vrijdag 18 december 2015

Roze flamingo's met een leeg nest - Krantenartikel 12 december 2015 + Krantenartikel 29 oktober 2016





Twee mannen die hartstochtelijk veel van elkaar
houden willen samen een kindje opvoeden. In
vogelpark Avifauna kregen twee homoseksuele
flamingo's een aantal bevruchte eieren in hun
nest omdat de dierenverzorgers hadden ontdekt
dat de twee mannetjes naar het vaderschap
verlangden. ,,Was dat bij ons ook maar zo
makkelijk gegaan.’’

Tekst: Nancy Ubert Foto: Lia Hoogenboom

Roze flamingo’s
met een leeg nest



Zaad? In orde. Eicel?
Wordt gedoneerd.
Baarmoeder? Die stelt
een goede vriendin
beschikbaar. Medische
hulp? Schrijf die maar op je buik.
In ons land mogen Eise Molenaar
en Michel de Doelder best samen
een kinderwens koesteren, maar er
is geen arts te vinden die de mannen
daarbij ’hoog technisch’ wil
helpen. ,,Waarom een lesbisch stel
wel en wij niet?’’

Letterlijk kreeg Eise een keer te
horen: ‘We willen natuurlijk geen
Robert B. praktijken’. Alsof elk
homostel dat naar een kind verlangt
van plan is de kleine te misbruiken.
,,Daar ben ik behoorlijk
ontdaan van geweest.’’
Om de blijde boodschap maar
meteen te verkondigen: er is inmiddels
wel een kindje op komst.
Ruim drie jaar nadat Eise en Michel
met hun beloofde eicel en
draagmoeder tevergeefs in de medische
molen stapten, kwam een
schoonzus van een goede vriendin
met een serieus voorstel: ,,Geef mij
maar een spuitje met sperma. Ik
raak heel snel zwanger. Ik houd het
in mijn oventje, bak het af en dan
krijgen jullie je zoon of dochter.’’
Bij de tweede cyclus was het inderdaad
gepiept.
Eise, de biologische vader: ,,Straks
moet ik mijn eigen kind adopteren.
Wat dat betreft is het jammer
dat onze draagmoeder is getrouwd.
Voor de wet is haar echtgenoot de
vader. We hebben al afgesproken
dat we samen naar de burgerlijke

stand gaan.’’ De kinderbescherming
is vanaf dag 1 in dit traject
meegenomen. ,,Met twintig weken
gaan we weer een keer praten, de
zwangerschap is nog pril.’’
Terug naar het begin van de zoektocht.
Michel kwam, zoals dat heet,
wat laat uit de kast. Hij is jong
vader geworden van een zoon (nu
18) en een dochter (17). ,,Daarom
gun ik Eise het vanuit het diepst
van mijn hart om dat gevoel ook te
mogen ervaren. Wat je seksuele
geaardheid ook is; ouderschap is
ongekend mooi.’’
Ze genieten hun stabiele, warme
relatie. En ze weten zeker; een kind past bij ons’’.
Vandaar dat ze
een aantal jaren terug alles op een
rijtje zetten. Hoe zouden ze het
aanpakken? Adoptie, pleegzorg,
co-ouderschap met twee dames of
een draagmoeder? ,,We hebben alle
voors en tegens afgewogen en
besloten voor een draagmoeder te
gaan.’’
Een dierbare vriendin, die het
proces van dichtbij volgde: wist
hoe diep de kinderwens bij Eise en
Michel zat. Ze wilde het stel graag
helpen. Eise: ,,Ze heeft zelf drie
zoons. ‘Als het straks een meid is,
ben ik bang dat ik geen afstand van
haar kan doen’, waarschuwde ze.
Daarom stelde ze voor dat wij haar
baarmoeder mochten lenen. Dan
moesten we zelf een eitje zoeken.
Al snel waren alle bouwelementen
voorradig. Een volgende vriendin,
die zelf geen baarmoeder meer
heeft maar nog wel actieve eierstokken
wilde graag een steentje
bijdragen.’’

Ontmoedigd
In gedachten wiegden Michel en
Eise al hun baby. ,,Als je dan in het
eerste ziekenhuis krijgt te horen
dat ze je niet willen helpen, raak je
nog niet ontmoedigd’’, vertelt Eise.
,,Maar uiteindelijk was er dus geen
Nederlandse kliniek te vinden die
ons wilde helpen. Natuurlijk is IVF
voor bijna elk ziekenhuis praktijk van alle dag.
Maar dus niet als twee mannen aan de poort staan.”
 ,,We konden naar het buitenland’’,
blikt Michel terug. ,,Maar bij ons
doel waren drie gezinnen betrokken.
Dat was geen realistische
optie.’’
Er is een advocate in de arm genomen.
En bij politici is een balletje
opgeworpen over de kwestie. Eise,
die als bode bij de Tweede Kamer
werkt, had op persoonlijke titel
contact met een aantal volksvertegenwoordigers
gezocht in de hoop
dat die konden helpen. ,,Commercieel
draagmoederschap is in ons
land verboden’’, aldus Eise. ,,Prima,
dat kunnen we heel goed begrijpen.
We willen ook helemaal
geen kind kopen. Een kind krijg je
en ontvang je met alle liefde die je
in je hebt. Maar waarom werd het
ons niet gegund een kleintje krijgen?
We pakten alles legaal aan.
Een vriendin zou ons kindje dragen.
De vrouw die de eicel doneerde,
kenden we. Ik zou de biologische
vader zijn. Ook omdat Michel
al twee kinderen heeft.’’
Er volgden een debat over draagmoederschap
en er zijn Kamervragen
over het onderwerp gesteld.
Eise en Michel stapten naar het
College voor de Rechten van de
Mens. ,,De club van wijze mensen
heeft tien maanden over de uitspraak
gedaan. Tien!’’, briest Eise.
,,Om uiteindelijk te stellen dat er
geen medische noodzaak is om ons
te helpen. Nu vraag ik je. Is die
medische noodzaak er dan wel bij
twee lesbiennes?’’
Eise schrijft een blog over het hele
traject. Dat wordt goed gelezen. De
vrouwen die een rol spelen in het
proces krijgen, om hen te beschermen
tegen de buitenwereld, gefingeerde
namen. Op een gegeven
moment meldde zich een vrouw
die wel hun draagmoeder wilde
zijn. ,,We noemen haar Roos.’’
Alles leek te kloppen. Opeens
kwam een kind heel dichtbij. Totdat
Roos (zo vermoeden Eise en
Michel) met een vriend die bij de
kinderbescherming werkt een
diepgaand gesprek had over de
missie die ze wilde vervullen.
,,Ze besloot op het laatste moment het
toch niet te doen. We waren er
kapot van’’, vertelt Michel. ,,En ik
had ook heel veel verdriet om Eise.
Ik gunde hem het vaderschap zo.’’
Eise: ,,Nadat ik had geschreven dat
onze droom definitief uiteen was
gespat, kregen we spontaan meerdere
aanbiedingen van vrouwen.
Ook Annie meldde zich. Omdat ze
familie is van een vriendin van ons,
zetten we deze vrouw in eerste
instantie uit onze gedachten. Het
zou allemaal te close kunnen zijn.
Annie’s broer is ook homo. Ze
begrijpt ons als geen ander. We
hebben vele gesprekken gevoerd en
hele duidelijke afspraken gemaakt.
Wij worden de fulltime ouders.
Vanaf de eerste minuten na de
geboorte. We zijn straks ook bij de
bevalling. Annie mag zeggen hoe
ze het wil. Ze twijfelt nog of ze het
kindje vlak na de geboorte nog op
haar buik wil hebben liggen, maar
ook over dat soort dingen praten
we heel open en eerlijk. Annie is
goud. En haar man ook. En het
gekke is dat we in alle hoeken en
gaten van het land zijn geweest om
een oventje voor ons kind te vinden
en dan blijkt onze draagmoeder
niet ver van ons vandaan te
wonen.’’

Natuurlijk

,,Het voel allemaal zo natuurlijk’’,
ervaart Michel. ,,Natuurlijk kunnen
we niet in de toekomst kijken,
maar ik kan me zo voorstellen dat
we een vriendschap voor het leven
opbouwen.’’
De sfeervolle woonboot van Eise en
Michel aan de Rijn in Valkenburg
wordt de komende tijd ‘kindproof’
gemaakt. ,,We hebben de eerste
babyspullen al gekocht. En natuurlijk
vergoeden we alle onkosten die
Annie voor haar zwangerschap
maakt. Van foliumzuur tot positiekleding.’’
Maar wat als het kindje gehandicapt
blijkt te zijn? Eise en Michel
eensgezind: ,,Dan is het nog altijd
ons kind en zullen we het vol liefde
omarmen.


Het ’dagboek’ van dat Eise bijhoudt,
vind je op:
http://mieseneis.blogspot.nl/







Tien maanden later nam Nancy Ubert ons nogmaals een interview af.
Op 29 oktober 2016 verscheen het vervolg op het eerste stuk dat zij voor ons schreef:






29 oktober 2016

Pagina groot wederom een artikel in het Leidsch Dagblad














Het was écht een leuk interview dat de lieve journaliste met ons had.
En wat heeft ze er een mooi stuk van gemaakt!
Dank je wel Nancy Ubert......je bent een schat!







2 opmerkingen:

Anoniem zei

Wat een goed krantenartikel! Dit is een hart onder de riem voor vele homostellen met een kinderwens! Ik leef met jullie mee en gun het jullie zo! Ik blijf jullie volgen, wens jullie fijne feestdagen en een heel mooi 2016!

Michel en Eise Kinderwens zei

Dank je wel, Anoniem!

We hopen dat het inderdaad dat hart onder die riem is!
Waar een wil is, is een weg......en strijden loont!
Toch zijn we er nog niet wat hoogtechnologisch zwanger worden betreft....maar ook dát geven we niet op.

Leuk dat je ons blijft volgen en uiteraard ook voor jou prachtige Kerstdagen en een mooi en gezond nieuwjaar!

Michel en Eise