vrijdag 3 juni 2016

XXVIII Dagboek Juni 2016







Vrijdag 03 juni 2016



Na het verhaal van Annie van de harde buiken en eventuele voorweeën, vanmorgen weer naar de verloskundige.

We waren iets te vroeg bij haar aan de deur.
Na even wachten zagen we haar aan komen lopen.
Ze had de kinderen naar school gebracht en kwam nu terug waggelen.
Niet mijn woorden hoor......later zei Annie zelf dat ze haar lopen inmiddels meer waggelen vindt.
Hard lachend kwam ze dichterbij toen ik ook nog eens, bij wijze van grap natuurlijk, druk met mijn arm zwaaide en riep; "Loop nou es door joh!"
Heerlijk om haar weer even vast te houden en Puk daarmee dus ook.

Binnen hadden we nog even tijd voor een bakkie.
Ik was gisteren in de pen geklommen en had een kort briefje opgesteld.
De Gemeente Leiden had hier om gevraagd.
"Het is verstandiger dat u zonder de man van de draagmoeder aangifte komt doen van de geboorte van het kindje. Door zijn afwezigheid ontkent hij immers al en kunnen we hem niets vragen. U vraagt de draagmoeder een briefje te schrijven waarin zij aangeeft toestemming te geven voor aangifte van het net geboren kind en dat u dat komt doen.", had een vrouw van de Gemeente aan Mies gezegd toen hij deze aan de lijn had.
Dat even besproken en om 10:00 uur waren we bij Annemiek de verloskundige.

"Het gaat goed he?", vroeg ze aan Annie.
"We zagen elkaar natuurlijk vorige week vrijdag nog op de laatste avond van de Avondvierdaagse.", ging ze verder.
Ja, het gaat goed......wat harde buiken en één keer een ieniemieniepietsie druppeltje bloed.
Dat is die rust die Annie nu dus moet nemen.
"Goh....heel mooi.....je hebt de bloeddruk van een sportvrouw!", zei Annemiek na het meten van de druk.
En ook op de behandeltafel verliep alles wederom vlekkeloos.
Hartslagje goed, buik groeit goed en Annie ziet er ook goed uit en doet het goed.

De harde buiken....daar wilde Annemiek toch even het zekere voor het onzekere nemen en stelde voor om beneden even een potje urine in te gaan leveren om een blaasontsteking uit te sluiten.

Over twee weken terug komen......en dan iedere week.......en dan......en dan komt het wel héél dichtbij!




Samen naar huis gegaan en ik gelijk op mijn scooter overgestapt en naar mijn werk gegaan.
Super hoe collega's dan geïnteresseerd reageren!
Allen willen ze weten hoe het ging, hoe het is.......
Ze beginnen nu aan me te merken dat ik zenuwachtig wordt!

Vanavond, nadat ik thuiskwam, lag er een brief in de bus; Raad voor de Kinderbescherming.
"Okay....het rapport!", dacht ik.
Er is een concept rapport opgemaakt door de Raad.
De paar keer "toestemming" die we een paar weken terug hoorden toen we bij de Raad waren, staat nu zwart op wit!
Fijn.....écht heel fijn!






Zaterdag 04 juni 2016



Eind vorig jaar in december vierden wij beiden onze verjaardag.
Och...ik zeg vieren, maar dat doen we eigenlijk niet eens echt.
Een ieder is hier altijd welkom......en wie dan een bakkie wil komen doen is dat dan natuurlijk ook.
Van vieren van verjaardagen zoals vroeger is niet echt sprake.
Maar zo kwam het dat een goede vriendin van ons een happie kwam mee eten en ons voor onze verjaardagen een tegoedbon gaf.
Een bon voor het maken van een foto-shoot.
Eén shoot zou zijn met Annie tijdens de zwangerschap waarin de buik goed te zien is en één shoot binnen het eerste levensjaar van Puk.
Vandaag zijn we in Schiedam geweest om de bon te gaan verzilveren.

Tien uur vanmorgen waren we bij Annie, Bruno en de kids.
Huisje vol dan hoor.......
Na een bakkie gingen Bruno en de meisjes boodschappen doen en wij stapten met z'n drieën, of liever gezegd met z'n vieren inclusief Puk, in de auto en reden richting Schiedam.
Mies had er een soort van mini-vakantiereisje van gemaakt; een zak vol krentenbollen mee, flesjes water en kleine pakjes limo.
Om half 12 kwamen aan op plaats van bestemming.

Een oude MAVO, een leegstaand schoolgebouw, daar kwamen we voor te staan en we bestegen de trappen naar boven.
Onderweg kwamen we wat studenten tegen die aan het dollen waren op de trappen.
Nee.....deze studenten zaten niet nog steeds hier op school om lessen te volgen; later kregen we te horen dat deze hier wonen.
Een perfecte locatie voor die jongelui natuurlijk.
Boven werden we ontvangen door Andrea en haar man Cas.
We maakten kennis en een zitplaats en koffie werd ons aangeboden.
Al snel kwam natuurlijk ter sprake in welke bijzondere situatie wij zijn.
"Ja....sorry dat ik gewoon alles vraag hoor.", zei Andrea op een bepaald moment.
Het was ons inmiddels natuurlijk wel al duidelijk dat ook zij ons en onze route heel bijzonder vind.
Geef haar eens ongelijk!
We prezen Annie dan ook de hemel in......zoals we altijd doen!

We gingen beginnen.
Annie had verschillende kledingstukken meegenomen en wij ook.
We hebben met hartjes gewerkt, buiken, slingers, vlaggetjes, handen, kusjes en een luchtbed ontbrak ook niet.
Wat hebben we gelachen en wat zijn er hoogstwaarschijnlijk veel leuke en mooie foto's gemaakt!
"Wij zeiden het van te voren al tegen elkaar; dit wordt vast een heel leuke shoot!", zei Andrea ons.
Ze kreeg gelijk......het was super!
Nu een week of drie á vier wachten op de resultaten.
Hopelijk nog voor de bevalling, want het ligt in de bedoeling een fotootje te gebruiken voor het geboortekaartje.
"Mocht je nu toch eerder bevallen, gelijk laten weten hoor. Dan komt dat wel goed....dan maken even snel een selectie en kiezen jullie met spoed een fotootje uit die ik dan doorstuur.", bood Andrea aan.

Helemaal goud.
Wat een leuk en aardig stel die twee......echt een aanrader; mocht je es een fotoshoot willen tijdens de zwangerschap of een new-born fotoshoot......Andrea en Cas; schatten van mensen, professionele shoot en oog voor detail!       http://www.justlovely-we.nl/

Toen we al onze ideetjes uit de kast hadden getrokken en onze wensen op de gevoelige plaat lagen, zijn we weer naar huis gegaan.......
Was vermoeiend voor ons allemaal.....maar erg leuk!
Dank je wel, Angela!



Zondag 05 juni 2016



En wat gebeurt;

De fotografe van gisteren vroeg ons: "Jullie kunnen me opzoeken op Facebook......mag ik daar plaatsen dat jullie zijn geweest?"
Oh nou....daar hadden we geen problemen mee.
Vanmorgen op Facebook gaan zoeken en ik vond haar pagina.
Een leuke foto van ons inclusief de fotografe.
"Goh....leuk zeg. Die geef ik zo'n duimpje.", dacht ik en voegde daad bij gedachte.
Het ging los......het ging los mensen!
Angela zond een berichtje: "Weet je dat iedereen kan zien dat je de shoot geliked hebt op Facebook?"
WTF????
Nee, dat wist ik niet en ging kijken.........het 'kwaad' was al geschied!
Een ieder kon vanaf nu zien dat Mies en ik en Annie met de fotografe op de kiek stonden met roze ballon, roze gerbera's en roze spulletjes op de achtergrond!!
Verschillende hadden al gereageerd en verandering was niet meer haalbaar.......
Met Annie snel overlegd hoe ze er tegenover stond om dan nu ook maar die foto op onze eigen site te delen:  'DUIM' en 'Whahaha.....'
Och.....over een week of vier had iedereen de wetenschap gekregen dat het roze is wat bij ons thuis aan het losbarsten is.......
Ik heb me kapot gelachen......en ook Mies vond het domme zetje leuk....het is wat het is:  ROZE!


Zaterdag 11 juni 2016



"Ik kom eerder hoor.....samen met Klaas. Dan komen we al zo vast versieren. Jullie weten het toch al. De rest van de avond zal een verrassing blijven."
Lies belde me vanmiddag.
Het lag in eerste instantie in de bedoeling ons tegen de avond de deur uit te sturen en als we dan terug zouden komen, zouden de liefsten die we om ons heen hebben er zijn, alles zou versierd zijn en de baby-shower kon beginnen.
Dat liep uiteindelijk allemaal iets anders.........
Lies, Klaas en wij zijn slingers en ballonnen gaan ophangen in de tuin.
Om 19:00 uur kwamen de eersten; Annie en haar moeder.
Wat ontzettend bijzonder dat uitgerekend Annie er bij zou zijn en ook nog eens haar moeder!!
Beetje bij beetje kwam de rest binnen druppelen en al snel hadden we een clubje van elf in de tuin aan de koffie.
Ursula en haar man, Angela, Jochen, Anka, Linda, Lies, wij en natuurlijk Annie en haar moeder!
Jochen had voor de taart gezorgd en Annie opende de doos;


Wat een creatie was daar van gemaakt!


Wat ontzettend leuk gedaan.....
Na de taart samen aangesneden te hebben, werd ie verdeeld......en lekker dat ie was!!



Al snel gingen we over op spelletjes.
Wie van ons, Mies en ik, kon het snelst en het meest net een baby verschonen van een vieze luier.
Mies won.
De theedoeken werden uit de kast getrokken we werden geblinddoekt.
De meest smerige hapjes kregen we in ons mond uit potjes van Olvarit......getver!!
Nope....de kleine van ons gaat niet aan de potjes; gewoon eten koken en pureren die hap.
Nu weten we het écht zeker.












Tussendoor moesten we cadeautjes openen.
Mensen, mensen....ik heb het op een bepaald moment ook gezegd; "Ik wil niet meer uitpakken.....het wordt gewoon gênant."
Af en toe zat ik me echt te schamen......zo veel en zulke mooie cadeau's zijn het.

Het volgende spel; luier-ruiken.
Ursula had van huis luiers meegenomen......gevulde!
We zaten bijna te wachten op de werkelijk gevulde luier van Bram.
Gelukkig bleef het bij het raden van een luier gevuld met pindakaas, banaan, aardbeien e.d.
En toch tijdens het hele snuffel-spel een beetje angst voor die ene echte.
We lieten ons niet kennen en staken ons neus diep in de luiers.












Annie had witte rompertjes gekocht en water-vaste stiften in alle kleuren.
"Neem allemaal een rompertje en teken of schrijf er iets op voor Puk.", zei ze en deelde de rompertjes uit.
Allemaal even crea-bea bezig geweest en de ene na de andere mooie en lieve rompertjes hingen een tijdje later aan de lijn.




Wat een leuk idee!
De mensen die me een beetje kennen: Ja.....ze zijn inmiddels al goed ingestreken en toen in de was gegaan.

"Er moet iets blijvend komen voor Annie.", zeiden we een tijdje terug tegen elkaar.
Maar wat?
We hebben aan van alles gedacht; van bedelarmbandje tot ketting en foto's op een speciale manier.
Ineens kregen we een briljant idee en vroegen een poosje terug aan Bruno hoe Annie tegenover ons idee zou staan.
"Daar zou je haar zeker niet mee pesten.", was toen ongeveer zijn reactie.
Een week of twee terug zijn we naar Vlaardingen gereden.
Daar zit een grote tattoo studio.
We hebben een tegoedbon gekocht van een goeie waarde.
Daar in de shop uitgelegd voor wie het is en wat eventueel de tattoo zou worden en ongeveer de grootte.
De vrouw achter de toonbank werd wild enthousiast na het horen van ons verhaal.
"Oh jongens wat mooi voor jullie! En wat een bijzondere vrouw ook! Wacht.....ik heb nog wel meer in huis.", zei ze.
Ze liep naar achteren en kwam terug met een tasje.
Een tasje met twee mokken en allerlei folders.
En een tip; "Laat haar vragen naar Jeffrey als ze komt......die is het best met gezichten."
Zoals eerder gezegd wilden we haar iets blijvend geven.....aan Annie nu de keus of zij kiest voor iets dat met deze bijzondere zwangerschap en Puk te maken heeft of iets anders.
Het moment van aanbieden aan Annie kwam daar.

Ruim van tevoren had ik heel goed in m'n kop hoe ik het ging doen, wat ik zou zeggen en hoe ik het zou geven.
Ik pakte de tas met de cadeautjes uit de schuur en ging voor Annie en haar moeder staan en begon;
"Lieve Truus......we hebben het eens eerder gezegd, je hebt ooit een heel bijzonder kind op de wereld gezet.....heel bijzonder.......en......"
Nou.....en toen hield het al eigenlijk bijna op.......ik brak!
Truus stond op, ik gaf haar bloemen en chocola en we vielen elkaar letterlijk in de armen!
Ik stond te brullen en de tranen rolden over m'n gezicht.
Ik probeerde de draad weer op te pakken, schraapte mijn keel en richtte me tot Annie;
"Sinds ongeveer september vorig jaar proberen wij al een ander woord voor 'dank je wel' te vinden. Het lukt ons maar niet, dus dachten we........"
Verdorie!
En weer liep ik stuk........ik begon te janken als een klein kind en ook Annie stond op.
Ze hield me vast.....ze hield me zo stevig vast!
En ik fluisterde steeds maar; "Dank je wel.....dank je wel......ik hou van je!"
Ik draaide me om.......ja hoor.....het was me gelukt; het merendeel achter me zat ook te brullen!
Mies stond op en zo stonden we met z'n vieren elkaar even flink te knuffelen.
Wat is die Truus een goud wijf......en dan Annie.....Annie......tja......daar kún je toch alleen maar van houden?!

"En nu wil ik een neut!", riep ik toen ik weer ging zitten.
Ik drink heel weinig......en de rest van de avond heb ik op een klein glaasje martini gezeten.
Lekker nog wat weg zitten kleppen met elkaar en Ursula kwam nog met een heel mooie uitspraak; "Wat mooi he.....ik weet in elk geval zeker dat iedereen die hier nu is, écht heel veel van dit kindje zullen houden!"
Echt Urs.....de rust zelve en ineens iets er in knallen wat aankomt, de schat!

Het was gezellig.....het was mooi......emotioneel, bijzonder, gaaf!

Lieve allemaal die er waren; dank jullie wel!!












Woensdag 15 juni 2016



Een klein verwen-dagje weer wat cadeautjes betreft.
Het houdt ook gewoon niet op he?!
Een collegaatje uit het restaurant kwam na haar na pauze bij me langs op de post waar ik dienst had.
"Ik heb een kleinigheidje voor jullie.....voor de kleine.", zei ze toen ze me twee pakjes gaf.
Ik pakte het uit en wat lief......een rammelaar-speeltje en een pluzen bol van Mini mouse.
Te leuk gewoon!
En een andere collega gaf een zwembroekje met zwemluiertjes.......
Wat een lieve gebaren!
Dankjewel Claris en Rowena!!






Donderdag 16 juni 2016



Annie zond ons een buikfilmpje.
Puk, de kleine meid, wordt vast turnster of wellicht kick-boxer!


                                               Klik hier om de moves van Puk te zien




Vrijdag 17 juni 2016



"Nou....appeltje-eitje toch.....", zei Annie toen we bij de verloskundige spraken over de aanstaande bevalling.
Ik keek opzij naar haar.
Ze lachte maar meende volgens mij oprecht wat ze zei.....of......?
"Als de bevalling zou gaan zoals de laatste met Madelief, nou, dan teken ik daar voor!", plakte ze er achteraan.
Is toch niet gewoon jongens.....zo rustig, zo nuchter.....zo....zo bijzonder!

De bloeddruk van Annie werd opgenomen......nog steeds aan de lage kant, maar erg mooi!
Op de behandeltafel bleek alles net zo mooi.......
De buik is vergeleken met twee weken terug weer twee centimeter gegroeid.
Puk doet het goed.....en het hartje klinkt heel regelmatig.
Annie schreef onderstaand stukje op haar Facebook:

"Kleine update vk. 37wk + 4dgn
Buik nog even 2 cm gegroeid in twee weken.
Geschat word toch tegen de 4 kg met 40 weken.
Bloeddruk netjes laag 96/62.
Nog niet ingedaald, maar hoeft ook nog niet.
(Kan zelfs pas tijdens bevalling bij een volgende zwangerschap).Vanaf week 39 kijken ze hoe het ervoor staat (strippen of niet). Vogende week misschien al?We zien het wel.Urine weg voor checkup ivm evt blaasontsteking.
Was wel wat vuil en spoortje bloed erin (wat nu wel logisch is als je zover bent). Maar geen blaasontsteking in ieder geval.
We wachten geduldig af."

Vanaf nu wekelijks naar Annemieke de verloskundige.



























Zaterdag 18 juni 2016






Hier zouden we graag bevallen!
Vanaf 1 juli aanstaande zal GeboorteHuis Leiden geopend zijn.
Wie weet zijn we straks één van de eersten die daar kunnen bevallen.
Vandaag was in elk geval de baby-shower die het ziekenhuis organiseerde.
We hadden Annie opgehaald en het laatste stukje hebben we met de bus gedaan.
Eigenlijk begon daar het lachen al; ik heb al geen eeuwigheid meer in de bus gezeten en vond het een hele kermisattractie!
De bus was vol en we moesten staan.
Een aardige kerel stond op en bood Annie aan te gaan zitten.......ze was heel resoluut: "Nee.....dank je wel. Ik sta.", zei ze.

Eenmaal in het ziekenhuis moesten we ons eerst aanmelden.
























De gratis pretecho ging door te grote animo niet door.
En ook voor de rondleiding konden we niet meer in aanmerking komen; té veel mensen.
Toch jammer......we hebben ons ruim twee maanden terug aangemeld.
Maar ach, dan moet je net Mies hebben; "Ik ga het toch gewoon vragen, ze kunnen ons vast wel ergens tussen proppen.", en hij liep naar een broeder.
Het lukte hem nog ook!

Boven op de 7e verdieping kregen van een aardige tante een rondleiding langs de kamers waar bevallen kan gaan worden.
Allemaal nieuwe snufjes en alles lekker fris.
Zelfs de verlichting kan achter het bed zelf verzet worden op de kleur waarin je mood is.....en dat kan dan weer fel of juist niet.



Langs alle kraampjes alles wat gratis is meegenomen, (hoe Hollands wil je het hebben?) lekkers gegeten en ons flink op van alles laten informeren.
En van die raad-spelletjes; 'hoeveel luiers zitten er in deze luier-taart, hoeveel snoepjes zitten er in deze pot' etc.
Ook stond er een vrouwtje met een stand waar een gedeelte van het vrouwelijke lichaam te zien was.
Er werd een popje onder de buik gedaan dat uiteindelijk door een stukje rubber geduwd werd.
Zo kon je precies zien hoe de bevalling ongeveer zou verlopen en hoe het kindje geboren wordt.

Het was een leuke dag!
Achteraf vond ik het een beetje te vergelijken met de Damesbeurs.....de Huishoudbeurs in het klein.

Een collegaatje van me, een beetje zweverig op z'n tijd, vroeg mij van de week; "Heb je iets te doen aankomende zondag?"
Ik dacht eigenlijk te begrijpen dat ze wilde langskomen of zo.......
"Oh....ik laat het je even weten joh. Moet thuis even kijken, weet niet precies of en wanneer Mies dienst heeft.", antwoordde ik.
"Oh....maar ik wil niet langskomen hoor, ik denk gewoon dat de kleine zondag geboren wordt.", zei ze.
Lachend ging ik er overheen.....en toch he; zo nu en dan gaat het toch door je kop.
Het zal toch maar zo zijn!
We hopen van niet.....ze mag best wat langer blijven zitten.
Dan kunnen we ten minste in het mooie GeboorteHuis bevallen.



Zondag 19 juni 2016



Rond acht uur vanmorgen werden we langzaam wakker.
Voor vandaag geen echte plannen, behalve wat strijk en huishouden en Mies die vanavond pas hoeft te werken.
Vaderdag!
Het is vandaag vaderdag......
Mies had een klein cadeautje voor me.
"Maar ik bén toch nog geen vader liefje?!", zei ik toen ik het kreeg en m'n ogen net open had.
"Ik vind van wel.....", zei ie.
De lieve schat toch; ik hou van hem!






Dinsdag 21 juni 2016



"En.....hoe gaat het?"
"Hoe voel je je."
"Gaat het een beetje....."
Allemaal kreten die ik de hele dag door op de zaak hoorde vandaag.
Zo lief hoe veel mensen meeleven met ons.....geïnteresseerd zijn.
Van hoog in rang tot aan de schoonmaak toe......schatten!
Vanavond zijn we op kraambezoek geweest bij Suzanne.
Zij is bevallen van een zoon, een paar weekjes terug.
Wat een mooi ventje!!
"Zo hey.....wat een bonk!", was één van mijn eerste reacties toen ik hem zag.
Voor een baby-jongetje een normaal gewicht en lengtemaatje, maar toch; hij lijkt zo groot.
Pracht ventje!
We hadden wat cadeautjes meegenomen en van haar man kregen we koffie en natuurlijk beschuit met blauw-witte muisjes!
Leuk ook met hem kennis te maken, we zagen hem voor het eerst.
Suzanne is de vrouw die we een paar maanden terug ontmoette.....zij start in september haar gastoudergezin; opvang.
Ze had zich ingeschreven bij het bureau waar wij ons hadden aangemeld.
Een ontzettend leuke en lieve meid en heerlijk dichtbij hier in het dorp.
Als klap op de vuurpijl; "Ik heb overproductie aan borstvoeding. Is het misschien nog iets voor jullie?", vroeg ze op een bepaald moment.
Vooral ik ben altijd groot voorstander van borstvoeding geweest.
Annie heeft nimmer borstvoeding gegeven aan haar eigen kinderen en voor wat onze Puk betreft, heeft ze ook vanaf het begin aangegeven dat niet te doen.
Helemaal begrijpend natuurlijk!
Buiten dat ze het niet graag doet, is zij ook bang voor te veel hechting aan de kleine......alle begrip en alle respect uiteraard.
Dus wat was ik blij met het aanbod van Suzanne!!
Kreeg zelfs een beetje water in de ogen.
Bij ons vertrek liep haar man naar de keuken en gaf ons drie flessen borstvoeding mee van de eerste dagen.....wat een mooie voeding-start voor Puk!
Voor even natuurlijk......de flesvoeding neemt het dan snel over, maar ook daar zijn hele volksstammen mee groot geworden.
En toch; we zijn blij!



Vrijdag 24 juni 2016



Annie d'r buik wordt huge!
Helemaal mooi en wat ziet ze er goed uit!!
We haalden haar vanmorgen vroeg op en gingen naar de verloskundige.
Er was nu ook een stagiaire.
Zij zou grotendeels het stokje overnemen.
Een meisje van een jaar 18, 19 en nog erg onwennig voor haar om zomaar vragen te stellen.
Het zijn de vragen die je zo van een lijstje kunt afhalen.......maar.....een leuk, lief en zacht meisje die vol goede moed aan het leren is!

Na de bloeddruk opmeten van Annie, die nu ietsje hoger was (nog steeds laag) dan vorige week, werd de buik weer opgemeten.
"42 centimeter.", zei de stagiaire.
"Hmm.....dat ga ik nog een keer meten.", en de verloskundige nam het meetlint over.
"Zo! Ja.....lijkt me sterk; vorige week was de buikomvang 37 centimeter. Zou wel heel veel zijn.", was mijn commentaar.
Ze zat er uiteindelijk niet ver vanaf hoor.....de buik is toch weer 2,5 centimeter gegroeid in een week tijd!

Gesproken over eventueel strippen waar Annie, voor wat haar betreft, volgende week al mee begonnen mag worden.
En over de bevalling en over hoe zenuwachtig de mannen zijn!

Puk is nog niet ingedaald, wat ook nog steeds niet perse hoeft.
Ze heeft het er prima naar haar zin en we hebben haar weer kunnen voelen.
Ze ligt er wel mooi klaar voor, zal maar zeggen.

























Zaterdag 25 juni 2016



We willen nu toch écht zo veel mogelijk het huis spik en span hebben.
Niet dat we viezeriken ofzo zijn hoor, maar nu de bevalling er aan zit te komen en we misschien over hals en kop weg moeten, willen we het gewoon zo strak mogelijk hebben.
Zo stond ik dus voor de tweede keer deze week de ramen te lappen.
(Doe ik normaal echt niet zo vaak, maar het had flink geregend en er zat zand op.....leek wel modder zelfs!)
Heel even dacht ik op een goed moment: "Hey....hoorde ik de telefoon nou?"
Dat heb ik de laatste tijd trouwens ook wel vaker; dan denk je gewoon de telefoon te horen of je denkt je telefoon te voelen trillen.
Erg he?!
Maar nee......ik had inderdaad een gemiste oproep.
"Wat??!! Annie??", riep ik en belde haar direct terug.
Ze nam gelijk op met: "Ja....met mij......gewoon doorademen hoor. Alles gaat goed."
Pfff......even die stress door je lichaam.
Even het gevoel ervaren wat je dus straks ook gaat voelen.......alleen zal het dan langer aanhouden waarschijnlijk.
Ik nam een diepe zucht en vroeg: "Wat is er meis?"
"Nou.....", begon ze.
"Oma is overleden. We hadden het niet zo snel verwacht. Dachten eigenlijk dat opa eerder zou gaan, omdat hij al in slaap is gebracht en er heel slecht aan toe is. Het mooie is dat we nog bij haar zijn geweest en ze toch nog een soort van reactie in haar slaap gaf. Drie uur na ons vertrek is ze overleden."
Triest!
En we hadden het er van de week al met elkaar over en ook dat Annie aangaf dat ze twee begrafenissen er aan ziet komen en dat ze toch erg graag bij beiden aanwezig zou willen zijn.
Maar ja.......niets in de natuur laat zich leiden......zeker geen bevalling of een sterfgeval.
En als je dat dan zo schrijft, besef je maar weer al temeer hoe dicht die twee dingen bij elkaar liggen; leven en dood.



Zondag 26 juni 2015



Vorige week bij de baby-shower in het LUMC ziekenhuis, wonnen we een cursus Baby-taal.
Onze eerste gedachte was zeker: "Een kind huilt en dan ga je zoeken waarom het huilt. Vieze luier, honger, ongemak, gewoon bij je willen zijn."
Maar vanmorgen hebben we onze gewonnen prijs ingewisseld en zijn we naar Leiden gereden.
Daar woont een vrouw, Shirley-Fay, en zij geeft de cursus Baby-taal.
Een stuiterballetje die ons vriendelijk binnen welkom heette en gelijk voor koffie ging.
Ze omschreef zich bij de kennismaking ook als 'stuiterbal'.
Het duurde ook heel even voordat ik het snelle tempo van haar praten kon volgen.
Ik heb toevallig een leidinggevende die ook zo praat......na verloop van jaren leer je die taal ook wel, maar het is soms effe lastig.
De cursus werd gestart en ze leerde ons (we waren met z'n zessen) dat er verschillende huil-geluiden zijn.
Elke klank die begint met bijvoorbeeld 'Eh' betekent dat je kindje moet ontluchten en bijvoorbeeld 'Neh'-klanken zijn klanken die niets meer betekenen dan; "Feed me!!"
Een stuiterballetje die op een heel leuke, makkelijke wijze ons iets met heel veel enthousiasme heeft overgebracht.

Het was een leuke cursus!
Gezellig en we hopen natuurlijk dat we er daadwerkelijk iets van hebben opgestoken.
Het zou toch mooi zijn dat je de taal inderdaad kunt verstaan.......of zou het misschien toch anders zijn?
Gelukkig zijn wij heel dichtbij het moment dat we het kunnen gaan ervaren met ons eigen kindje!

Kijk zeker eens op de site van Shirley-Fay......en haar Facebook.....klik en zie:

Facebook Baby-taal                         en                            De site Baby's Inc.                                                 


























En toen ging mijn telefoon; "Oh god jongens......dat is hem!", zei ik, sprong op en liep naar de gang.
Ik voelde al die ogen in mijn rug prikken van de medecursisten en van Mies natuurlijk.
In het venster van mijn telefoon zag ik dat het Bruno was natuurlijk.
Ik nam op en zei ook een beetje zachtjes met al die mensen in de buurt; "Hey hoi......."
"Hey hoi......hebben jullie vandaag iets te doen?", was zijn vraag.
Vorige week vroeg een collegaatje van mij dat nog.....ze was er stellig van overtuigd dat Puk afgelopen zondag geboren zou worden.
Nu was het Bruno die het vroeg.
M'n hart zat, net als gister toen Annie belde, in m'n keel.
"Nou euh.....we zitten nu op een cursus.....hoezo?", vroeg ik.
"Oh nou.....we willen een bakkie komen doen.", zei ie nuchter als altijd.
En daar was weer de zucht.......weer even dat gevoel wat weg gezucht moest worden.
"Leuk! De cursus is bijna klaar. Zodra we hier weggaan laat ik het weten.....tot vanmiddag joh!", zei ik.
Lachend zei ie gedag en hing op.

Mies had intussen al aan de rest duidelijk gemaakt dat er niets anders was.
"Anders zou hij zeker anders gereageerd hebben", had hij gezegd.
We maakten inderdaad de cursus af en vertrokken naar huis.
Vanmiddag waren Annie en Bruno met de kids voor een bakkie......was gezellig!



Dinsdag 28 juni 2016



"Ben je nou écht zo zenuwachtig? Hoe kan dat nou? Het komt heus vanzelf......"
Soortgelijke woorden zei een vrouw uit het Kamergebouw me, toen we op een receptie waren van een lieve collega die haar 25-jarig jubileum vierde met een lunch-receptie.
"Ja...ik ben hartstikke zenuwachtig! De spanning blijft stijgen.....als ik een telefoontje krijg zit m'n hart zelfs even in mijn keel.", zei ik haar.
De gedachten vlogen door m'n hoofd!
Ongeveer vier jaar terug begonnen we onze wens vorm te geven......wilden we die vervullen.
Hoogtechnologisch, laagtechnologisch, hoorzittingen, uitspraken, Staatscommissie, honderden brieven, gesprekken van hoog tot laag niveau, blijdschap, vele tranen, dompers.....tegenvallers.......er is zó ontzettend veel gebeurt in die jaren!
Annie kwam op ons pad; de eerste drie maanden zwangerschap.....zenuwen; blijft het vruchtje 'plakken', op naar de 20 weken; is het kindje gezond, op naar de 37 weken; vanaf nu zou het levensvatbaar op de wereld gezet kunnen worden........en nu.....nu ruim 39 weken zwanger en dan de vraag; "Ben je nou écht zo zenuwachtig?"
Na deze gedachten die in een flits door je heengaan, kan ik volmondig zeggen; "JA.....ja, ik....we zijn zenuwachtig!"
Deze vrouw beseft zich dat heus....zeker weten, ik ken haar langer dan vandaag!

Vanavond zijn we direct vanuit het werk naar Annie en Bruno gereden.
We zouden daar oppassen en de kids naar bed brengen.
Zij zijn afscheid gaan nemen van oma Truus die afgelopen zaterdag is overleden.
Toen ze thuis kwamen, de kinderen op bed lagen, plofte Annie neer op de bank......moe!
Even greep ze naar haar buik; "Puk is druk.", zei ze.



Donderdag 30 juni 2016



Een achtbaan van emoties!!
Wat krijgt Annie, haar moeder en vele anderen het toch voor hun kiezen deze week!
Zaterdag overleed oma en vanmiddag is opa overleden.......hoe bizar kun je het krijgen?!
Binnen één week tijd twee sterfgevallen en tegen de veertig weken zwanger, dat gaat ongetwijfeld niet in de koude kleren zitten.
Onze gedachten gaan naar hen uit.......sterkte!



Geen opmerkingen: