dinsdag 26 juli 2016

XXX De Bevalling 15 juli 2016





                                           De Bevalling 15 juli 2016




Vrijdag 15 juli 2016



Heel veel geslapen hebben we niet......
We hebben veel liggen praten over de dag van morgen en wat zenuwen hielden ons wakker.
"Morgen wordt hoogstwaarschijnlijk de kleine Puk geboren"
Gedachten die constant door je hoofd gaan...die je zenuwachtig maken, die je bezig houden en waar je uiteindelijk toch moe van wordt en in slaap valt.......
Half zes in de ochtend ging de wekker en 'baf'.....daar waren de zenuwen weer gelijk!
Annie zou om 06:15 uur het Alrijne ziekenhuis in Leiderdorp bellen en vragen of we ons inderdaad nog steeds om 07:00 uur konden melden voor het inleiden van de bevalling.
Ze belde ons om 06:20 uur: "Goeiemooorgen......", begon ze vrolijk en lachend.
"We kunnen om 07:00 uur ons melden hoor. Wij rijden hier zo weg, m'n moeder is er al."
"Helemaal goed meis.....", antwoordde ik, "ook wij gaan direct weg. Dan zien we elkaar daar. Ben je zenuwachtig?", vroeg ik.
"Mwah......gaat nog wel.", zei ze nuchter als altijd.
"We zien elkaar daar om zeven uur......"

Al weken.....werkelijk al weken hebben we twee vluchttassen klaar staan.
Eén voor als we hals over kop zouden moeten bevallen bij Annie thuis en eentje voor in het ziekenhuis.
In die voor de thuisbevalling zaten bijvoorbeeld twee kruiken en in die andere niet.
En er stond een tas klaar met crackers, pakjes drinken, flesjes water, snoep en koek.
En toch: "Hebben we nu alles? Hebben we onze papieren allemaal? Zit alles in de tassen?"
"Oh....de bloemen uit de vaas halen en een zakje om de stelen.", zei Mies.
Bepakt liepen we het tuinpad af, sloten de poort achter ons af en liepen het pad af richting de auto.
Vreemde gedachte: Als we hier weer lopen, hebben we een kindje bij ons!
Een dochter!

Op dit tijdstip van de dag in deze tijd van het jaar, was het gelukkig erg rustig op de weg en konden we lekker doorkachelen naar Leiderdorp.
"Heb jij die slinger nou gezien?", vroeg Mies me ergens tussen thuis en het ziekenhuis in.
"Euh......nee......ik neem aan in de tas die achter in de kattenbak ligt.", zei ik en voelde de bui al hangen.
"Hm.....ik heb hem volgens mij niet gezien, maar dat moet haast wel.", zei Mies.
"Oh.....daar staan ze geloof ik.", zei Michel toen we het ziekenhuis voor ons op zagen doemen.
"Daar......kijk.....ze heeft haar zwarte vest aan.", ging ie verder.
Snel keek ik af en toe de richting op die Mies aanwees en zag vanuit mijn ooghoeken inderdaad Annie in de verte staan met haar moeder.
Ik gaf een 'tuut' en reed door naar een parkeerplaats waar je gratis kunt parkeren.
Annie en haar moeder zouden op het terrein tegenover de hoofdingang parkeren om op die manier zo snel mogelijk binnen te zijn.
We parkeerde de auto en pakte de tassen.
Driftig stonden we allebei in beide de tassen te rommelen.
"Nope.....geen slinger met de naam!", zei ik.
"Shit!"
Van wie dat antwoord kwam, moge duidelijk zijn.
"Ach joh.....voorlopig moeten we hier toch wel zijn. Er zal vast een moment zijn dat we even op en neer kunnen voor die slinger. Maar hoe dan ook; die slinger MOET er komen......we willen natuurlijk wel weten hoe onze dochter gaat heten.", zei ik tegen Mies.
We liepen naar de achterzijde van het ziekenhuis en gingen naar binnen.
Halverwege de begane grond, vlakbij de liften stonden Annie en haar moeder ons op te wachten.
"Oh, wat vind ik het fijn dat je er bij bent!", zei ik aan haar moeder en omhelsde haar.
Toen Mies klaar was met Annie knuffelen, deed ik dat ook met haar.
"En.....nu zenuwachtig?", vroeg ik weer.
"Ja.....een beetje wel.", zei ze.
"Kijk.....het is precies 07:00 uur.", riep ik en er moest een foto gemaakt geworden.
Het ging beginnen.......ja.....het ging beginnen en nu werd alles ineens loei spannend!

Gespannen maar vrolijk gingen we de dag in

In het midden van de hal staat een grote zuil met allemaal knopjes er op.
Je kunt een willekeurig knopje indrukken en één van de liften komt......
We stapten in de lift en stonden met een oude dame en nog een paar mensen.
"Heerlijk.....zo in elkaars aura.", zeg ik nog wel eens als ik in een volle lift sta.
Op de één of andere manier voelt het altijd een beetje ongemakkelijk met zo veel mensen op een kluitje in zo'n kleine ruimte......ik probeer dat vaak op die manier te doorbreken.
Nu echter kwam het geen moment in me op om dat te zeggen.....we stopten op de vierde etage en liepen naar het meldpunt van de afdeling verloskunde.
"Goedemorgen......!", zei een vrouw die aan kwam lopen en gaf ons een hand.
Na aanmelding konden we met haar meelopen naar de kamer waar Annie zou gaan bevallen.
Annie en haar moeder liepen voorop en wij er achteraan met onze tassen.
"Nou.....dit is je bed. Ik wens je heel veel succes vandaag en schrijf de 15e maar op de kalender. Vandaag zal het kindje geboren worden.", zei de dame.
Ze liet ons achter in de kamer en Annie nam plaats op het bed.
Mies ging op koffie-jacht.
We keken wat om ons heen.
Ja.....er gaat dan toch van alles door je heen; "Hier gaat het straks gebeuren, hoe zou het gaan, hoe lang zal het gaan duren, oh, daar wordt ze later gewogen en getest. Goh.....daar staat een glazen wieg, hoe zou dat toch straks gaan.", zijn dingen en gedachten die door me heen gingen.
Mies kwam binnen met de koffie en vlak daarachter aan de verloskundige en een verpleegkundige. Zo ook een stagiaire.
Na het voorstellen, wilde de verloskundige heel zakelijk gaan bespreken hoe deze dag er ongeveer uit zou komen te zien.
"Ik heb zojuist wel het één en ander gelezen, maar wil het graag ook horen. We gaan ons uiterste best doen alles zo te laten lopen opdat het naar een ieders wens is.", zei ze.
Even voor dit gesprekje was er een hoop lol in de kamer; de verloskundige en de verpleegkundige waren duidelijk aan elkaar gewaagd en braken wel een potje lol.
En tussen die bedrijven door werd Annie weer aan die banden gelegd, die gisteren ook gebruikt werden bij de CTG-scan.
Inmiddels had ik Fleur, m'n collegaatje die foto's zou komen maken, op de hoogte gebracht dat we inmiddels in het ziekenhuis waren aangekomen en Annie op bed lag.
Ze zou zo snel mogelijk komen......


Annie bereidt zich voor


Na een goed drie kwartier kwam de verloskundige weer binnen.
Wij waren inmiddels gewend aan de ruimte om ons heen en klaar voor wat komen zou.
"Nou joh....ik zal es bij je kijken of je misschien al ontsluiting hebt.", zei ze en voelde bij Annie.
"Nou.....ongeveer drie centimeter. Ik breek nu al zo vast je vliezen joh.", en voegde daad bij woord.
Eerlijk gezegd schrokken we ook een beetje.
Echt de gedachte van: "Huh.....nu al?!"
Het was immers net kwart voor acht.
"Hoe voelt dat nu voor je? Krijg je dan gelijk minder druk of zo?", vroeg ik aan Annie.
"Ja.....inderdaad minder druk.", was haar antwoord.
Het vocht werd afgevoerd.
De verloskundige vervolgde: "Zo.....nu kijken we het een uurtje aan. Misschien pakt je lichaam het nu zelf op en gaan de weeën beginnen."

We wachtten rustig af.
Praatten nog wat en deden naar verschillende mensen een berichtje.
Naar Fleur als eerste met een fotootje van Annie: "Vliezen zijn gebroken. Kom maar zo snel mogelijk."
"Oh, spannend. Ik kom er aan.", schreef ze.
Ook naar Jochen die van A tot Z op de hoogte gehouden wilde worden.
Eerst zou hij als Puk geboren zou zijn, gelijk thuis komen.
Maar de zenuwen overwonnen bij hem en hij schreef: "Ik kom toch naar het ziekenhuis. Tot straks."
En Ursula; "Okay! Jullie zijn met een uur papa."
Zo snel ging het ook weer niet natuurlijk.....

Zo tegen kwart voor negen kwam de verloskundige weer even kijken.
De weeën waren nog niet gestart en dus werd er een infuusje aangelegd bij Annie.
"Oh...dan kijk ik even de andere kant op hoor, ik heb het niet zo op naalden.", zei ze.
Ongelooflijk eigenlijk......nu wetende welke pijnen ze later doorstaat, een naaldje is daarbij vergeleken totaal niks!!

Effe de naald niet willen zien













Infuus wordt ingebracht



















"De dosering die ik nu geef is redelijk hoog. Als de weeën beginnen verminder ik de dosis en zal een homeopathische dosis gaan geven. Je lichaam zal het dan vast overnemen.", zei de verloskundige.

"Goed....dan ga ik nu even snel op en neer om de naam-slinger te halen. Hoop dat ik hem gauw kan vinden....", zei Michel.
Ik vond het wel een beetje eng dat hij nu nog weg moest.
Je moest er toch niet aan denken dat hij te laat zou zijn!
Heen en weer is toch gauw een uur.....

Tegen kwart voor tien begonnen bij Annie de weeën.
Die kwamen al snel en hevig achter elkaar.
De dosering werd inderdaad geminderd en Annie begon de bevalling.

Op dat moment ging er al veel door me heen......vooral het respect naar deze vrouw.
Toch ongelooflijk dat deze vrouw dit voor ons doet!
We werden er ook wat onrustig van.....wat zenuwachtig.
Maar haar moeder was werkelijk de rust zelve!
Ik heb het echt geprobeerd.....maar de spanning bleef me door m'n lichaam gieren......
Wat waren we blij dat haar moeder er bij was en net als wij niet van Annie's zijde week.

Mies was om 10:00 uur terug; mét slinger!!

De weeën werden sterker.
Ik zat rond half twaalf naast Annie en hield haar arm vast.
Af en toe kneep ze wat in mijn andere arm.

Annie deed iets wat ons enorm verbaasde.
Mij in elk geval!
Toen de weeën eenmaal begonnen waren, zei Annie: "Ja....het gaat beginnen hoor, het wordt sterker."
Ze sloot haar ogen.......
In een heel rustig tempo ademde ze........dat liep later over in door de neus inademen en door de mond uit.
Ze pufte in een heel rustig tempo......haar ogen bleven gesloten.
Terwijl we toch écht zagen op monitoren dat de weeën heftiger werden.
Het leek alsof ze in een trans kwam.....zo ontzettend kalm.
Slechts éénmaal zagen we een trekje van haar ooglid en haar mondhoek.

Annie volledig in trance weeën opvangen

De verloskundige kwam weer even kijken.
Annie gaf met knik-gebaren antwoord.
"Nee.....het kindje is nog steeds niet ingedaald hoor.", zei ze.
"Kun je je even op je andere zij draaien?", vroeg ze aan Annie.
"Ik ga het proberen.....maar dat doet echt zeer.", en ze draaide zich voorzichtig om.
"Nee....het gaat niet, dat doet echt pijn.", zei ze weer.
"En op je rug misschien?"
Ook dat was te pijnlijk op dit moment en ze draaide terug naar haar linkerzij.
"Tja.....er zit aardig wat druk en je blaas zit best vol. We gaan even plassen. Pak jij de po-stoel even?", vroeg ze de stagiaire.
Wat een onderbreking!
Dat was van Annie's gezicht af te lezen.
Ze hees zich uit bed en ging op de stoel zitten en na een beetje moeite kwam inderdaad de plas en klom ze terug op bed.
Niet veel langer daarna werden de weeën nóg sterker.
Annie had zich snel in haar trance terug weten te brengen en ze ving ze allemaal zo goed op.
De pijn die ze eerder aangaf, waren dus de pijn in haar zij en in haar rug.
De weeën nam ze ogenschijnlijk voor lief.......

Wij kregen er uiteindelijk niet zo veel van mee behalve dat de assistente even binnen kwam en naar de monitoren stond te loeren.
"Kijk,", zei ze "...dat is de hartslag-lijn. Die blijft wat vlak. We houden het nu wat scherper in de gaten."
Huh....we hoorden al die tijd toch gewoon; tok-tok-tok-tok?
In ons oren klonk het allemaal goed en gingen er geen alarmbellen.
Later van Jochen, die nog steeds op de gang stond, hoorden we toch een heel ander verhaal.
"Gaat het goed daar?", had hij gevraagd.
"Het hartslagje blijft wat vlak, dus we houden het wat scherper in de gaten.", was ook naar hem het antwoord.
Maar intussen zag hij steeds de dames naar de reanimatiekamer lopen.
Je kunt je voorstellen; die was stik-zenuwachtig en dat was tie al zo!
Nu kon je werkelijk een ei in zijn reet gaar koken natuurlijk!
Maar nogmaals; in de verloskamer kregen we daar niet veel van mee.

"Hoe voel je je?", vroeg ik de moeder van Annie.
"Bijzonder.....en goed.", zei ze.
"Ik vind het zo mooi dat ik hier mag zijn, daar ben ik dankbaar voor. Ook besef ik me nu pas wat normaal gesproken de man doormaakt als zijn vrouw aan het bevallen is. Dat voel ik nu pas....."



Het was rond kwart voor twaalf toen Annie haar ogen opende en zei: "Ik heb al een paar keer persweeën gehad......bel maar."
Direct drukte we op het rode knopje boven het bed om op die manier de verloskundige te roepen.
"Ze heeft al een paar keer persweeën gekregen.", zei ik haar.
"Ik ga es even kijken........je hebt nu acht centimeter ontsluiting, maar het kindje is nog niet ingedaald. Als je straks weer een wee krijgt, probeer je het kindje naar beneden te drukken. Jij weet precies waar je drukken moet......wacht op de volgende wee en dan.........."
"Jaaa......dat is nu!!!", riep Annie uit.
Bij de korte check had ze zich op de rug gedraaid.
En op het moment van haar roep perste zij uit volle borst!

Op het moment ik dit schrijf, voel ik gewoon weer wat ik voelde; een stuk onmacht, emotie, respect, diep, diep respect!
Oh mensen......ik voelde zelfs een bepaald soort van schuld.
Je schuldig voelen, omdat deze vrouw nu vreselijke pijnen doorstaat voor twee anderen!
Wat had ik graag die pijn van haar overgenomen.....het is gewoon niet eerlijk dat juist zij dit nu moet doorstaan.

"Trek je benen maar omhoog, en duw je kin op je borst en geef wat je kan.....je doet het ontzettend goed!", zei de verloskundige.
Annie deed wat gevraagd werd en.....en......nou ja, wat we toen zagen; het was gewoon pure oerkracht!
Ze slokte achter elkaar een flinke teug lucht en gooide AL haar kracht in de strijd.....alles!

Het was zeven voor twaalf toen Annie haar benen optrok en wij haar steunden waar kon.
Ik voelde me nog steeds schuldig, want wat kon ik meer dan haar onderbeen en knie vast pakken....?
Niets.....helemaal niets.
We konden er slechts zijn en mee roepen; "Je doet het goed!" en "Ja, kom maar op....."
Haar moeder bleef aan haar zijde en zo rustig, bewonderenswaardig.
"Oh jee.....het wordt geloof ik een sterren-kijkertje.", zei de verloskundige.
Dat dacht ze te voelen......maar nee, dat was uiteindelijk niet het geval.


De oerkracht!


Ergens tussen zeven voor twaalf en twaalf uur keken Mies en ik naar een harig koppetje dat er graag uit wilde.
"Daar komt ze.....daar komt ze!", riep ik en greep Mies bij zijn arm.
Even trok Puk haar hoofdje terug......totdat Annie weer alles gaf.
Toen ging het zo snel en het moment erna; in mijn geheugen gegrift!
Nimmer.....nimmer zal ik vergeten hoe ze uit haar moeder kwam en wij haar mochten aanpakken en als eerste op deze wereld mochten zetten!
We namen haar aan en legden Puk samen op de borst van Annie.
De eerste keer.....samen ons kind vasthouden dat negen maanden lang door Annie binnenin werd vastgehouden.....we hadden haar gewoon in ons handen!
Tijdens deze korte handeling schreeuwde Puk het al uit!
Nog voor ze op de borst van haar moeder lag.......het was zo ontzettend mooi!
En Annie......en Annie.....in haar gezicht alleen voldoening.
Vermoeidheid....ja, maar vooral voldoening.


Na aanpakken Puk bij Annie op de borst
Uitgeput maar voldaan

















Op slag van 12:00 uur geboren
















De verloskundige maakte één en ander klaar en stond met de schaar voor ons.
"Wie gaat de navelstreng doorknippen?", vroeg ze.
"Wij allebei.", zei Mies en pakte de schaar aan.
Beiden namen we schaar in handen en knipten, nadat de navelstreng was uitgeklopt, de streng door.
Voor het eerst in mijn leven mocht ik dit doen samen met Mies.
Héél bijzonder!
Je kunt denken: "Zo, dat doen we even, want het moet toch los van alles komen."
Maar in ons geval was het een heel andere beleving; Puk losmaken van draagmoeder Annie die bijna negen en een halve maand zo aan elkaar verbonden waren.

We knippen de navelstreng door


"En nu?", vroeg de verloskundige.
"Vanaf nu is het moment dat Annie weer alles beslist.....zij en slechts zij bepaald.", antwoordde ik.
Mies en ik lieten onze handen langzaam van Puk afglijden en stapten letterlijk helemaal naar achteren.
We stonden aan de raamzijde en keken naar Annie, haar moeder en naar Puk die daar zo snel, zo rustig op de borst lag.



Eens bespraken we al deze momenten met elkaar; "Hoe gaan we het doen, hoe willen we het liefst doen."
Alles bespraken we.
Zo ook dit moment.
Het moment van afstand nemen en geheel aan Annie laten wanneer zij het moment van afstand zou kiezen.
Mies en ik bespraken het regelmatig met elkaar.
"Stel je voor he; Annie heeft het kindje tien minuten op haar borst.....dat moet toch voor ons als tien uur duren?", zei ik eens.
Vaak kwam dit in gedachten en in onze gesprekken.
Toen dit moment eenmaal aankwam voelde ik echter totaal iets anders!
We voelden beiden trots......grote trots wat ze zojuist in zeven minuten gedaan heeft!
Puk werd klokslag 12:00 uur geboren, dus werkelijk in zeven minuten deed ze dit.
Met dát gevoel......pure trots, aanbidding, verwondering, bewondering, stapten wij opzij en keken vanaf een afstandje naar Annie, haar moeder en Puk.
Vol ontroering!
Wat een mooi gezicht was dat......
De exacte minuten na de volgende woorden van de verloskundige weten we niet eens meer, maar ze zei: "Nou joh.....geweldig gedaan! Hoe gaan we verder?"
Het moet een minuut of vier, vijf geweest zijn.....nog voor de geboorte van de placenta.
"Ze gaat naar de papa's........ja ja.....ze kan nu naar de papa's.", zei Annie heel resoluut.
"Okay mannen.....wie trekt als eerste zijn shirt uit? Puk komt er aan.", vroeg de verloskundige.
Dat zou ik zijn en ik trok mijn shirt uit, ging op een stoel in de kamer zitten.
Puk werd op mijn borst gelegd......voor het eerst.
Wat gaat er dan door je heen?
Sja......liefde!!
Niks meer dan dat......liefde!!
Je houdt direct, maar dan ook direct van dit kindje dat op je borst ligt.
Geheel in rust......doodmoe ook van de bevalling natuurlijk.
Ik keek er naar.......ik lachte, ik keek er naar......en ik lachte weer.
Kon dit maar uren duren!
Over de bedrand heen kon ik zien hoe de verpleging en de verloskundige ook met de geboorte van de placenta doende waren.
Ook die was er in zeven minuten zonder al te veel moeite.
Mies zei het later ook: "Zo ontzettend blij dat dat ook zo goed en vlotjes ging. Je hoort soms van die enge verhalen van placenta's die niet loslaten, bloedingen en zo....."
Inmiddels was ook Jochen de verloskamer binnengekomen.
Die stond wortel te schieten op de gang, stikkend van de zenuwen!
Hij kon z'n ogen niet van de kleine Puk afhouden.......het is dat hij natuurlijk ons allemaal kwam feliciteren, maar het liefst bleef hij naar Puk kijken.
Na een poosje ging het shirt van Mies uit en Puk kreeg nu de beurt om bij hem te liggen en zijn geuren in haar op te nemen.
Ik stond op en liep naar Annie; "Hoe is het.....hoe gaat het?", vroeg ik haar.
"Ik ben zó happy.....ik ben zo happy!! Oh, wat een ervaring! Wat ben ik blij, wat vind ik dit mooi! Ben zo blij dat ik dit doe en meemaak........wat ben ik blij als ik jullie zo zie zitten!"
Och och och......ik brak!
Ik viel in haar armen en het enige ik nog uitbracht was; "Dankjewel......dankjewel......dankjewel......"
Tranen bleven rollen en vielen in haar nek.
En Annie maar lachen......wat was ze blij!

Dank je wel......dank je wel......

Het genieten van de kleine Puk begon!
Mies zat nog steeds met de kleine Puk op zijn borst.
Tot nu heette Puk Puk.......omdat het noch mannelijk, noch vrouwelijk was.
Ook toen we eenmaal wisten dat Puk een meisje is, bleven we deze naam aanhouden.
Mies en ik konden het steeds maar niet eens worden over het kiezen van een meisjesnaam.
Vele, vele namen hebben de revue gepasseerd.......maar nee, het lukte niet één duidelijke voorkeur te vinden.
We bedachten het volgende:

Op onze poort hangen onze namen in tegeltjes-vorm.
Jochen gaat ieder jaar op vakantie in Spanje en heeft daar een winkeltje gevonden die deze tegeltjes maakt.
Eens nam hij onze namen in deze tegeltjes-vormen mee........
Nu wilden we natuurlijk ook graag de naam van 'Puk' er bij.
We hebben uit de vele lijstjes en aanbevelingen van mensen vijf namen gekozen en deze op een briefje geschreven.
Dit in een enveloppe gedaan en aan Jochen, de voogd, meegegeven.
"Graag willen we uit Spanje de naam van 'Puk' in tegeltjes-vorm krijgen voor op de poort. Jij mag kiezen.....en we zien vanzelf met welke naam je terug komt.", zeiden we een paar maanden terug aan hem.
"Oh leuk......ik maak dit envelopje in Spanje pas open hoor.", zei hij eerst nog.
Diezelfde avond belde hij al; "Ik weet het al hoor......dit was een makkie!"
Hij kon zich niet bedwingen tot hij in Spanje was en bovendien gaf het hem vast de gelegenheid gerichte cadeautjes te kopen natuurlijk.

Wat een geluk dat Mies de slinger snel kon vinden en op tijd was.
Puk was bijna een half uur op de wereld toen we het onder embargo-cadeau aan Annie gaven.
"Lieve schat.....vertel ons hoe ze heet!", zeiden we.
Annie opende het pakje, waar een klein beetje hulp bij nodig was.
Vol trots trok ze de slinger open; "Ze heet Sanne!", riep ze.
"Sanne......Sanne.", klonk het door de verloskamer.
Wat een prachtige naam voor een prachtig meisje!

"Ze heet Sanne!"

Het personeel van het ziekenhuis kwam met beschuit met roze muisjes.
Met z'n allen vierden we op deze manier de geboorte van Sanne.
En Annie.....die lieve schat, die oh zo bijzondere vrouw; ze bleef maar lachen!!

De geboorte van een kind; ik had het nog nooit meegemaakt en stiekem vond ik het best wat eng dit mee te gaan maken.
Bang om bang te worden.....denken iets eng of vies of iets dergelijks te vinden.
Maar nee......de geboorte van je eigen dochter; die MOET je meemaken!
Het is zo ontzettend mooi geweest......zo ontzettend bijzonder.
Gelukkig type ik dit, want anders had ik gezegd; het is met een geen pen te beschrijven.
Met geen pen te beschrijven hoe mooi deze ervaring was.
En dan heb ik het nog 'slechts' over bevalling zelf......in deze situatie, met deze vrouw; overweldigend gewoon!!

Sanne werd gewogen, gecheckt, aangekleed......en vooral bewonderd.
Ook Annie werd gecheckt en ze kon lekker gaan douchen.......en wat zag ze er goed uit!
Volledig tevreden, blij, voldaan.......wat een mooie vrouw in alle opzichten.
Respect.....trots, héél grote trots voor dit mens!

Lekkere douche gehad

Afgesproken was met z'n allen het ziekenhuis te verlaten.
Ook dat heeft een heel verhaal, maar wordt verteld in de maand juli.
Dit hoofdstuk was geheel de bevalling en wilden we op zo kort mogelijke termijn plaatsen.
Mensen volgen ons op de voet en moesten al zo lang wachten op bericht (in elk geval de mensen buiten ons Facebook)
Mensen, volgers......veel, heel veel dank voor het meeleven, meelezen!

Maar natuurlijk ook dank aan al het ziekenhuis-personeel.
Helemaal top!
Wat zijn deze mensen goed, mooi en lief met ons en vooral met Annie en Sanne omgegaan, dank!
Lieve, lieve moeder van Annie, lieve oma.....je bent ons dankbaar om er bij te hebben mogen zijn, maar wij danken jou!
Dank voor alles.....de rust die je gaf, de liefde die je schonk aan Annie en ons......merci!
Lieve Fleur.....wat heb je je stinkende best gedaan om de mooiste foto's te maken die wij ons maar kunnen bedenken.
Het is niet je beroep......je fotografie ligt op zo'n ander vlak en dan deze kiekjes schieten; prachtig, dus dank!
Lieve Jochen.......lieve voogd van Sanne; wat vonden het fijn dat je er tóch voor koos naar het ziekenhuis te komen en op een maar heel kleine afstand de bevalling mee te krijgen.
Dank voor het kiezen van een naam voor onze Puk......Sanne!
Perfect gekozen en we weten allemaal waarom.........
Omdat ik, Eise, dit schrijf ook aan mijn liefste; lieve lieve Mies!
Ook jij dank je wel......dank je wel, omdat je er bent, in mijn leven.
Dank dat wij dit mogen meemaken.....dank je wel Mieffie......voor alles, voor jou; Ik hou van jou!
En dan last maar zeker niet least Annie:

We hebben het zo vaak gezegd; er bestaat voor ons geen ander zinnetje voor 'Dank je wel'
Ons dank je wel bestaat voor ons nu uit je het liefst op een voetstuk zetten......een standbeeld van je laten maken.
Het van de daken schreeuwen hoe mooi en liefdevol je alles gedaan hebt en doet.
Je alle ruimte geven om Sanne te zien wanneer je wilt.
Je onze liefde te geven, zoals jij die ons geeft!
Je steunen, te helpen waar we konden en kunnen.
Kortom van jou te houden......van jou kún je natuurlijk ook alleen maar houden en dat doen we; we love you!























Geen opmerkingen: