maandag 2 mei 2016

XXVII Dagboek Mei 2016





Zondag 01 mei 2016



Vanmorgen vroeg opgestaan......vroeg voor een zondag welteverstaan.
Half zeven stonden we naast ons bed en even over achten waren we bij Annie en Bruno.
Ook vandaag gingen zij met de hond op keuring ergens in Brabant.
Het ligt in de bedoeling de hond te gaan laten dekken........voor nageslacht te laten zorgen.
Wij zouden Mona en Madelief ophalen en met hen naar de Keukenhof gaan.
Nimmer daar geweest.....en dat terwijl het op een steenworp afstand ligt.

We werden door een vriendelijke dame ontvangen bij de hoofdingang.
Ze sprak ons aan en vroeg of de meisjes al konden lezen.
"De jongste begint en Mona kan het al best goed.", zei ik haar.
Ze ging even naar binnen en pakte boekjes en potloodjes en gaf ons een speurtochtboekje in de handen.
We raakten aan de babbel en de meisjes gaven hun bekkie ook een gooi: "Ik heb ook nog een broer en een zus.", kwam ineens uit het niets vanuit Mona.
"Ja, ik ook!", zei Madelief.
Alleen dan al.....dan lig je toch in een deuk.
"Oh....dus jullie zijn niet even oud?", vroeg de dame.
"Nee,", zei Mona, "ik ben vijf en zij is vier".
"En jullie zijn nu met papa hier?"
"Nee.....papa en mama zijn nu weg. Dit zijn gewoon Michel en Eise.", ging Mona verder.
Ik voelde al aan m'n klompen dat dit gesprek een heel vreemde wending kon gaan krijgen dus ik brak in.
Uiteindelijk vertelde dame over haar bijzondere situatie; "Ik ben een alleenstaande moeder met acht jongens.", vertelde ze.
We wensten elkaar een fijne dag......en dat is het zeker geworden.
Tussen de bloemen gelopen, lekker gewandeld, in de speeltuin geweest, suikerspin gegeten......ja, was een leuk dagje!



Eenmaal thuis lekker aan de waterkant gelegen en gezeten.
De meisjes hadden het druk met het water.

Annie en Bruno waren hier rond half zes en aten een hapje mee.
Bruno had z'n eigen pizza meegenomen........
Ook Fleur, een collegaatje, is vanavond geweest.
Zij wilde graag met Annie kennis maken.
Fleur heeft als hobby fotografie.
Het ligt nu in de bedoeling dat zij de geboortefotografie gaat verzorgen.
Ze zal 24 uur oproepbaar zijn als de zwangerschap tegen z'n eindje loopt.
Bovendien heeft zij veel contact met de fotografen die er bij ons op het werk rondlopen.
De pers geeft haar zo nu en dan concrete tips en tricks die best eens van pas zouden komen voor deze fotoreportage.
Vanavond hebben zij en Annie en Bruno kennis gemaakt en al enigszins wat afspraken over wat wel en wat niet te doen.......

We hadden vanavond dus een huis vol......het leek wel een verjaardag en het was gezellig!



Zondag 08 mei 2016



Morgen is Teunis jarig.......het ventje van Annie wordt 10 jaar!
Het vieren werd vandaag gedaan en we waren even over 13:00 uur bij hen.
Teunis deed zelf open en straalde helemaal toen hij ons zag.
"Kijk wat ik al voor m'n verjaardag heb gekregen!", zei hij toen hij de deur dicht deed en ons ook tussendoor nog even op een tas wees waar we voor moesten uitkijken omdat daar glas in zat.
Hij liet ons een soort van geweer zien.......een ingewikkelde constructie in mijn ogen, maar het ventje is er helemaal blij mee.
"En ik heb al 30 euro! Ik spaar voor een tablet.", ging hij verder.
"Daar gaat Mies nu even over.....hij kan je nu een beetje helpen bij het sparen.", antwoordde ik en Mies gaf intussen de enveloppe met inhoud.
Het was een warme dag vandaag......en toen ik Annie zag in de keuken, kreeg ik het nóg warmer!
"Oh god....trek je het nog een beetje met die hitte?", vroeg ik haar.
"Ja hoor......maar iedereen heeft het toch warm?", zei ze.
Ja....dat was waar, maar in haar gevoel zal dat vast zwaarder vallen met onze Puk in de buik.
Dat gaf ze later natuurlijk ook toe, maar zonder te klagen draagt ze verder......wat is ze toch een bijzondere!
Puk is goed aan het groeien.....daar kunnen we niet omheen......
De buik van Annie groeit als kool!
Ook de moeder van Annie was er natuurlijk, wat een schat ook van een mens.
Annie heeft het niet van een vreemde, dat heb ik eerder al eens gezegd in dit blog.
Binnenkort spreken we es af.......Annie komt een keer met haar moeder op de koffie, helemaal leuk!

Mies is werken en ik heb in de tuin gezeten de rest van de middag en avond.
Nu ben ik echt geen lezer, maar van de week waren we een avondje bij buren.
Zij leeft heel sterk met ons mee en is altijd even enthousiast.
"Kennen jullie dit boekje al?", vroeg ze op een gegeven moment en gaf het me in handen.
"Baby's" geschreven door Desmond Morris; het vraag en antwoordenboek over het gedrag van baby's.
Nogmaals; ik ben geen echte lezer en kom dan ook vaak niet verder dan het lezen van het melkpak ofzo, maar dit boekje las ik in één keer uit!
Geweldig hoe dit boekje is geschreven......puur en alleen gezien vanuit het pasgeboren kind.
Waarom baby's na de geboorte gapen, hoe goed ze kunnen zien, of ze al links- of rechtshandig zijn......écht leuk om achter al die weetjes te komen.
Dank je wel buuf.......het boekje zal snel weer bij je terug zijn.



Maandag 09 mei 2016



Vanwege het reces kon ik het wat eerder weg vanmiddag.
Dat kwam goed uit, omdat we vanmiddag de medische keuring zouden krijgen.
Mies zou zijn nachtdienst ingaan en samen stapten we dus op de scooter richting Rijnsburg.
In de wachtkamer kreeg je even het idee dat je in een treincoupé zat.
Twee ramen tegen een muur met onder het raam een prullenbak.
Ouderwetse hoge rode banken, twee aan twee.
Boven de ramen een rek met reiskoffers en manden er in.
Erg grappig en leuk ingericht zo'n wachtkamer.

De dokter liep wat uit met praktijk, omdat het vorige week vakantie is geweest en er nu veel patiënten waren.
Om 15:50 hadden we een afspraak, maar om half vijf werden we pas binnen geroepen door de huisarts.
Een goed uitziende vrouw, open en vriendelijk ontving ze ons en wees ons de weg naar haar praktijkruimte.
"Zo....u komt voor een kennismakingsgesprek, had ik begrepen?", vroeg ze toen we eenmaal tegenover haar zaten.
"Euh....nee hoor, dan is er iets niet helemaal goed overgekomen,", begon ik.
"Wij staan op het punt vader te worden, een draagmoeder draagt momenteel voor ons een kindje."
En we vertelden ons hele verhaal vanaf ongeveer de ontmoeting met Annie en Bruno.
We legden de brieven die we ontvingen van de Raad voor de Kinderbescherming haar voor en ze begon te lezen.
"Hmm.....het is dus nu de bedoeling dat ik jullie beiden onderzoek en vast moet stellen dat jullie gezond genoeg zijn om een kind op te voeden. En uit te sluiten dat jullie binnen vijf jaar komen te overlijden.", zei ze na het lezen.
We beaamden het en spraken ook onze verbazing uit.
Ook zij had nog nooit meegemaakt dat een biologische vader voor de geboorte van zijn kind een medische keuring moest ondergaan.
"Ik heb een vriendin,", begon ze te vertellen, "en zij is getrouwd met haar vrouw. Ook zij wilden heel graag kinderen. Uiteindelijk hebben ze bij de één een eicel afgenomen, bevrucht en ingebracht bij de andere vrouw. Zelfs daar is geen medische keuring voor nodig geweest."
En zo kwamen even op het verhaal van ons.....hoe alles eens begon en waar we de afgelopen jaren allemaal tegenaan liepen.
"Nou goed.....ik stel voor dat ik ga beginnen met vragen en jullie medische achtergrond belicht.", zei ze en begon bij Michel.
Zijn hele medische geschiedenis is ter sprake gekomen en ook die van mij.
"Vinden jullie het gek als ik jullie allebei tegelijk onderzoek?", vroeg ze toen ze van alles had genoteerd.
Of we het gek vonden......ja, natuurlijk!!
Maar niet omdat zij dit wilde, maar omdat de Raad dit wil.
We stonden op en liepen naar de behandeltafel en trokken beiden ons shirt uit.
Met z'n tweeën zaten we op de blauwe behandeltafel......naast elkaar.
Ineens kwam een heel oude gedachte in me op: Ik kreeg het gevoel wat ik ooit als kind kreeg toen ik bij de schoolarts was.
Daar was je ook met meerdere kinderen in een ruimte en een arts ging je dan checken.
Dát gevoel overviel me een beetje en het kwam zelfs een beetje kleinerend over.
En nogmaals.....aan de arts lag het niet hoor, echt een leuke en aardige vrouw.
"Wil je even diep zuchten? Kijk en volg even het lampje. Ik druk even in de nek. Draai even je hoofd naar links......naar rechts. Ik klop even op je rug. Ik luister even naar je hart.", en ze liep het hele riedeltje bij ons twee af.
Nog even op de rug gelegen om de milt te checken, de knieën, de benen.
Na al deze zittende onderzoekjes kwamen de bewegende; over een streep lopen alsof je door de politie wordt aangehouden bij een alcoholcontrole.
Door de knieën zakken en hurken, armen vooruit, opzij.
"Kun je mij nu horen?", vroeg ze slechts fluisterend vanaf een afstandje.
"Ja....je gehoor is ook prima.", zei ze lachend toen ik antwoord gaf.
Na een korte ogentest waren we beiden door de mangel gehaald en konden we weer op de stoeltjes gaan zitten en zij kwam weer tegenover ons achter haar computer.
Ze vulde de vragen van het formulier in en was zelfs geneigd verschillende stukjes weg te strepen.
Woordjes als: buitenlands adoptiefkind en zo.
"Dat doe ik toch maar niet.....straks is het formulier niet meer rechtsgeldig.", zei ze.

Het hele onderzoek heeft ongeveer een uur in beslag genomen.
In principe onder protest gedaan.......maar ach, we hebben ook gelachen.
"Ja.....nou.....ja, sorry; er zitten toch wel aardige kosten aan vast.", zei ze vlak voor we weg gingen.
"Kunt u niets aan doen en is logisch, we leggen de rekening wel bij de Raad voor.", zei ik.
"En wellicht is de zorgverzekeraar wel coulant."
"Heel veel succes heren!", ze gaf ons een hand we vertrokken.

Wat een poppenkast!  



Dinsdag 10 mei 2016



Vanaf 1 juli a.s. is het Geboortehuis Leiden in het LUMC geopend.
Het Diaconessenhuis Leiden en de kraamafdeling LUMC zullen samengevoegd worden.
Wij proberen daar te gaan bevallen.
Proberen, want bij de laatste bevalling die Annie deed van Madelief, wilde zij ook in het ziekenhuis bevallen.
Door snelheid waarmee dat ging, heeft ze dat niet gehaald en is toen thuis bevallen.
Toch ligt het in de planning naar het LUMC te gaan tegen die tijd.
Vanavond was er een introductieavond in het LUMC waar we graag heen wilden.
Met z'n tweetjes hebben we de hele introductie bijgewoond.
Een verloskundige deed haar verhaal, een gynaecoloog en een medewerkster van borstvoeding centrum..
Een heel duidelijk verhaal werd er neergezet en er konden ruimschoots vragen gesteld worden.
Ik wilde graag meer informatie over hoe en wanneer het zogenaamde strippen plaatsvindt en over de moedermelk-bank.
Bij één van mijn vragen werd de jongeman van het stel dat naast ons zat, niet goed.
"Er gaat hier iets niet goed hoor.....mijn man wordt niet goed!", riep de vrouw die naast Mies zat.
Mies, zelf natuurlijk verpleegkundige, ontfermde zich direct om de jongeman.
Aan de arm nam hij de man mee naar achter en daar bleek dat hij niet tegen prikken, naalden en dergelijke kan.
"Nou....dat gaat dan nog wat worden, mocht hij bij de bevalling van zijn vrouw aanwezig zijn.", zei ik tegen Mies toen hij terugkwam.
"Het was een soort appelflauwte, trok wit weg en zei steeds dat ie moe is.", vertelde Mies.
We hebben het stel niet meer terug gezien in het collegezaaltje.

Na afloop zijn we nog even naar één van de dames gelopen die gesproken had.
"Zijn er nog bijzondere of andere protocollen als het gaat om een bevalling die wordt gedaan door een draagmoeder? Hoeveel mensen mogen er aanwezig zijn en zo?", vroegen we haar.
"Het is niet de eerste keer hoor,", zei ze, "dat een draagmoeder en wensouders hier bevallen en in principe kunnen er zo veel mensen aanwezig zijn als u wil. In eerste instantie is uw eigen verloskundige aanwezig en komen wij pas in actie mocht de bevalling anders verlopen dan verwacht. En over een schrijven die u zou moeten hebben om aan ons te kunnen tonen als u het kindje mee naar huis neemt......nee......daar weet ik niets van. Dat kunt u dan misschien toch het best aan de Raad voor de Kinderbescherming vragen."

De 17e moeten we naar de Raad en zullen we deze vragen ook zeker nog even neerleggen.



Vrijdag 13 mei 2016



De kinderen hebben hier nog voorjaarsvakantie en dus gingen Mona en Madelief vanmorgen mee naar de verloskundige.
Teunis bleef thuis wat gamen.......

"En.....hoe gaat het?", vroeg de verloskundige.
"Op vooral in de ochtend, al kan het over de gehele dag heen ook voorkomen, ben ik toch wel behoorlijk duizelig.", vertelde Annie.
We wisten dat sinds vanmorgen ook.
Baart dan toch wat zorgen.
Tot nu verloopt de hele zwangerschap zonder al te gekke dingen en dat willen we natuurlijk met z'n allen graag zo houden.
Na het opmeten van de bloeddruk, die toch net als altijd wat laag was, kwam er niets geks uit.
Annie weet wat te doen als ze de duizeligheid voelt aankomen......zitten!


De buik is weer 4 centimeter gegroeid en staat nu op 35 centimeter

Mona en Madelief vol aandacht te kijken naar Mama


"We gaan nog even naar het hartje van Puk luisteren......ga maar even liggen.", zei ze en pakte haar instrumentjes.
Wat er toen gebeurde!!
We hadden echt Puk al es, net als jullie allemaal, zien bewegen, maar deze move was bizar!
Puk schopte werkelijk met grote kracht in de buik van Annie.
Zeker twee centimeter kwam het voetje naar 'buiten' zetten!
We schrokken en moesten ook ontzettend lachen.......wat een kick was dat zeg!

Over drie weken nogmaals terug, daarna om de twee weken en dan wekelijks........
Het wordt spannend......het komt dichtbij.



Zondag 15 mei 2016



Dat we het couvade-syndroom hebben, hadden we eigenlijk wel al door.
We zwangeren lekker mee, kan ik wel zeggen.
"Elke zwangerschap heeft me wel een kies gekost.", zei Annie ons laatst nog.
Het zal dus niet voor niets zijn dat wij nu in totaal al een stuk of acht keer bij de tandarts zijn geweest!
Annie is het tot nu gelukkig bespaard gebleven.
We hebben beiden hier en daar een pijntje en andere prikkels.......maar gisteren is toch wel heel duidelijk bemerkt dat de nesteldrang nu toch werkelijk gaat toenemen.
Zelfs een beetje zenuwen komen om de hoek kijken.
Uren en uren zijn we bezig geweest!
De babykamer is nu helemaal klaar; gordijnen in de Zwitsal gewassen, de eerste kleertjes gewassen, (alsof dat nog niet gebeurt was), de Maxi Cosi uit elkaar en gewassen, Mies had de box eerder al in de meubelolie gezet en in elkaar gezet, de speelgoedzak hangt er aan, de lakentjes gewassen en gestreken, de vluchttas klaargezet........enfin......een lekker daggie doende geweest op deze manier.



Maandag 16 mei 2016



"Hey.....spannend he?!", zei ze toen ik terug kwam van de hond uitlaten.
Ze stond samen met haar man hun bootje schoon te maken.
Deze buurvrouw, ook al zo'n schat, spreken we niet vaak.
Maar als we elkaar spreken, gaat dat altijd even hartelijk!
Ik vertelde haar over hoe ver we nu zijn in de zwangerschap, over Annie en Bruno en hun kinderen, hoe we ongeveer de bevalling voor ons hebben.....
In veel te korte tijd wil je eigenlijk veel te veel vertellen.
Hun ark ligt iets dichterbij langs het pad dan die van ons en vlak voor zij haar tuin inging zei ze: "Hey....heel veel succes he! Ennuh.....als jullie es met oppas omhoog zitten, ik hou me aanbevolen hoor! Ik ben gék op baby's!"
Ik lachte en zei dat we die zeker in gedachten houden.
"Ik kom wel op kraambezoek hoor.....", zei ze nog.
Wat een mazzel hebben wij eigenlijk; we wonen in een dorp op een doodlopend pad dat op zich al een soort van dorpje is......en dan zulke reacties!
Super!



Dinsdag 17 mei 2016



Half acht vanmorgen reden we hier vanmorgen weg richting Rotterdam.
Lekker vroeg, omdat we voorbereid wilden zijn op file.
Maar nee.....dat viel mee zeg; geen file!
Ook vroeg waren we dus bij de Raad voor de Kinderbescherming; om half negen zaten we al op een stoeltje in een wachtruimte om ons heen te kijken.
Het viel erg op de alles hier zo beveiligd is.
Met pasjes deuren openen.
Overal camera's.
Dames van de receptie achter glas.
"Er gebeurt hier zeker nog al eens wat.", zei Mies nog.
"Goedemorgen......welkom! Wilt u misschien koffie of thee? Dan ga ik het even voor u halen.", zei de vrouw waar we een afspraak mee hadden.
Toen ze terugkwam, pakten we het aan en liep ze ons voor naar het eerste kamertje in de gang.
We namen plaats en ze stak gelijk van wal;
Eerst wilde ze ons toch nog op hart drukken over de medische keuring.
Ze had heel goed bemerkt dat ik daar nogal verbolgen over was.
Wederom kwam ze met protocollen en dat de ene rechter de andere niet is en dat deze hele 'zaak' toch als een adoptie gezien wordt en.....en......
Maar goed; het is goed zo!
Mevrouw zal het zelf ook allemaal niet verzonnen hebben.
Een paar weken terug hadden Mies en ik onze levensloop op papier gezet en dat is eigenlijk waar mevrouw grotendeels op inging.
Ze haakte op alle stukjes in die ze hier en daar niet begreep; hoe oud was ik dan precies toen mijn vader overleed?
Hoe redde ik het financieel op mijn 18e toen ik uit huis ging en net mijn eerste huurhuisje had?
Allemaal heel erg lang geleden......maar het zal voor haar noodzakelijk zijn dit soort dingen te weten.
Soortgelijke vragen stelde ze later ook aan Mies.
Maar ook hoe de verstandshouding nu met zijn kinderen is, hoe met zijn moeder en rest van de familie.
Alles zo open mogelijk bij mevrouw neergelegd en ze besloot na een uur dat ze klaar was.
Ze gaat een rapport opstellen en dat rapport kunnen, moeten, we dan meenemen naar het ziekenhuis als Annie gaat bevallen.
Het zou immers verboden zijn als we het kindje zo mee zouden nemen naar huis.
Mocht het ziekenhuis er om vragen, kunnen we het rapport tonen en dat moet voor hen bewijs zijn dat alles legaal gaat.
In dit stukje liet mevrouw ook een paar keer het woord 'toestemming' vallen.
Die hebben we dus in de pocket!
Ook hebben we het rapport later nodig voor de daadwerkelijke adoptieprocedure.

We zaten er een beetje tegenop, maar de twee uur ingeplande afspraak werd met een goed uur afgerond.
Nu wachten op het rapport.........

Voor nu even genoeg bijzaken gehad voor wat betreft de zwangerschap......nu is Annie met de laatste loodjes bezig.
We gaan ons nu met z'n allen richten op de bevalling.......nog zeven weken!



Zaterdag 21 mei 2016



Dit weekend hadden we de meiden van Annie en Bruno te logeren.
Lekker een weekendje vrij-af voor papa en mama.
En wij de grootste lol en gezelligheid met de Mona en Madelief.

Vanmorgen zijn we naar Monkey Town gereden.
De meisjes herkenden het al snel; "Yeahhh......Monkey Town!!!", werd er gegild achter in de auto.
Ze hebben zich er prima vermaakt en kwamen zo af en toe helemaal bezweet bij ons aan het tafeltje staan.

Morgen worden de meides weer opgehaald......







Maandag 23 mei 2016



Pappa

Annie is nu 34 weken zwanger en pappa's moeten er voor zorgen dat zij 24 uur per dag bereikbaar zijn voor het geval Annie belt. Een kleine checklist voor de papa's:

- Zorg er voor dat je mobiel altijd opgeladen is
- Zorg er voor dat je je mobiel altijd op kunt nemen, ook tijdens vergaderingen.
- Zorg er voor dat je genoeg benzine hebt om van de plek waar je op dat moment bent naar huis te rijden en vanaf daar naar het ziekenhuis. Annie stelt het niet op prijs als ze met weeën nog even moet tanken !
- Zorg er voor dat je geld hebt voor een rolstoel. De meeste ziekenhuizen vragen 50 cent. Check dit van te voren even !

Hmm......duidelijk!  :-) 



Vrijdag 27 mei 2016



Wat is het toch ook een mens he......die Annie!
Het is weer de tijd van de Avondvierdaagse.
Ze had al aangegeven hoe meer ze beweegt, des te beter zij zich voelt.....maar om dan de Avondvierdaagse te gaan lopen?!
Ze is gewoon een held!

Vanavond zijn we naar de intocht gegaan.
Met Bruno hadden afgesproken dat we bij wijze van verrassing bij de inhaal aanwezig wilden zijn.
Dat is gelukt.
En daar kwamen ze aanlopen hoor, tijdens het geschal van de fanfare.
Annie, Bruno, Mona, Madelief en Aster.
Knap hoor......
"En.....hoe ging het vanavond....hoe ging het lopen?", vroeg ik Annie.
"Ja goed.....heel goed! Daar staat de verloskundige ook.....daar een stukje terug.", ze gaf antwoord alsof het de meest normale zaak is gewoon even een Avondvierdaagse te lopen met een dikke zwangerschap van 34 weken!
"Ja,", zei ze ook nog, "ik zag ze aan de kant wel kijken hoor, zo met die ogen van; 'zo hey! moet je die zwangere vrouw zien."
Gaaf hoor.......helden zijn het!

Mona en Madelief die zojuist de medaille opgespeld hebben gekregen



Dinsdag 31 mei 2016



Gisteren is Mies bij zijn moeder geweest.
Zoals eerder gezegd, verloopt het contact met de familie van Mies erg stroef......sterker; de laatste tijden ís er niet eens echt contact.
Naar aanleiding van een moederdagkaartje belde zijn moeder laatst om te bedanken.
"Mooi.....dat is stap 1.", dacht ik nog.
Ik ben er al vanaf het moment dat het mis ging groot voorstander van dat hij zijn moeder blijft contacten.
Dat is de vrouw die hem op de wereld heeft gezet....hem heeft opgevoed.....hem groot bracht.
Mies heeft haar vorige week een telefoontje gedaan en is dus gisteren geweest.......
Een aanzet naar meer contact?
Jammer dat er over de kleine Puk niet gesproken is.......maar toch.....Mies is gisteren bij zijn moeder geweest!

Omdat de harde buiken van Annie er steeds zijn, heeft zij gisteren voor de zekerheid even contact opgenomen met de verloskundige.
"Heb je veel gedaan?", vroeg deze onder andere aan haar.
"Ja.....een driedaagse Avondvierdaagse, een bruiloft en oh...we hadden twee barbeque's......en ja het gezin natuurlijk.", antwoordde Annie.  (geheel met mijn woorden nu even ingevuld hoor)
"Gas terugnemen en effe op de rem trappen,", zei de verloskundige.
Indalingsweeën of niet....Annie werd even met de neus op de feiten gedrukt, zei ze, en zal de raad van de verloskundige in acht nemen.

Vanavond de wieglakentjes en dekentjes gewassen en de wieg startklaar voor gebruik gezet!
Oh oh.....het gaat nu wel héél spannend worden allemaal hoor.
Ik heb zelfs al momenten dat ik echt even zenuwachtig ben........Mies ervaart het net zo......





Geen opmerkingen: