maandag 1 februari 2016

XXIV Dagboek Februari 2016





01 Februari 2016



Een nieuwe maand........deze maand mogen we voor de 20 weken echo.
Deze maand gaan we ons écht verdiepen in kinderopvang.
Kinderopvang.....zo min mogelijk, maar we komen er waarschijnlijk niet aan onderuit.
Kinderopvang in een schoolgebouw of toch liever een Gastoudergezin?
Wat zijn de kosten?
Hoe zit het belastingtechnisch?
De Raad voor de Kinderbescherming bellen.
Ook deze maand de Negen maanden beurs en oppassen bij de koters van Urs, bezighouden met ons werk; ouderschapsverlof, minder uren werken......kortom; we krijgen het drukkies.

Vandaag in elk geval 18 weken zwanger!
Nog twee weekjes en we zijn op de helft.......goh......de dagen van het klussen staan me nog zo helder voor ogen!
En dan vanaf vandaag is Puk ongeveer 18 centimeter......ongeveer ter grootte van een paprika.......
Ook Annie liet op haar Facebook de 18 weken zwanger niet ongemerkt voorbij gaan:

"Buikje met 18 weken. En ik voel me geweldig. (Op de verkoudheid/hoesten na die geloof ik heel Nederland heeft geteisterd).Beebje laat zich al goed voelen (Sorry, nog niet voor de buitenwereld....)22 februari volgende echo gepland met 21 weken."







Heerlijk dat zij zich zo goed voelt!
Hoe minder ongemakken zij voelt.....hoe beter ook wij ons voelen.



12 Februari 2016



Gisterenavond zijn we bij Annie en Bruno geweest.......én bij Madelief, Mona en Teunis!!
"Eiseeeeeeeee........", en Mona komt op me afgestormd en vliegt me letterlijk om de nek!
"Micheeeeeeellll.......", volgt Madelief en is dus Mies aan de beurt.
Nou.....das nog es een welkom toch?
Teunis kwam even later binnen van een klein boodschapje dat Annie vergeten was.
En ook hij was blij ons weer te zien en trok alle Star Wars-verhalen uit de kast.
Bruno: "Uche, uche, uche.......snotter de snot.......uche, uche, uche....."
Met andere woorden; hartstikke ziek, zwak en misselijk!
Een fikse longontsteking heeft hem geveld........
Annie komt een beetje aan het eind van haar latijn........de verzorging voor de koters, de grote koter en de hond, worden wat veel.
Toch had ze een heerlijk potje gekookt en hebben we lekker met z'n allen gegeten.
Mies had de toetjes meegenomen.
Na het eten zijn wij aan de afwas geslagen en hebben een lap door de keuken gehaald.
Om al het uche-leed daar wat te verzachten zijn we een beetje aan de poets gegaan.
Gestoft, gezogen, het toilet, gedweild en de badkamer hebben we een lekkere beurt gegeven.
Dat is weer even een kwestie van bijhouden.

"Puk laat zich vooral 's avonds voelen.", zei Annie en ging direct met haar hand naar haar buik.
Ik hield mijn hand op dezelfde plek.......drukte iets harder.......
"Nee......jammer, ik voel het niet van de buitenkant.", zei ik.
Zal vast niet lang meer duren of wij kunnen Puk ook voelen.......

"Kijk.....we hebben een cadeautje van Mel gekregen.", zei Mies toen ik vanmiddag thuis kwam.
Hij was bij Bouwe vast kip gaan bestellen voor mij voor vanavond.
Zelf heeft hij een late dienst.
Mies pakte het uit en Mel had Bouwe een leuk presentje voor Puk meegegeven.

En bedankt Mel!  :-)
Wat is ze toch ook een schat he.......zelf zo ontzettend in de lappenmand en dat toch met dit voor ons komen.
Super!
Dank je wel, lieve Mel!



Zaterdag 13 Februari 2016



Mies zegt dat deze gevoelens heel normaal zijn......vervelend maar iedereen schijnt dat te krijgen op bepaalde momenten.
Ik heb het nu met vlagen!
Angst!
"Het zal toch wel allemaal goed gaan? Annie voelt Puk.....wij nog niet. Ze heeft een bescheiden buikje, mooi en eerlijk gezegd ook nog wel handig voor haar, maar.....maar......", zijn gedachten die op sommige momenten me flink bezig kunnen houden.
En dan Cora.....zij is draagmoeder voor een stel jongens die we ook kennen.
Zij verloor vorige week het kindje bij 9,5 week zwangerschap......vreselijk!
De 20-weken echo die er volgende week aankomt, ik vind hem toch wel eng!
En dan hoor ik weer de woorden van Annie: "Ja....vooral 's avonds laat Puk zich voelen. Nu ook......"
En dan is het weer goed..........

Vandaag is Jochen geweest.
Trots als hij is om voogd te mogen zijn, had hij een flinke doos bij zich en liet het Mies uitpakken.
Zo'n groot beest-geval met in de rug een kap met uitgesneden sterretjes.
Als je het aanzet zie je op het plafond verlichte sterretjes in alle kleuren......heel mooi!
"En....is het kamertje al klaar?", vroeg hij.
Het is een klein kamertje......maar wat is het leuk en mooi geworden.
Ook Jochen is het er mee eens.........

Toen we vanavond naar bed gingen, kon ik het niet laten het gekregen apparaat op m'n nachtkastje te zetten......
Kijkend naar de sterretjes werden we steeds duffer en vielen we in slaap........



Maandag 15 februari 2016



Op de helft!!
Ja hoor.....we zijn op de helft van onze zwangerschap.
Hoe bijzonder......het komt steeds dichterbij.
Volgende week de 20-weken echo.....we zijn dan 21 weken zwanger.
Gisteren maakte Annie een buikfoto:

Een klein-meisje-buikje? Hoe dan ook; een mooie buikfoto van Annie.



Maandag 22 Februari 2016



"Ik stik nu toch wel van de zenuwen hoor.", heb ik vandaag verschillende mensen gezegd.
Weet je.....mijn vader is in negentien-toen met een schisis geboren.
Hij heeft, voor zo ver ik weet, vier kinderen gekregen aan wie hij de hazenlip niet doorgaf.
Zo gaven ook deze kinderen, op mij na, het aan hun kinderen ook niet door.
Uiteraard hebben Annie en wij het daar over gehad en uiteraard zouden we nét zoveel van het kindje houden.....maar liever, maar liever......
Ook daar kwam een beetje de angst voor vandaag vandaan.
De 20 weken echo; spannend, leuk maar ook eng.
Je kunt toch tijdens deze ongeveer 20 minuten iets te horen krijgen wat je liever niet hoort of ziet.
Zo nu en dan kwam deze gedachte toch bij me op.

Vanmorgen naar m'n werk gegaan en Mies bleef nog op bed liggen.
Hij heeft een lekker weekje vrij.
Rond 13:00 uur kwam ik met de scooter de schuur in rijden, waar Mies al op me zat te wachten.
"Annie heeft gevraagd of we haar bij haar moeder willen oppikken en daar ook een bakkie doen.", zei hij.
Helemaal goed en nog effe gezellig ook!

"Ach jee.....sta je ook al zo te blaffen?", vroeg ik toen ik de autodeur achter me dicht sloeg.
De moeder van Annie had ons aan zien komen rijden en stond ons al op te wachten in de deuropening.....met een flinke kuch.
"Ja....het is flink raak.", antwoordde ze.
Hmm....herkenbaar.
Ik ga nu de derde week al in met die rotte kuch.
Maar goed; we kwamen binnen in heel gezellig en knus huisje.
Annie zat op haar gemak met de beentjes op de bank.
Toen ze opstond om ons te begroeten, hield ik haar in mijn armen en vroeg hoe het met haar zenuwen was gesteld.
"Ja....het gaat het eigenlijk wel. Wel heel spannend hoor! En ik ben ook zo ontzettend benieuwd naar het geslacht.", zei ze.
De geijkte geluiden vlogen daarna al snel over tafel; "Als het maar gezond is!"
En dat is ook zo......dat is de grootste wens op dit moment.

We hebben wat zitten praten over de opa van Annie, de vader van haar moeder.
Daar gaat het momenteel erg slecht mee.....een slecht vooruitzicht en hij zal niet al te lang meer te leven hebben.
Triest........en hoe contrair het staat tegenover het nieuwe leven waar we nu zo mee doende zijn!

Bij tweeën stonden we op en reden we richting LUMC.....het ziekenhuis.
Mies en ik hand in zweethand en een arm aan Annie.
Zo liepen we met z'n drietjes het ziekenhuis in en meldden ons.
"U gaat met z'n drieën naar binnen?", vroeg de dame vanachter het loket.
"Ja,", begon Annie.
"Ik ben hun draagmoeder en dat is toch écht wel de bedoeling. Het staat ook in deze verwijzing van de verloskundige hoor."
De dame werd in oogwenk helemaal vrolijk en had direct alle begrip.
"U moet wel beneden nog even een fotootje maken.....dat doen we hier tegenwoordig."
Zo gezegd, zo gedaan.

Na even wachten waren we rond half drie aan de beurt.
"Hoe zit het nu precies?", vroeg de jonge vrouwelijke dokter ons.
Na onze uitleg en wat medische gegevens uitwisselen was het weer tijd voor Annie haar buik te ontbloten.
"Goh.....had je dat nu niet in hart-vorm er op kunnen doen?", vroeg ik grappend aan de dokter toen ze de gel op de buik van Annie spoot.
"Dat is me nog nooit gevraagd.", zei ze en ging door.
Een beetje een koele tante, was toch wel mijn gedachte.

"Oh....dat is mooi! Kijk, dit is het hartje......helemaal goed! Aorta van links en rechts het hartje in....klopt goed! Even het voetje opmeten......3 centimeter. Mooi! Niertjes.....ja, werken ook goed. Even de buikomvang en het hoofdomvang opmeten......prachtig! Een schisis..........nee hoor. Alles ziet er goed uit en is mooi gesloten."
Pff.....toch een opluchting hoor.
Te horen en te zien krijgen dat alles goed is!
Nu kon ik gaan genieten......nu werd het écht leuk!!

We vroegen aan het begin van het gesprek of het ons is toegestaan een filmopname te maken.
"Ja, dat is goed hoor......maar wacht wel op mijn seintje. Ik wil eerst zelf even kijken.", was het antwoord.
Is prima tut......maar dat seintje bleef wel heel lang uit.
Toen ik er om vroeg kon eigenlijk gelijk de camera aan en zie hier het resultaat:


Na het maken van het filmpje werd ons een fotootje getoond;
"Hier is het geslacht duidelijk te zien.", zei de dokter.
En ja.....het was inderdaad duidelijk te zien.
Wat zijn we blij dat Puk een..........nee, we zeggen het nog niet.
Later zullen we het geslacht van Puk bekend maken.

Wat een ervaring rijker weer zeg!
"Ik kijk nu al uit naar de volgende echo.", schreef Annie in een berichtje later vandaag.
Wat een trots voelen we toch voor deze vrouw......wat een mens!
Haar moeder deelde van de week iets op Facebook: 'Deel dit als je een dochter hebt met een hart van goud' 
We konden natuurlijk niet anders dan dat bericht met een dikke duim te liken!

Vanavond zijn we ook bij een collegaatje geweest die bij de SP werkt.
Een schat van een vrouw die ook Draagconsulente is.
Eerder vorige maand kochten we een draagzak voor als de kleine Puk er is.
Toen ik haar op m'n werk hier over vertelde, raadde ze ons deze draagzak ten zeerste af!
Vanavond kregen we van haar een kleine training draagzak omdoen met verschillende draagzakken.
We hebben nu gekozen voor de Emeibaby......het móet de perfecte zijn!



Dinsdag 23 Februari 2016



In de periode, vorige zomer, met Roos zijn we begonnen met bellen naar de Raad voor de Kinderbescherming.
Dat was best een vervelende de eerste keer met het dependance in Den Haag.
Daarna kregen we een juriste die bij de Raad werkt.
Zij begreep het wel en stond ons wel netjes te woord.
Jammer van de opmerking die ze maakte over Robert M. waar we niet mee vergeleken willen worden, maar ze gaf wel duidelijkheid.
Vanmiddag is Mies opnieuw contact gaan opnemen met de Raad voor de Kinderbescherming te Rotterdam.
Vorige keer is ons gezegd dat we onder dat district vallen.
Ook hier ging het toch weer anders dan verwacht;
Nadat Mies de gehele situatie had uitgelegd met Annie, draagmoederschap, wij niet gehuwd en de adoptie voor Puk, stuurde zij ons door naar het Fiom.
"He....", zei Mies.
"Het Fiom is toch wegbezuinigd?"
Dat hebben we al die tijd in elk geval zo begrepen.
We hadden het er wel met Annie over gehad.
Mocht zij er behoefte aan hebben om er met iemand over te spreken, dan kon zij contact opnemen met het Fiom.
Die behoefte zij niet en dus hebben we het totale Fiom laten vallen.
Nu blijkt, volgens de Raad, dat we eerst met het Fiom in contact moeten gaan.
Deze gaan dan weer met ons vieren in gesprek en de gehele situatie bespreken.
Bij een positief gesprek en duidelijkheid koppelen zij het weer terug naar de Raad voor de Kinderbescherming.
Deze volgt weer het advies van het Fiom en zal alles in werking zetten.
Mies sprak écht een heel leuke dame van het Fiom.
Ze stelde ons gerust en begreep ons hele verhaal.
Wij waren toch wat nerveus voor dit soort telefoontjes.......niet omdat we iets te verbergen zouden hebben, maar meer om of er tegengewerkt kan worden.
Komt ook puur door die eerste telefoontjes naar de Raad vorige zomer.
Voor 7 maart a.s. hebben we een afspraak ingepland.
Die maandagochtend gaan we naar Rotterdam en krijgen we een consult van anderhalf uur.
Ahum.....ik zeg krijgen; het consult kost € 90,=.



Vrijdag 26 Februari 2016



Het is een week van alleen maar positieve geluiden!
Heerlijk......net als afgelopen maandag, hoorden we ook vandaag niks anders dan mooie en fijne geluiden van en over Puk.
Het hartje klopt perfect.
Maar ook de uitslagen die door het ziekenhuis naar de verloskundige zijn gezonden zijn fraai.
Met Puk is alles goed!
"Het gaat een slim kindje worden hoor. De kleine hersenen zijn groot.", zei de verloskundige ons lachend.
Ook met Annie gaat het goed.
De bloeddruk is mooi.
Op een onderrug-klacht na, gaat alles goed.
Daar kreeg ze wat tips voor mee.



Zondag 28 Februari 2016



En om de maand februari af te sluiten, zond Annie vanmorgen weer een paar buik-fotootjes.
Fantastisch!!


Het morgen-22 weken-buikje
Het morgen-22 weken buikje










  


Geen opmerkingen: