zaterdag 5 maart 2016

XXV Dagboek Maart 2016






Donderdag 03 maart 2016



We keken er al weer uit, al is het nog maar een paar dagen terug dat we elkaar zagen, weer naar Annie, Bruno en Puk te gaan.
De laatste echofoto's zijn gekopieerd en we hebben een cadeautje voor ze......
We kwamen aanrijden en liepen op het keukenraam af.
Het rolgordijn half gezakt.
Mooi gezicht.....Annie stond af te wassen.
Dat het Annie was, konden we goed zien aan de buik.
Het hogere gedeelte van haar lijf en gezicht waren immers verscholen achter het gordijn......
Heel zachtjes tikken op het raam......
Dat wat ze in haar handen had, liet ze acuut los en liet het voor wat het was en kwam met ferme stap naar de voordeur.
Vrolijk als altijd een heel warm welkom!
"Hey....was is het stil? Waar is de hond?", zei ik toen ik binnen kwam.
Dat is toch wel iets dat echt opviel.
"Bruno is even een rondje met hem.....hij is zo terug.", antwoordde ze.
Overdag waren ze lekker bezig geweest in huis......zolder-opruimdag.
Dit ook om overdag flink de beweging er in te houden in de hoop dat Puk zich zou laten voelen op het moment dat Annie rustig zou gaan zitten en wij dus Puk kunnen voelen.
"Teunis voelde Puk pas nog.", zei Annie toen ze wat later op de bank zat en ik met mijn hand op haar buik zat.
"Ik voel volgens mij vooral jou hartslag.", zei ik.
"Kom.....ik zal het es een flinke zet geven. Een beetje plagen mag best.", zei Annie lachend en ze Puk een duwtje gaf.
"Nee.....jammer.....nee.....ik voel Puk niet."
"Word es wakker......Puuuuuk.......", riep ik nog.....maar nee.
Volgende keer beter.

Eindelijk is het gelukt een overlijdensrisicoverzekering af te sluiten!
Verschillende maatschappijen doen nogal moeilijk of doen het gewoon niet.
Nu hebben we dan eindelijk een goede gevonden, iets duurder; Nationale Nederlanden.
Maar een fijn idee dat het eindelijk geregeld is!

"We willen weer een keer oppassen.", zei ik tegen Bruno, die natuurlijk inmiddels al lang terug was, en Annie.
"En als de koters er dan zijn, willen we dat jullie een keer lekker uiteten gaan. Gewoon lekker met z'n tweetjes!", zei ik en hen de door Mies gekochte dinerbon overhandigde.
Nou.....dat zien ze wel zitten!



Vrijdag 04 maart 2016



"Hey Eis...... Ik lees altijd jullie blog hoor!! Ik vind het allemaal zo ontzettend bijzonder en ik ben zó blij voor jullie!! Jemig......wat is dat mooi zeg!", zei ze dolenthousiast toen ik Shirley tegenkwam met naar huis gaan.
Een schat van een meid.....een collega van een andere afdeling.
Voorheen zagen en spraken we elkaar vaker toen zij nog niet in het andere gebouw werkte.
Door haar blije en spontane reactie, klapte ik zelfs bijna dicht.
We stonden wat verder te babbelen.
"Jullie weten al wat het wordt he?", vroeg ze.
"Het wordt een meisje......ja....het wordt een meisje; dat voél ik gewoon.", zei ze vastberaden.
Ik heb m'n mond kunnen houden, al zou ik ook dit nu best allemaal willen delen met iedereen.
Soms denk ik: "Ach....wat maakt het uit als een ander ook weet wat het geslacht van Puk is. We zijn al die tijd open over alles!"
Maar de keerzijde bedenk ik me ook wel es.......: "We zijn al zo open over alles.....dít willen we tot de geboorte voor onszelf en onze naasten houden."
Toegegeven; ik heb al een verspreking bij iemand gehad.....
Deze week zat ik met iemand te babbelen die dacht dat ik me versproken had en ze vroeg daar naar.
"Nee,", zei ik, "ik heb me niet versproken. Integendeel."
En eigenlijk met het woordje 'integendeel' versprak ik me.
Volmondig vertelde ik haar het geslacht van Puk!

"Hey.....vanavond om tien uur SBS6 kijken hoor! M'n dochter komt op televisie!", riep Shirley me nog na toen we al afscheid van elkaar genomen hadden.
Ik liep nog even terug en zei haar dat ik zéker zou gaan kijken.
Nog even een knuffel......een kus......
We moeten gauw es afspreken Shir........
Ze zal me mailen en we plannen gewoon een keer een lunch-afspraak.



Zaterdag 05 maart 2016



Mies kwam vanmorgen uit z'n nachtdienst.
"Ben je in de schuur?", hoorde ik hem roepen toen ik inderdaad in de schuur was.
Het was koud vanmorgen.
In m'n pyjama, jawel....ik draag pyjama's als ik lekker in huis aan het keuvelen ben, stond ik in de schuur de was uit te zoeken.
De baby-was!
Mies kwam even bij me zitten en zijn dienst vertellen.
Na een bakkie ging hij naar bed.
Ik kon de eerste was afhalen die binnen hing.
Ik betrapte mezelf er op dat ik steeds stond te lachen.....van oor tot oor!
Geweldig!
Het hele wasrek, nu zelfs al drie, hangt vol!
Vol met de kleinste kleertjes.....van slabbetjes tot mutsjes, sokjes en slofjes.......
Wat is dat allemaal ieniemini.....prachtig!
Hoe is het mogelijk dat in die kleertjes over vier maanden een kleintje gekleed is....
"Kijk dan hoe schattig. Kijk dan hoe lief. Kijk.....wat klein zeg!", zijn gedachten die me keer op keer een lach om mijn mond doen maken.

Vanmiddag op kraamvisite geweest.
Een neef van Lies en zijn vrouw hebben hun tweede kindje gekregen!!
Vandaag precies een week jong.....een meisje; Lola.
Wat een wolkje!
Een week geleden zagen we haar nog, Lola's moeder, met een enorme buik bij Lies die we hielpen met de verhuizing.
Ze waggelde.....zag er vermoeid uit en smeekte Lola te komen!
En ja hoor......die nacht kwam Lola op de wereld.
Kijk nou mensen......hier word je toch gewoon spontaan verliefd op?







Op een klein soep-oogje na doet Lola het perfect!
En wat zijn paps, mams en broertje trots.......heerlijk die smelt-momenten.



Zondag 06 maart 2016



We hebben voor morgenochtend vroeg met Annie afgesproken.
Om 10:00 uur moeten we in Rotterdam bij het FIOM zijn voor het eerste gesprek.
Ontzettend benieuwd......en een beetje zenuwachtig ook ja.....

Annie zond vanmorgen wat fotootjes van haar buik......wow......dat gaat hard hoor!




"Niet schrikken hoor......de kleding doet ook iets.", schreef ze ons!   :-)



Maandag 07 maart 2016



Al vroeg waren we bij Annie en Bruno.
Vandaag hadden we het eerste gesprek ter voorbereiding op dat van de Raad voor de Kinderbescherming.
De koffie stond al klaar en Bruno en de meiden stonden ook klaar......klaar om naar school te gaan.
Ze noemen het 'maartse buien', maar het leek vandaag eigenlijk meer herfst.....winter.
Bijtijds gingen we dus maar rijden.
Maar goed ook; op de snelweg hadden we zelfs nog een flinke sneeuwbui!
Annie zat naast me en ik reed.
Lekker zitten babbelen over van alles en iedereen.
Een uurtje verder waren we in Rotterdam en na het parkeren van onze bolide stonden we ongeveer een kwartier voor afgesproken tijd bij het FIOM.
Een imposant gebouw in het oude Rotterdam.
Ik voelde me eigenlijk net een smurf toen ik langs de heel hoge groene deur omhoog keek.
Wat moet de vrouw niet voelen, die opendeed, als zij hier 's morgens aan de deur staat.
Zeker anderhalf kop kleiner dan ons is ze.
"Hallo.....kom verder.", verwelkomde ze ons.
Een heel vriendelijke vrouw liep ons voor een enorme trap op.
Ahum.....op de terugweg heb ik de treden geteld.
Het viel me immers echt op dat de trap zo lang was; 18 treden!
Mies en ik stonden op klappen!
Eerst gebruik gemaakt van het toilet.
"Hoef jij dan niet?", vroeg ik Annie.
"Ik heb allang gelezen dat in deze periode van de zwangerschap, je veel meer moet plassen, omdat Puk tegen de blaas begint te drukken."
"Nee hoor,", zei ze "ik kan goed ophouden en heb nergens last van."

We kwamen in een ruimte en de aardige mevrouw vertelde ons hoe ze in dit pand terecht zijn gekomen.
Ook wat het FIOM doet en dergelijke.
Toen de koffie ingeschonken was, dat deed ik trouwens zelf toen de pot op tafel kwam, begonnen we het gesprek waar we vooraf toch een beetje gespannen voor waren.
We wisten immers nog niet goed waar dit gesprek voor was.....waarom.....en voor wie......en welke kanten kunnen er opgegaan worden na dit gesprek.
"Wat wilt u?", vroeg ik haar.
"Ik kan ons verhaal van A tot Z aan u vertellen of heeft u liever dat ik ons verhaal vanaf onze ontmoeting met Annie vertel.....? Heeft u ons trouwens vooraf ge-googled?"
"Het liefst hoor ik jullie verhaal van A tot Z. Ik heb niet op Google gezeten, dat is niet mijn ding. Dus vertel.", zei ze.
Ik begon ons verhaal te vertellen vanaf onze kinderwens, de situatie met Ursula, hoogtechnologisch tot en met de 20 weken echo van twee weken terug.
Tussendoor stelde ze wel wat vragen ter verduidelijking.
Mies vertelde over zijn verleden, familiebanden, zijn kinderen en onze wensen.
En ook Annie vertelde haar kant van het verhaal en hoe zij tot deze keus is gekomen......een kindje voor ons dragen!
Er waren momenten dat ik Annie aankeek en smolt......zo liefdevol zat ze te vertellen!!

"Okay.....ik heb een duidelijk beeld en steeds wat meegeschreven. Ik ga hier een verslagje van maken. Dat kunnen jullie begin volgende week verwachten. Jullie kunnen daarna opnieuw contact opnemen met de Raad voor de Kinderbescherming en dit verslagje aan hen overhandigen.", sloot ze af.
"Wat is het ergste dat kan gebeuren?", vroeg Mies.
"We gaan er vanuit dat alles goed loopt, de adoptie en dergelijke. Maar wat zou het aller ergst zijn wat ons kan overkomen en ons in de weg zou kunnen staan?"
"Nou....niets. Volgens mij niets.", zei ze.
"Als alles is zoals hier gemeld, is alles zoals het is en zal het vast soepel lopen. De Raad wil gewoon een onafhankelijk beeld van een buitenstaander. Dat zijn wij en onze indruk is een goede."

Na een goed uur stonden we weer buiten op de stoep voor de grote, hoge groene deur.
We voelden ons alle drie goed over het gesprek.
Het zonnetje was aan het doorbreken......de regen en sneeuw waren gestopt......we reden weer op huis aan.



Zaterdag 12 maart 2016



Mona, één van de meiden van Annie en Bruno, was gisteren wat hangerig en koortsig.
Zij hadden het plan bedacht om uiteten te gaan gisteravond, de meiden bij ons te brengen en vanavond naar een partijtje te gaan van iemand die Abraham heeft gezien.
Het etentje ging gisterenavond dus niet door, maar vanmorgen voelde Mona een stuk beter aan, was kwiek en had geen koorts meer.
"Hebben jullie al nieuwe plannen gemaakt?", werd ons gevraagd.
Mies moest dit weekend werken en andere plannen hadden we verder nog niet nee.
Alsnog kwamen Annie en Bruno de meides Mona en Madelief brengen.

Annie kwam wat later binnen.
Ze was even doorgelopen naar de winkel en kwam met een chocoladecake hier binnen stappen.
"Die kon écht niet laten liggen hoor.", zei ze lachend.
"Ik ging voor de kinder-paracetamol, maar toen zag ik deze."
Die ging er goed in bij een bakkie koffie.
We hadden het nog even over muziek en Bruno zette zijn telefoon op een voor mij afschuwelijk nummer.
"Hmm.....Puk reageert anders flink hoor.", zei Annie en trok haar shirt al omhoog.
Dit was het moment......nu moest ik mijn hand op haar buik leggen.
M'n hand op haar buik.......m'n blik omhoog en volledig geconcentreerd op mijn hand en gevoel.
Schop!!
"Ja.....ik voel het....ik voel Puk!!", riep ik blij uit en spartelde met mijn voeten van blijdschap.
Geweldig......nog nooit voelde ik zoiets.
Wat een super ervaring......helemaal leuk!
Bedankt Puk.....tot gauw weer!



Zondag 13 maart 2016



Mona en Madelief waren denk ik toch gesloopt van gisteren.
Tot vanmorgen 08:00 uur hebben ze het op bed uitgehouden.
Ze hebben niet eens Mies naar zijn werk horen gaan vanmorgen.
"Eise.....? We zijn wakker.....Eise?", vroegen de dames op de toen nog rustige toon toen ze onze slaapkamer voorzichtig kwamen binnenstappen.
"Goeiemorgen......ja, ik ben ook wakker hoor. Hebben jullie goed geslapen?", was mijn reactie.
Dat was het teken en konden ze weer lekker voluit babbelen en actief zijn.
Naar beneden gegaan en een ontbijtje gegeten.
Later vanmiddag zijn we naar de speeltuin geweest......altijd geslaagd!

Madelief
Mona




















Rond half 4 kwamen Annie, Bruno en Teunis de dames weer ophalen.
De dinerbon was perfect besteed en het feestje was leuk en gezellig.
Lekker zitten kleppen en Mies was tegen vieren thuis.
Met z'n allen hier gegeten......
We deden het eerder hoor, maar het blijft toch effe wennen om ineens voor zeven man te moeten koken in plaats van vier.
Wel gezellig hoor; de tafel helemaal uitgeschoven, alle stoelen er aan.....leuk!

Rond 19:00 meen ik, hadden we het rijk weer alleen................



Maandag 14 maart 2016



Sinds vanmiddag heeft Annie flinke last van haar onderrug!
Balen!
Vorige week kochten zij en Mies tijdens het shoppen al zo'n band met goede rugsteun.
Wellicht te veel gelopen......en een druk weekend achter zich liggen.
Ze heeft het vandaag wat rustiger aan gedaan en is dat ook morgen van plan.
Houdt me toch flink bezig, merk ik..................



Donderdag 17 maart 2016



"Ik hoop niet dat jullie moeite hebben met katten....."
We waren nog maar net binnen bij Suzanne.
Hier hadden we vanavond een afspraak om kennis te maken met haar.
Hoogzwanger was ze ons voorgelopen.
"Nee hoor.....maar euh....hoeveel heb je er eigenlijk?", vroeg ik haar.
Er liepen er nu vijf rond, inclusief nog twee kittens uit een nestje dat ze net had.
"Als ze maar niet in de box ofzo komen.", ging ik verder.
"Dat is toch wel een beetje gevaarlijk."
We waren hier vanavond dus om, zoals gezegd, kennis te maken met haar.
Een rondleiding bij een kinderopvang hebben we pas gehad en nu wilden we graag ons ook oriënteren op een gastoudergezin.
Paula van het gastoudergezin-bureau 'het Vlindertje' was eerder al bij ons thuis geweest en liet ons weten dat deze Suzanne misschien wel een optie voor ons is.
Ze woont hier in het dorp.
Krijgt zelf half mei haar eerste kindje en is net bezig een gastoudergezin op te starten.

"Ik zal deze even uitblazen.......de vanille begint een beetje te sterk te worden."
Ze liep naar achteren en blies de kaars uit.
Zelf ben ik groot fan van deze geur en vond het eigenlijk nog wel meevallen.
Met een bakkie koffie hebben we flink zitten babbelen en zijn zelfs tot het begin van afspraken gekomen.
Begin oktober zullen we als het nodig is, onze kleine Puk bij haar laten opvangen.
Deze vorm van opvang geniet toch echt wel onze voorkeur.
Gewoon lekker huiselijk, toch met andere kindjes en wat bij ons de doorslag gaf; meer flexibele opvang.

Na twee uurtjes geleuter en serieus gepraat, wisselden we onze telefoonnummers uit en gingen weer op huis aan.
Tgg......nog geen tien minuten later waren we thuis!




Donderdag 24 maart 2016



Afgelopen maandag is er een dikke enveloppe richting de Raad voor de Kinderbescherming gegaan.
Daarin een verzoek tot begeleiding draagmoederschap, onze afsprakenlijst en het verslag van het gesprek dat we hadden bij het Fiom.
We hebben het aangetekend verzonden.....zekerheid voor alles!

Ook afgelopen maandag was er een feestje op het school van Mona.
Onderdeel van dit feestje was een act van de kinders.
Ze zouden vertellen van wie ze houden en waarom........
Mona houdt zich duidelijk bezig met het draagmoederschap van haar moeder.
Zie dit en let vooral op het op één na laatste kindje!
Het vijfde meisje in de rij, Mona, vertelt van wie zij houdt en waarom.......
Het is even goed luisteren......maar het 'ahhhh....'-geluid in de zaal is duidelijk te horen!


            Klik hier ==>>         Van wie houdt Mona en waarom....?


Is het niet prachtig?!
Ook Annie is natuurlijk super trots te horen dat Mona hier mee bezig is en dat zij dit gewoon wil delen met iedereen!
Moet je je voorstellen; een kind van vijf jaar oud, haar moeder krijgt een kindje maar komt niet in haar huis te wonen, je krijgt een microfoon onder je neus en je wil dat vertellen aan iedereen!!
Dan smelt je!!

Gisteren zijn we bij Annie en Bruno geweest.
Annie toch nog wat herstellende van een flinke griep en Bruno begint weer te proesten.
Gelukkig gaat het wel weer wat beter met de rug van Annie.
We hebben het dus niet te laat gemaakt......de bedden, ook die van ons, riepen ons allen.
Het was even gezellig en we kijken uit naar aankomende vrijdag.....de 4D echo!



Vrijdag 25 maart 2016



Vroeg opgestaan vanmorgen.....althans....voor een vrije dag.
Het is nu kwart voor acht in de ochtend en we zijn er klaar voor.
We gaan zo naar Annie, doen een bakkie en zullen dan naar Hoofddorp gaan.
Om tien voor half tien staat de 4D-echo gepland!
Helemaal leuk......veel zin in om de kleine Puk op die manier te zien te krijgen!


OMG!!
Wat was Goede Vrijdag een goede vrijdag!

Het regende wat onderweg naar Annie.
Eenmaal de straat ingereden zagen we Bruno een eindje verderop lopen met de hond.
Goed dik gekleed en zeer opvallende kleuren.
Annie deed open.
Ik betrap me er steeds op dat iedere keer als we elkaar zien, mijn blikken direct na de kus naar beneden.....naar de buik gaan.

"Dit moest ik je geven van een lief collegaatje van mij.", zei ik toen ik drie tientjes aan Annie gaf.
Ze keek me vragend aan toen ze het aanpakte.
"Ik heb verteld over hoe belangeloos je dit alles doet en dat het hier ook niet zo breed is. Dat deed mijn collega besluiten je dit te schenken om extra boodschapjes te kunnen doen voor de Pasen. Lief he?"
Annie viel even stil.....lachte en dankte hartelijk.
"Wat lief!", zei ze.
"Bedank haar maar hartelijk van ons."

Na een bakkie zijn we direct vertrokken richting Hoofddorp.
Het regende nog steeds.....het verkeer deed ook niet echt lekker mee en dus kwamen we tien minuutjes te laat.
Mies had onderweg al een telefoontje gekregen......oeps!

Of de duvel er mee speelt: ik stond weer es op klappen.
Toen ik klaar was, de handjes schoon, lag Annie al op de ligstoel met ontblote buik.
"Hmm......lekker warm zeg!", zei ze lachend toen de gel er op kwam.
Dat is zeker de luxe die je krijgt als je een betalende pret-echo laat doen........

Was geweldig!
Puk liet zich vaak zien, al kwam er wel vaak een armpje of een beentje voor.
Wat een lenig ding nog zeg......prachtig!

Bij deze een linkje naar een filmpje met fotootjes:      Twinkle little star Puk

En ook vanmiddag de verloskundige.
Dit keer vooral vragen aan Annie.
"Ik voel me goed. Wel net een griepje te boven en ben wat afgevallen. M'n rug gaat door de band ook een stuk beter......", vertelde Annie.
"Dat is mooi.....doen we nog even je bloeddruk opmeten en je buik.", zei de verloskundige.
"Bloeddruk is flink laag. Neem af en toe maar wat zoute drop of een handje pinda's.", ging ze verder.
Laat Annie daar net allergisch voor zijn......pinda's.
Maar goed.....die dropjes zullen er vast ingaan.......

22 april hebben we de volgende date bij de verloskundige.

Was een pittig en druk dagje.
Wat heen en weer gerij en emotioneel.......maar wat ontzettend mooi en leuk!!


Annie's buik 28 centimeter

Mies voelt dat het hoofdje van Puk nu onder ligt






















De buik van Annie, nooit geweten dat ze dat ook willen meten, is 28 centimeter.
En jawel.....net als vanmorgen bij de pret-echo was het ook vandaag goed voelen waar en hoe Puk ligt.
Vanmorgen nog met het hoofdje richting navel.....vanmiddag was Puk lekker aan het kopjeduikelen.......andersom dus.



Donderdag 31 maart 2016



Mies is vandaag maar es gaan bellen met de Raad voor de Kinderbescherming.
We hebben immers nog niets vernomen op de brief die we aangetekend hadden verstuurd.
Het nummer was maar niet te bereiken in Rotterdam.....sterker; de verbinding werd steeds verbroken.
"Ja....dus ik dacht; nou, dan bel ik het landelijke nummer in Utrecht wel even.", zei Mies.
Een vrouw die daar zijn telefoontje aannam vond het maar vreemd en zou zelf het nummer ook even bellen en hem dan doorzetten.
Na ruim vijf minuten werd wederom de verbinding verbroken.........
"Dan maar een mail.", had Mies bedacht:

"Goedendag  Mevrouw......

Wilde vandaag contact opnemen,maar de gehele telefoonverbinding voor de Raad ligt eruit in Rotterdam?
Hij gaat wel over maar dan hoor je een bandje: "dit nummer is niet....." en dan wordt de verbinding verbroken,nog geprobeerd via t landelijk nummer doorverbonden te worden maar tevergeefs.

Vroegen ons af of u onze aangetekende stukken heeft ontvangen?

En wanneer de vervolgstappen ondernomen gaan worden in ons traject?

Met vriendelijke groet

M de Doelder en E Molenaar

Horen graag van u terug."

Maar nee.....ook hier hebben we geen reactie op ontvangen.
Zelfs geen ontvangstbevestiging!
Hmm.......jammerlijk.....we gaan hen tóch hard nodig hebben.......








Geen opmerkingen: