de volgende keer komt, wil ik dat u een afspraak maakt. Dan nemen we weer plaats in deze spreekkamer, want ja.....in uw situatie, hier in Katwijk! Nee......dat doen we niet aan een loketje.", zei ze.
Ik dacht dat ik zo ongeveer uit elkaar plofte en zei: "Helemaal niet! Ik maak geen afspraak. Dat hoeft toch niemand die zijn of haar kind komt aangeven? Niemand die een adreswijziging doorgeeft hoeft toch in een spreekkamer te komen? Nee.....ik maak geen afspraak; ik wens niet anders behandeld te worden dan wie ook.", zei ik nu toch wel enigszins boos.
"En toch maakt u een afspraak......dat doen we hier zo niet.", probeerde ze nog.
"Nee....dat doe ik niet en nu wil ik dat u de deur opent. Dank en tot ziens.", en stond op en wachtte tot de deur zich opende en ik de ruimte kon verlaten.

In de auto terug naar huis zat ik nog na te denken......te schelden.......
Thuis kon ik gelijk mijn verhaal kwijt natuurlijk, wat een gekkigheid!

Een dag of twee later ging ik terug met een getekende brief van Annie en Bruno dat zij toestemming geven Sanne op ons adres in te laten schrijven.
Dezelfde dame van loket 9 herkende me direct; "Goeiedag vader van Sanne.", zei ze vriendelijk.
"Hallo....goeiemiddag.....ja, daar ben ik weer; poging twee.", zei ik terug.
Ze moest toch weer even naar die ene collega maar kwam terug met de mededeling dat het in behandeling was genomen.
Ik kon gaan.......


Woensdag 20 juli 2016



We hadden Emmy gevraagd of zij even hier alleen thuis wilde blijven bij Sanne.
Dan kregen wij de kans even samen naar Annie en Bruno te gaan.
Gewoon om hen te zien......weer even te voelen.
Maar ook om het door de gemeente gevraagde papiertje op te maken met de handtekeningen.

Ja hoor.....het was wéér even emotioneel.
Annie en Bruno stonden in de keuken en we hebben elkaar even stevig vast gehouden.
"Zie je wel,", zei Annie lachend tegen Bruno, "hij staat te janken."
Het klopte.....weer ging ik even.
Zo blij ik was haar weer even te zien......zo bijzonder hoe goed ze er nu al weer op staat!
Wat een stel......



Eind juli 2016:



We gaan een klein eindje verder in tijd......
Bloggen....het is leuk maar neemt ook een hoop tijd in beslag en juist die tijd steken we nu zo ontzettend graag in Sanne.
Dat maakt dat ik zo af en toe tussen de bedrijven door tik als een bezetene......maar we zijn al een heel eind.

We willen een tip meegeven voor mensen die dit lezen en misschien op een ongeveer gelijke wijze een kindje krijgen.
Zorg dat het kind hoe dan ook ingeschreven staat op het adres van waar het komt te wonen!
Vanaf het eerste moment.....het moment van aangifte doen!
Volgens mij is vanaf dát punt veel, zo niet alles, misgegaan voor wat betreft de rest van de instanties.
De SVB (die keren de kinderbijslag uit), de Belastingdienst et cetera.
Als de aangifte 'gewoon' gelukt was in Leiderdorp en Sanne op ons adres ingeschreven had gestaan, was er niks aan het handje geweest.
Leiden en woonplaats van Annie hadden het gedaan, daar hadden we dan ook van te voren over gesproken met de gemeentes.
Met Leiderdorp nog niet maar dat kwam omdat de bevalling onverwacht daar ging plaatsvinden.
Jammer dat elke gemeente anders omgaat met regeltjes, wetjes en weetjes......

Buiten dit alles;

Sanne doet het zo ontzettend goed!!
Wat zijn we ongelooflijk blij met deze meid!!
Wat zijn we nog dagelijks ongelooflijk dankbaar!!







Zondag 24 juli 2016


Annie, Bruno en de kinderen zijn vandaag geweest......
Voor het eerst.....voor het eerst na de bevalling negen dagen terug.
Ja......ja, we waren zenuwachtig!
Het was een aardig weertje maar er stond regen aan te komen.
De was hing nog in de wind aan de droogmolen te wapperen en Mies besloot het wasgoed er af te halen.
Ik stond binnen bij Sanne en zag langs het tuinpad de tuindeur opengaan en Bruno, Annie en de twee meides het pad oplopen.
Ja.....ik was écht een beetje zenuwachtig!
Hoe zou ze op Sanne reageren?
Wat zou het haar doen?
Wat zou er door haar heen gaan.......?
Dit moet toch een ongelooflijk moeilijk moment voor haar zijn?
En Bruno, Madelief en Mona.....hoe zouden zij het vinden?

Bruno en de kinders stopten onderweg en stonden zonder pardon Mies te helpen met de was afhalen.
Annie zag me staan en liep op me af.
We hielden elkaar even stevig vast.
We begonnen te praten over lif-lafjes, het weer en hoe het nu zo ongeveer gaat.
Ik zei het tegen Annie en maakte mijn gevoel bekend; "Ik ben zenuwachtig."
"Ja,", zei ze "ik ben ook gespannen."
In de opening van de schuifpui stonden we en Annie bleef met haar rug richting box staan, waar Sanne in lag te slapen.
Natuurlijk ging even de vraag door me heen; "Waarom blijft ze met haar rug naar Sanne staan? Heeft ze het moeilijk?"
Niet veel later begreep ik het natuurlijk; toen ook Bruno, vrolijk en spontaan als altijd, binnen kwam, pakte we dát moment om met z'n allen naar de box te lopen.
Annie boog voorover en keek de box in........
Ik naast haar en Bruno en Mies keken achter ons mee.
De meiden konden net af en toe een piekje doen.
Ik zie nog het gezicht van Annie; blij!
"Wat een mooi kindje! Och....wat is het een mooi meisje!", zei ze een paar keer.
We waren het allemaal natuurlijk met haar eens......maar deze woorden uit haar mond waren goud!
In mijn gedachten viel er even een stilte......ik genoot van dit moment en toch vond ik het nog steeds spannend.
"Zie je nou Bruno.....ik kán alleen maar mooie kindjes maken!", zei ze toen ze omhoog kwam en Bruno, die breeduit stond te lachen, aankeek.
We stapten allen iets naar achteren en keken naar het bewonderende gezicht van Annie die ineens riep; "Oh....oh....daar ga ik!!"
Ze brak......
Tranen rolden over haar gezicht.
Ik greep haar direct vast en ging mee......mee in het tranendal.
Ook Mies sloot zich aan en Bruno kon niet uitblijven.
Vier grote, volwassen mensen stonden te janken en hielden elkaar vast.
Zo stonden we even en de kinderen begrepen het even niet meer en begonnen spontaan mee te huilen.
Lachend tilde ik Mona op.
Terwijl de tranen me nog steeds over de wangen gingen, vertelde ik haar dat dit nu tranen van geluk.....van blijheid waren.
Bruno ontfermde zich over Madelief.
Ook zij huilde maar gaf de verklaring dat ze een elleboog tegen zich aan had gekregen.

Het ijs was gebroken......het enge, het meest spannende moment was geweest.
Annie heeft Sanne de fles gegeven en vol bewondering naar het meisje zitten kijken.
De liefde straalde er van af!
Ook ging ze met Mies mee naar boven om Sanne te verschonen.......wat een mooie momenten.
Wat zijn we ongekend trots op deze vrouw.......Annie!
En al lacht Bruno veel weg......wat een bijzondere man, wat een begripvolle man.....wat een schat!
We houden van jullie mensen!


Na negen dagen Annie's eerste bezoek aan Sanne


Sanne groeit en groeit.....het eerste pakje paste al snel niet meer.
De hielprik is geweest.
De verloskundige kwam deze doen en Sanne sliep er gewoon doorheen!
We waren een beetje angstig voor heel pijnlijke momenten, maar niks van dat.
Sanne schrok even van het tikje dat het er voor zorgde dat het naaldje de hiel in ging......maar ze sliep gewoon door.
We schieten ons helemaal suf met foto's maken.
28 juli waren we voor het eerst bij het consternatie-bureau. (geen tikfout, omdat we al zo vaak gehoord hadden gekregen dat het daar nooit goed is wat je doet met je kind)
Het stukje wat tussen haakjes staat, moeten we overigens vooralsnog op terugkomen.......we hadden ons voorbereid op de woorden dat Sanne aan de te zware kant zou zijn.
Niks van dat.
De arts was vol lof over onze kleine meid!




























1 opmerking:

Noortje zei

Toen ik zwanger wilde worden, googelde ik eens op 'kinderwens'. Ik kwam op jullie blog terecht en ben eigenlijk altijd blijven lezen. Ik heb jullie dan ook in stilte gevolgd, en was erg blij om te lezen dat jullie na een lange weg eindelijk papa zijn geworden! Gefeliciteerd!

Ik kon het nu niet laten om te reageren, want ik verbaas me enorm over de kortzichtigheid die bepaalde mensen blijkbaar nog hebben.. Het mooie leuke moment van het aangeven van Sanne heeft zo denk ik toch een beetje een domper gekregen. Heb dat stukje echt met verbazing gelezen.

Ik wens jullie alle liefde toe. Sanne boft maar met zo'n ouders!