vrijdag 1 juli 2016

XXIX Dagboek Juli 2016





Vrijdag 01 juli 2016



01 juli 2016 39,4 weken zwanger




De maand juli is aangebroken......deze maand zal Puk geboren worden!!
De maand juli.....de maand waar we al zo ontzettend lang naar uitkijken....eigenlijk al verschillende jaren.
Of we willen of niet......af en toe denken we terug aan wat aan deze maand juli allemaal vooraf ging.
Soms denken we 'slechts' aan vorige maand......soms aan negen maanden terug......soms aan een jaar terug en soms nog verder terug.
Wat is er veel aan deze maand juli vooraf gegaan!
We hebben zo veel geleerd, mensen leren kennen, vreselijke dingen meegemaakt maar ook zulke ontzettend mooie momenten die we ons leven lang niet meer zullen vergeten.
De maand juli is aangebroken......deze maand zal Puk geboren worden!!

Met bovenstaand zo nu en dan in gedachten, zijn we vanmorgen vroeg richting Annie gereden.
"Je zal nog aan het waggelen zijn, doe rustig aan, maar wij rijden nu van huis weg.", schreef ik Annie in een appie.
"Ik zal wel rustig aan moeten doen.....ik kan niet sneller. Tot zo!", was het antwoord van Annie die dus duidelijk nog onderweg was met kinderen naar school brengen.
Toch was ze al thuis toen we bij haar aan de deur stonden.
De deur ging open en dan zie je dus eerst gewoon buik.....daaraan vast zit de altijd lachende Annie.

Nog in de deuropening hebben we haar een flinke knuffel gegeven.
Afgelopen zaterdag overleed immers haar oma en gisteren haar opa!
Moeilijke en emotionele tijden ten huize Annie en Bruno.
Zo ook uiteraard bij haar moeder......vervelende tijd hoor.

En toch.....Annie kan nog steeds blijven lachen.
Feit is ook dat het voor de twee mensjes beter is met hoe het nu is.
We hebben dus ook over andere liflafjes gesproken.
Die prietpraat hebben we voortgezet toen ik voor haar ging afwassen en we samen in de keuken stonden.

Goed drie kwartier later waren we bij de verloskundige.
Ook Simone was er nu bij, de verloskundige waar Annie eerdere bevallingen mee had.
We hebben gesproken over de ingevroren borstvoeding die we hebben en hoe we moeten overstappen op flesvoeding.
Over het aangifte doen en dat Simone graag de bevalling zou willen doen.......

Annemiek nam het weer over toen Simone even naar beneden moest.
De bloeddruk van Annie werd opgemeten en wederom, hoe is het nu in deze tijd eigenlijk mogelijk, is die nog steeds laag!
Heel mooi dus........
De buikomvang is wéér met 2,5 centimeter gegroeid in een week tijd; 39,5 centimeter.

De uitgerekende datum......nog twee dagen!
Het werd eerder gezegd door Annie; "Het zou zomaar kunnen dat Puk nu heel goed aanvoelt dat een bevalling nu niet goed uitkomt. Ik wil kostte wat kost bij de uitvaart van mijn opa zijn. Dus hopelijk, al ben ik het wel zat hoor, zet de bevalling in ná de uitvaart."
Maar ach....niets laat zich sturen in de natuurlijk, daar zijn we het ook allemaal over eens.

Er was vorige week sprake dat Annie vandaag eventueel gestript zou worden.
Besloten werd dat vandaag niet te doen om duidelijke redenen.
Aan de ene kant vonden we dat een beetje jammer......maar aan de andere kant natuurlijk zo ontzettend begrijpelijk!
Met andere woorden; we laten het aan Puk wanneer ze tevoorschijn wil komen.

Klik hier voor het filmpje dat ik vanmorgen maakte  ==>>     Verloskundige 01 juli 2016



Zaterdag 02 juli 2016



Huize Annie en Bruno gaat het rustig....voor wat Puk betreft en emotioneel voorbereidend op de volgende uitvaart, die van opa.
"We hebben hier op het pad een bbq, maar hebben de telefoon op kei-hard mee hoor.", schreef ik haar voordat we naar de jaarlijkse barbeque gingen die hier georganiseerd wordt voor de bewoners van het pad waarlangs we wonen.
"Hihi. Ik denk dat je rustig kan gaan bbq-en hoor ;-) )", was het antwoord.

Regelmatig spreken we natuurlijk buren die om ons heen wonen.
Bijna allen zijn altijd zeer geïnteresseerd met onze weg van Kinderwens tot nu aan toe de zenuwen omdat de bevalling dichtbij komt.
Maar als we dan zo'n beetje met z'n allen bij elkaar zijn........mensen lief!
Wat leven de mensen om ons heen met ons mee zeg!!
Zo lief.......
Het was een geslaagde barbeque......erg gezellig.
Bri maakte een foto van ons en zei: "Zo jongens.....jullie laatste vaderloze barbeque.....dát leg ik vast!"









Dinsdag 05 juli 2016



Eén dag na de uitgerekende datum:
De zenuwen gierden vandaag door ons keel!
Maar ook voor Annie….vandaag had zij de begrafenis van haar opa.
Ze heeft inderdaad nog een woordje gehouden en Bruno was één van de dragers van de kist.
Het is een mooie dienst geweest…..
Van haar moeder kregen we ook nog een berichtje dat het een mooie uitvaart was en dat we elkaar snel zien bij een blijere gebeurtenis.






Woensdag 06 juli 2016



Dag twee na de uitgerekende datum!
Mies is vanmiddag even bij Annie langs gegaan….
Na alle drukte en emoties van de afgelopen tijd blijft toch het feit; wat ziet Annie er ontzettend goed uit!
Ze is het wel, maar er is geen spoortje te ontdekken van moeheid te zien!
“Ik heb wat vaker en wat langer harde buiken. Mocht dat nu nog vaker en langer zijn, denk ik dat ik toch maar es ga beginnen met timen.”, had ze gezegd.
Oh jee…..dit is toch echt wel het begin van, zou je denken.
Gelijk denk je dan toch ook weer terug aan de woorden die ze al vanaf het begin van de zwangerschap zegt: “Harde buiken heb ik heel snel en over tijd lopen doe ik elke zwangerschap.”
Blij haar weer even gezien te hebben, ging met toch weer wat zenuwen in zijn lijf, Mies weer naar huis……
Daar trof hij de volgende met de zenuwen in zijn lijf……c’est moi!


Annie had gisteren nog een buikfoto gemaakt.......40 + 1 dag zwanger:








Donderdag 07 juli 2016



Drie dagen na de uitgerekende datum;
Klinkt misschien een beetje gek; spanning is er zeker hoor…..maar de zenuwen van van de week zijn minder.
Nu is het ook heel druk, zo vlak voor het reces, op mijn werk.
Mies gaat de nachtdienst in en slaapt dus wat voor en krijgt er daardoor ook minder van mee……misschien omdat we dus nu zo druk zijn, dat die zenuwen ons niet zo bezig houden…..
Op mijn werk leeft iedereen zo ontzettend mee!!
Zo ontzettend lief!
Huishoudelijke Dienst, Dienst Verslag en Redactie, Griffies, Kamerleden……nou ja, gewoon iedereen dus!
En die cadeautjes…..gewoon niet gezond mensen.
Van Rieti weer een leuk pakje en mutsje gekregen voor de kleine Puk, van een griffier een knuffelbeestje en een boekje en het gaat maar door……lieve allemaal; zo ontzettend veel dank voor alle liefde woorden en natuurlijk ook voor de presentjes.



Vrijdag 08 juli 2016



Vol goede moed en zin gingen we vanmorgen weer naar Annie.
Ze was net thuis toen we aankwamen.
"Poe hey....best warm!", zei ze.
"Ja, ik voel het.....", zei ik nadat ik haar omhelst had en haar klamme rug voelde.
"Ja joh.....ik denk ik ga de meiden op de fiets naar school brengen. Toch wel pittig."
Ongelooflijk he.....bijna 41 weken zwanger en dan zo maar doorgaan.....
Heel veel anders kan ze natuurlijk ook niet.....maar toch.

Om 10:00 uur waren we bij verloskundige Simone.
Na het opmeten van de bloeddruk, nog steeds laag, en het opmeten van de buik, weer anderhalve centimeter erbij en nu dus 41 cm., ging Simone kijken of er al een mogelijkheid is tot strippen.....
"Nou....dat zie ik niet zitten.", zei ze.
Ze keek omhoog de lucht in terwijl ze goed probeerde te voelen of Puk te voelen was en waar ze ongeveer zit.
"Nee.....ik kan nog niet eens bij het hoofdje!", ging ze verder.
"Op deze manier kan ik niet strippen hoor.....ik zou je alleen maar veel pijn brengen en veel ongemak. We laten de natuur nog maar even zijn gang gaan."
Hmmm......jammer, maar pijn en ongemak willen we natuurlijk ook niet he!

Voor aankomende woensdag de nieuwe afspraak gemaakt en zelfs al afgesproken dat we woensdag een afspraak maken in het ziekenhuis voor vrijdag.
Maandag de 18e op z'n laatst zou Annie ingeleid worden........oh my......wat een wachttijd!!

40,4 weken zwanger: Annie kan nog nauwelijks over haar buik heen kijken.





Woensdag 13 juli 2016



"Bruno en meisjes gaan vanmiddag ook effe mee.....", berichtte Annie ons vanmiddag.
Ik was wat eerder vrij en zat in de tuin op Mies te wachten die me zou komen oppikken om vervolgens direct door te rijden naar de verloskundige.
Annie en Bruno zaten ons boven al op te wachten en niet lang na onze aankomst riep Simone ons binnen.
Het is ongelooflijk hoe ze het doet......Annie blijft lachen!
Toch heeft ze nu heel duidelijk aangegeven het meer dan zat te zijn.
"Ze mag nu wel komen! Vooral 's nachts heb ik veel last, ik ben moe......het is nu echt zwaar.", waren zinnen die ze uitsprak.
En geef haar eens ongelijk; 41,2 weken zwanger mensen!
Simone nam de bloeddruk op en ging het strippen van afgelopen vrijdag wat niet echt lukte, nogmaals proberen.
Het kostte haar wat meer werk, maar het lukte!
Dit was even geen pretje voor Annie......maar ze hield zich kranig.
"Ik kon er nu wat beter bij.....hopelijk gaat het over een paar uur los.", zei Simone.

Hieraan voorafgaand had ze gebeld met LUMC om een afspraak voor morgen te maken voor een CTG.
Even haar en Puk goed controleren.
"We zitten de komende dagen echt helemaal vol.", was na een tijdje het antwoord van het ziekenhuis.
"Ze klimt nu zo ongeveer in de gordijnen! En ja...we hebben hier te maken met twee gezinnen....is er écht niet een plekje voor morgen of overmorgen?", vroeg Simone nog een beetje aandringend.
Nee....er is echt geen plekje en we werden doorverwezen naar Alrijne in Leiderdorp of het Spaarne.
Het Spaarne gaat hem zeker niet worden, omdat Annie daar geen goede ervaringen mee heeft.
Dus is er voor morgenmiddag een afspraak gemaakt in Leiderdorp.
"Maar.....we hopen nu natuurlijk dat het vanavond nog gaat gebeuren. Ik duim voor jullie!", zei Simone.
"Ga lekker in bad.....dat werkte vorige keer ook bij je na het strippen.", stelde ze nog voor.

"Jullie hoeven niet gelijk in de auto te springen, maar om 22:15 uur komt Simone even bij Annie kijken. Het is flink aan het rommelen bij d'r. Zodra ik meer weet laat ik het jullie weten.", schreef Bruno ons in een appie.
Dus.....stress!!!
Laten we nu al weken aan kant zijn.......en konden dus toch rustig afwachten wat het volgende berichtje van Bruno zou brengen.
Intussen had ik op Facebook een kleine update geplaatst over het strippen; al die berichten.....al die duimpjes!!
Ongewoon!
Wat leven mensen toch met ons mee......helemaal super!

"Ze is weg. Er gebeurt van alles in het lichaam van Annie, maar er is nog geen ontsluiting of andere tekenen dat de bevalling begint.", schreef Bruno.
"Ik ga naar bed en probeer wat te slapen....doen jullie dat ook?", gooide Annie er nog achteraan.
Gaan we doen.....gaan we proberen.......misschien toch nog vanavond of vannacht?
Of zitten we morgen toch in het ziekenhuis?









Donderdag 14 juli 2016



Natuurlijk contact gehad met Annie......hoe is ze de nacht doorgekomen?
Eigenlijk wel redelijk maar nog geen tekenen van de komst van Puk.
Ik ben naar m'n werk gegaan en Mies ook.......
Mies had eerder verlof gekregen en is Annie gaan ophalen.
Toen ik thuis kwam zaten zij hier in de tuin en boterham te eten.
Nog net had ik tijd er eentje mee te pakken, want we moesten om half 2 in het ziekenhuis Alrijne in Leiderdorp zijn.
Annie waggelde lachend met ons mee over het pad richting de auto.

Dat liep vlot in het ziekenhuis!
Meestal loopt men uit.....duurt het langer......is de juiste persoon er niet......
Maar nee, niets van dit was waar.
Aanmelden en meelopen naar de ruimte waar de CTG-scan gemaakt zou worden.
Een lief, klein, uitermate vriendelijk vrouwtje sloot Annie aan met banden om haar buik aan een apparaat dat van alles in de gaten houdt en meet.
De hartslag van Annie en van Puk, maar ook de harde buiken kan meten.
Na een half uur konden we op het belletje drukken......
"Nou......ik kan geloof ik wel even een tukkie gaan doen.", zei Annie.
"Ik heb het hele bed toch voor mezelf."
Het half uur was zo om met een bakkie leut en van dat tukkie kwam natuurlijk niks........

Vandaar uit konden we direct door naar de gynaecoloog.
Ook al zo'n aardig mens!
We werden ontvangen en hielden een praatje over hoe het nu met Annie gaat en hoe ze zich voelt.
"De harde buiken houden flink aan en ik ben het eigenlijk wel zat.", zei Annie.
"Kom eerst maar even mee......dan maken we nog even een echo.", stelde de gynaecoloog voor.
Op de laatste echo kregen we Puk nog heel mooi en duidelijk te zien........nope, dat ging nu niet meer lukken.
Nog niet eens aan de hand van wat de gynaecoloog aanwees......slechts wat donkere plekken wat vruchtwater moet zijn.......

"Uiterlijk maandag zul je ingeleid worden....of morgen, overmorgen......zeg maar.", zei ze toen we weer met z'n drieën tegenover haar zaten.
"Morgen!", zei Annie beslist!
"Ik geloof als we vanmiddag nog kunnen, zou ze ook 'ja' zeggen.", zei ik.
"Dan zouden we echt in allerlei hoeken en bochten moeten gaan wringen.....dat is niet handig en moet je niet willen. Laten we het morgenochtend vroeg houden.", stelde mevrouw voor.
"Jullie melden je om 07:00 uur in het ziekenhuis op de 4e etage. Bel eerst rond 06:15 of het inderdaad kan.....spoedgevallen zouden eventueel voor gaan."

Ja.....nu worden we echt zenuwachtig!
Ook Annie had vanmiddag aangegeven nu toch wel wat zenuwen te voelen.......
Maar morgen......ja, morgen zal het toch wel gaan gebeuren......
Oh jee.....als we vannacht maar kunnen slapen!


Klik hier voor de bevalling ==>>    De Bevalling




Juli deel 2, na de bevalling volgt......



2 opmerkingen:

Anoniem zei

Hallo, Eise en Michel

Ik ben Marian Keijzers, ben 57 jaar, moeder van een zoon (1983), en woon in Oosterhout (N-Br) Sinds 1992 ben ik gastouder, zodoende heb ik (vanaf begin 2009) ook op 2 geadopteerde broertjes uit Colombia gepast. Hun ouders, die een adoptieblog bijhielden, hebben mij destijds al als gastouder gevraagd toen ze met de procedure begonnen, toen ben ik hun blog ook gaan lezen. Via links ben ik meerdere adoptieblogs gaan lezen, en in 2014 heb ik jullie blog, door op adoptieblog te googelen, ontdekt. Ik lees dus al bijna vanaf het begin mee.
Nu ben ik wel heel erg benieuwd hoe het met jullie gaat; durf jullie niet eens te feliciteren. Ik hoop van harte dat alles goed is gegaan met de geboorte van Puk, en dat het uitblijven van nieuwe berichten alleen te maken heeft met het feit dat jullie het heel druk hebben nu.
Ik wens jullie iig alle goeds toe en hoop binnenkort te lezen hoe het verder is gegaan rond de geboorte van jullie kleine meisje.

Lieve groetjes,
Marian

Michel en Eise Kinderwens zei

Beste Marian!

Hoe begrijpelijk je reactie op ons blog dat eigenlijk ineens stopt......!
Sorry.....

Ik ben begonnen met een nieuw kopje: De Bevalling.
Je zult begrijpen dat dit een heel bijzondere gebeurtenis is geweest......en het is veel schrijfwerk.
Ik wil het echter pas publiceren als het klaar is......maar je hebt gelijk, ik had eigenlijk gewoon een korte melding moeten maken......
Gaan we direct doen.

Maar goed....het is allemaal goed gegaan, meer dan goed!
De bevalling, de geboorte van Puk......het is allemaal zo mooi geweest!
Maar ook nu.....het loopt allemaal zo ontzettend goed en mooi.....

Ik doe mijn best het blog zo snel mogelijk weer up to date te brengen......maar het is hier inderdaad flink druk en voor het schrijfwerk wil graag goed de tijd nemen.......

Dank voor je berichtje!

Groetjes Michel, Eise en.......Puk