zondag 8 november 2015

XXI Dagboek November 2015




Zondag 01 november 2015




  Facebook:   "Net 1 van de mooiste telefoontjes gehad van me leven!!!! (Nee niks met mij te maken) maar oh oh oh wat ben ik intens gelukkig voor een stel die diep in mijn hart zitten!!!! Ik kan verder nog niks over kwijt maar geluk moet gedeeld worden!!!!!"


Nog zo'n super mens!!
We konden het uiteraard niet laten onze eiceldonor van eerder dit nieuws te laten weten!
Vera was zo blij met het nieuws dat Mies haar bracht........
En als er eentje is die eigenlijk alleen nog maar goede berichten mag krijgen, is zij het!!




Dinsdag 03 november 2015



"Eis.....wil je even naar beneden komen?"
Een collega/vriendin belde me op toen ik zelf op de centrale achter de computer zat.
Het was inderdaad wel even tijd voor een korte break.
Ik stond op en ging met de lift naar beneden.
Daar zat ze op het bankje op me te wachten.
"Ik heb een cadeautje voor je, alsjeblieft!", zei ze.
Zij hoort bij het selecte groepje dat we hebben die we ons grote nieuws vertellen.
Het móést dus iets te maken hebben met het grote, kleine wonder dat er aan gaat komen!
Zo ontzettend lief!
Een tasje met Zwitsal producten, sokjes, een slab en een knuffel-lapje.
Helemaal leuk en lief!
"Ik had het eigenlijk boven gewoon willen geven, maar ja, niemand weet het natuurlijk nog.", zei ze en ik zag twinkels in haar ogen.
"Zullen we dat alsnog doen, doen we het gewoon nog een keer maar dan tegenover staan van de collega's. Eens ga je het toch vertellen en dit is misschien wel een leuke manier."
Ik vond het een strak plan en stelde voor om op de avondploeg te wachten en het nogmaals te doen.

Onze blikken hadden genoeg aan elkaar;
"Oh Eis.....ik heb een pakje voor je. Het is een beetje rommelig ingepakt, maar dat moet je maar voor lief nemen.", en ze gaf me het zojuist gekregen pakje nogmaals.
Ik pakte het uit en natuurlijk keken vele ogen mijn kant op.
"Nee Eis......ECHT? Is het echt?", vroeg Rieti de lieve collega (ja, die van de => crowdfunding) heel hard over de ene kant van de tafel naar de andere kant.
"Ja.....ja, het is echt jongens; we zijn zwanger!", zei ik en ik begon eigenlijk gelijk tranen in mijn ogen te krijgen.
Iedereen......iedereen stond op om me en ons te feliciteren!
Dan breek je!!
Zelfs van de mensen, waarvan ik weet dat zij er andere gedachten bij hebben, kreeg ik een knuffel......wat een ploeg!
Met gierende zenuwen in mijn keel heb ik hen het verhaal verteld van hoe het ons is vergaan sinds de zomer.....sinds het misging met => Roos.
Allemaal hingen ze aan m'n lippen........allemaal!
En het is best soms lastig om zo'n grote groep stil te krijgen, kan ik je vertellen.



Woensdag 04 november 2015



Vele vragen heb ik gekregen vanuit de groep;
"Hoe is het precies gegaan?"
"Heb je HET echt gedaan?"
"Waar hebben jullie haar gevonden?"
"Hoe en wie is die vrouw?"
"En hoe nu verder?"
"Waarom moet je je eigen kind adopteren?"
"Wanneer zijn jullie uitgerekend?"
"Hebben jullie je zaad gehusseld?"
Zomaar wat vragen die me de hele dag door gesteld zijn.........
Wow!
Wat een interesse en wat een lieve woorden heb ik vandaag mogen ontvangen na het nieuws van gisteren!



Vrijdag 05 november 2015



Op het werk vanmorgen een collega van een andere afdeling opgezocht om ons grote nieuws te vertellen.
Zelf is zij ook sterk bezig kinderen te krijgen.
Helaas is dat tot op heden nog niet gelukt.
Het ene ziekenhuisbezoek na het andere.....maar nee.
Als we elkaar treffen bespreken we onze ervaringen.
Voordat wij het openbaar maken, bijvoorbeeld op Facebook, wilde ik het haar eerst persoonlijk vertellen.
We zouden het zo ontzettend knullig vinden als zij het via een andere bron hoort of leest.
Ze was niet aanwezig en ik heb een telefoontje naar haar gedaan.
"Ben je toch nog eerder dan ik. Ben wel heel blij voor jullie hoor, gefeliciteerd!", zei ze onder andere.

We hadden een paar berichtjes naar Annie gedaan.....gewoon om te vragen hoe het daar gaat en vooral; hoe gaat het met haar.
''gelezen" krijg je dan onder je berichtjes te zien.
Geheel onterecht, maar toch gaat het even door je kop: "Hé, ze reageert niet, er zal toch niets zijn wat ze misschien nog even niet durft te vertellen?"
Geheel onterecht omdat er meer in haar leven is dan onze zwangerschap natuurlijk!
Maar probeer es een gedachte uit te zetten.......best lastig.
Gisterenmiddag kwam ik thuis en Mies wachtte me op in de keuken.
Hij kent me gelukkig ook langer dan vandaag;
"Hey lieffie......en, hoe is het nu?", vroeg hij toen we elkaar gekust hadden.
"Mwah.....ik hoop gewoon niet......", en verder kwam ik niet.
"Heb je m'n berichtje niet gelezen dan? Annie heeft al gereageerd hoor. Ze heeft het erg druk met visites en andere dingen en ze zal vanavond even reageren."
Pfff.....en weg is de schrik.
Dat ligt echt bij mij hoor......het te snel ongerust maken.
Het gaan verzinnen van wat er allemaal kan zijn.
Dat gaat wat worden als er straks een kleintje is.......ik mag er wel wat aan gaan doen :-)
En toch, en toch........

Vanmorgen kregen we een berichtje van Annie.
Ze beschrijft inderdaad dat ze het en waarmee ze het druk heeft.
Maar ook dat er bij het toiletbezoek een klein beetje (oud) bloed werd gevonden.
BENG!
Ja ja.....ik weet het; ik moet er es iets aan gaan doen.
Het kan in de eerste weken zwangerschap zomaar voor komen dat er iets bloedverlies is.
"Dat hoeft helemaal nog niets te zeggen Eise.", hou ik mezelf steeds voor.
Ook Annie heeft ons dat laten weten, maar omdat ze het in eerdere zwangerschappen niet had, schrok zij ook wat.
Maar ook zij weet dat het niets bijzonders hoeft te betekenen en mocht het vaker voor komen, dan neemt ze even contact op met de verloskundige.
Pfff......dat is de 27e pas!!
Wat kijken we daar naar uit!
Laten we voor nu in elk geval hopen dat we niet voor die tijd contact moeten zoeken met de verloskundige......
"Nee.......vast niet! Het zit goed!", hou ik mezelf steeds voor.



Zaterdag 07 november 2015



Michel heeft van de week een kaart gezonden naar zijn moeder.
Al geruime tijd is er geen contact met haar en om nu te voorkomen dat zij dit nieuws uit een andere hoek hoort of leest, heeft hij er voor gekozen dit op deze manier aan haar te laten weten.
Hopelijk wordt nu intussen begrepen hoe alles in elkaar steekt.......
Hoe biologisch alles in elkaar steekt.......hoe juridisch alles in elkaar steekt........
Zaken waar zij en andere familie erg over in zitten/zaten.



Zondag 08 november 2015


Een hele goeiemorgen meis Annie!

Goed geslapen?
En hoest? smile-emoticon

Wij net een half uur er pas uit......we lagen dan ook pas tegen drieen in bed hoor.
Verjaardag van Arie bij Urs was leuk en gezellig!
Ze keken op van ons nieuws natuurlijk......en de moeder van Urs was zelfs als de wiedeweerga een paar cadeautjes gaan kopen.....de schat!

Gisteravond waren we in België;
We waren daar uitgenodigd door een draagmoeder die wij ooit hebben ontmoet en regelmatig contact mee hebben.
Zij had ook weer andere stellen uitgenodigd en ook andere draagmoeders die zij en wij ook weer kennen.
Ook aan hen hebben we verteld dat JIJ, onze draagmoeder, zwanger van ons bent!
Wat een gejuich......en wat een blijheid.
Enorm lief allemaal......
Nu hebben we het dus eigenlijk de mensen verteld die we het vooraf écht wilden laten weten......

Het ligt in onze bedoeling om vandaag het blog weer openbaar te gooien.
Maar ook hier op Facebook openbaar te gaan...... (zonder jou naam en toenaam, wel te hopen dat dat dan ook zo blijft omdat verschillenden nu weten dat jij de schoonzuster van een goede vriendin bent, maar dat komt wel goed.)
Natuurlijk erg benieuwd naar alle reacties.......en jij en jullie vast ook!
Eens? wink-emoticon

Wordt geloof ik een mooie dag.....geniet er van, groetjes en dikke xxx van ons!
Wat leuk om te lezen ! Leuke reacties

Ik ben zo benieuwd naar de reacties op het blog en op fb !!!
Kan niet wachten

Een hele fijne mooie dag. Wij waren alweer op tijd wakker
Nu op bezoek bij me opa .

Xxx laf joe

Leuk!
Als we online zijn, merk je het direct! smile-emoticon

Fijne tijd bij opa en greetz.
Laf joe toe! Xxx




We gaan weer openbaar!
Zo.....zo ontzettend benieuwd naar de reacties!!
En onze draagmoeder.....onze lieve, lieve Annie is dat ook!  ;-)

Link naar Annie en Bruno  ==>>   Klik hier



Maandag 09 november 2015



Annie was verschrikkelijk nieuwsgierig en benieuwd naar de reacties die we zouden krijgen op Facebook en eventueel op het blog.
Nou.....we hebben de reacties gekregen!!
Ik had haar gewaarschuwd voor ontploffingsgevaar op Facebook........
We kregen héél veel reacties......héél veel!
Super, super, super......zo lief, zo mooi, werkelijk fantastisch!
Ook nogmaals vanaf deze plek: Bedankt!
Natuurlijk heeft Annie alle reacties meegelezen en ook aan haar en Bruno waren er veel reacties hoe bijzonder deze twee mensen zijn.
Een eerste reactie van Annie:

Hey hoi.
Idd super die reacties !!! Wat leuk om ze door te spitten

Verder voel ik me goed. Buik begint aan alle kanten al te trekken (groeien!) Last van bandenpijn.
Vandaag erger misselijk als voorgaande dagen .
Maar goed. Dat hebben we ervoor over.
Ik zal even kijken of ik snel een foto kan maken om evt verschil aan te tonen later .


En zo te lezen zet de zwangerschap duidelijk en goed door!

Veel collega's van ons staan ook in de vriendenlijst van Facebook, dus ook vandaag kwam men er vaak op terug met me.
Door een enkeling word ik zelfs al papa genoemd :-)
Doordat collegae het weten, gaat het ook snel het gebouw in........veel leuke en lieve reacties gekregen!
Mies was vandaag overdag vrij......hij gaat straks zijn nachtdienst in.
Hij heeft dus nog niet veel live reacties van zijn collegae gekregen.

Vanavond stond er een buurvrouw van de overkant van het pad aan de poort.
"Komen jullie zaterdagmiddag een borrel drinken?", vroeg ze.
Mies zal moeten werken en we gaan de afspraak dus wat verplaatsen.
Wel had zij al een vermoeden wat er bij ons speelt.
Een andere buuf had gevraagd aan haar: "Oh, weten jullie het nog niet van Mies en Eis?"
Ja.....toen was het voor haar wel al duidelijk.
Men weet immers drommels goed waar we al die tijd mee doende zijn.

Vanavond bij de afwas gesproken over wat er op redelijk korte termijn te gebeuren staat;
De Raad van de Kinderbescherming kan nog even wachten.....die bellen we weer als we een of twintig zwanger zijn.
Direct na de eerste echo gaan we weer contact opnemen met de Kinderopvang hier aan de overkant van het water.
Had ik al eerder gedaan en maar goed ook!
Er zat bij alle informatie ook een inschrijfformulier en onder andere de vraag "wanneer is de uitrekendatum van het ongeboren kind?" stond er bij!!!
Maar ook op het werk gaan we direct na de 27e onze zaakjes regelen.
Zo ook onze verzekeringsmaatschappijen.....zowel die van ons als die van Annie voor Kraamzorg.

Een drukke tijd staat ons dus te wachten!
In elk geval proberen om voor Annie en Bruno alles zo vlotjes mogelijk te laten verlopen.
Maar Annie een beetje kennende zal zij zelf ook vele acties ondernemen!
Bijvoorbeeld vandaag kon zij via haar schoonzus positiekleding voor een prikkie overnemen.
Dat regelt ze toch maar effe!



Dinsdag 10 november 2015



Er zijn aardig wat leuke en lieve buren op het doodlopende pad waar we wonen.
Zo ook een stel dat ons van de week vroeg om vanavond even langs te komen.....om lekker op ons gemak, in plaats van even snel op het pad, alles te vertellen wat er tot nu gebeurt is.
"Oh....we zijn zo ontzettend blij voor jullie! Eerst wilde ik wachten, maar we geven het toch! Weet niet wie het uit wil pakken......maar alsjeblieft!", en ze gaf ons een pakje in de handen en een kaart.
Op de kaart stonden natuurlijk de beste wensen en felicitaties.
Ik scheurde aan het pakje......en Mies opende het verder.
Wat schattig!
Een heel handig rompertje mét voetjes en volledig met knoopjes dus geen al te moeilijk gedoe het bij het kindje aan en uit te krijgen.
En lekker neutraal kleurtje........
Wat ontzettend lief.......en wat hadden we hen veel te vertellen!!

Tja en dan......:

"Lieve Mies en Eise,  
Wat zijn jullie de laatste maanden vaak in mijn gedachten geweest. Ik keek regelmatig op jullie pagina in de hoop om daar goed nieuws te lezen. En dat is er nu! Ik ben helemaal blij voor jullie. Ik ga hard duimen dat dit een plakkertje is en na 12 weken zal ik jullie dan ook hardop feliciteren, maar voor nu toch al een voorzichtige proficiat!
Misschien zitten jullie helemaal niet te wachten op een mailtje van mij, maar weet dat ik met jullie meeleef.
Dikke knuffel en GENIET!"


Bovenstaand berichtje ontvingen wij vanavond van Roos!
Onze eerste reactie was: "Hm, je hebt gelijk; hier zitten we helemaal niet op te wachten!"
Even komt weer alles boven; het geluk dat deze vrouw, dit gezin ons bood.
De blijheid, de warmte......het lieve.
Maar ook de pijn, het verdriet dat zij ons van het één op het andere moment bracht.
Wacht je dan uit het niets op een berichtje van deze vrouw?
Maar aan de andere kant; dit móet goed en lief bedoeld zijn!
Natuurlijk zien we dat ook......we hebben er echter toch voor gekozen niet te reageren (nog niet) want wat zou het allemaal weer in ons omhoog halen?
Na 12 weken een hardop felicitatie......als zij zich aan deze belofte wél houdt, kunnen we altijd nog reageren.
Voor nu nemen we het berichtje voor kennisgeving aan.




Woensdag 11 november 2015



Een lief cadeautje: gekregen van een collegaatje van Mies:

2016 en in het balletje roze en blauwe balletjes met een mini baby er in




Donderdag 12 november 2015



"Jemig! Ja......leuk......mooi! Sjonge.....nu wordt het wel echt écht he?!", bracht ik uit toen ik thuiskwam van mijn werk.
We hebben van de week samen achter de laptop gezeten en Mies had een paar kinderwagens, Maxi Cosi's uitgezocht en in de favorieten gezet.
Bij één van de aanbiedingen hadden we beiden; "Ja.....dat is wel mooi en een leuk prijsje."
Mies was vandaag vrij en is op pad gegaan en is het gebeuren gaan bekijken.
"Was echt een heel leuke vrouw.", vertelde hij.
"Ze had gevraagd; En....wanneer is je vrouw uitgerekend?", ging hij lachend verder.
Ze werd helemaal blij na Mies z'n uitleg en gunde ons des te meer de wagen-set die ze zelf een paar jaar had.
Maar jongens, jongens.....wat wordt het nu ineens écht!










Maandag 16 november 2015




"Hallo!", klonk een heel donkere stem.
Mies en ik stonden te kleppen nadat we op het raam getikt hadden en de deur openging.
Ik draaide me om richting 'hallo-geluid' en schrok me wezenloos!
Het was Annie die de deur opende en had voor de grap een griezelmasker opgezet!
De toon was gezet......lachend kwamen we binnen!
Op m'n rug had ik de zak van Sinterklaas.
Piet had ons de goedkope versie meegegeven; een zak van plastic, grijs en er stond Komo op.
Vast de afkorting van 'Kom, oh, kom maar es kijken'.

"Gelukkig heb ik nog niet hoeven te spugen.....maar ik bén me toch misselijk zo door de dag heen!", was Annie's antwoord op onze vraag  hoe het met haar gaat.
Vanavond zijn we dus bij Annie en Bruno geweest.
De kinders lagen al op bed.
Voor de koters bleven de pakjes ingepakt, die uit de grijze zak kwamen, al had vooral Bruno er wat moeite mee.....die kan vast niet goed tegen ingepakte cadeautjes die dat ook nog even moeten blijven.
Sint had voor hem loten gekocht om het financiële een kans te geven.
En voor Annie een positie shirt in de kleuren van nu; zwart/grijs.
Een beetje glimmend......tja.....de feestdagen zitten er aan te komen.

We hebben gezellig gebabbeld en het niet te laat gemaakt.
Bruno moest morgen weer vroeg op, wij moesten morgen weer vroeg op........en Annie.....Annie is moe!




Dinsdag 17 november 2015



En wederom gingen we vanavond met een gekregen zak van Sint en Piet op pad.
Ditmaal naar Ursula en de jongens.
Maar oef, wat was dat?
Wout was niet erg braaf geweest en lag zelfs al op bed toen wij kwamen!
We hebben de zak dus maar in de auto laten staan en pas gegeven toen de jongens allemaal op bed lagen.......
Wout is een stuiterballetje en momenteel in Sinterklaastijd moeilijk in toom te houden.

Arie zit onder de pukkels en plekjes.
De waterpokken is uitgebroken.
Maar hij klaagt niet.....het ventje draagt.
Bram zie je wekelijks groeien.......

Urs had bami gemaakt mét een gebakken eitje er overheen.
Heerlijk gesmuld!




Dinsdag 24 november 2015



"Als je even tijd hebt, wil je dan even bellen?", stond in een app ( ik moet nog steeds aan het voor mij erg moderne wennen) die ik van Mies kreeg.
We hebben reactie gekregen op het blog van de broer van Michel.
Zoals eerder beschreven, verloopt het contact met de familie stroef.
Een enkele noot uit de reactie:


"Nou dan zal ik als familie eens reageren. Ik ben de broer van Michel aangezien er onwaarheden geschreven worden over de familie nu het ware verhaal. Wij zijn niet kwaad of boos of onwillig dat jullie een kinderwens hebben.........   Wat steekt is dat je niet eerlijk bent in een interview waarin je aangeeft dat je geen kinderen hebt. Michel je hebt er 2 een jongen en een meid .dat je ze niet ziet ivm omstandigheden daar gelaten
Maar niet liegen het is je eigen vlees en bloed. Dat doet ons pijn en verdriet........." 


Er stond nog meer, maar dat waren een paar frustratie-uitingen die we liever in het midden laten.
Het interview waar de broer op doelt, is het interview dat vorig jaar zomer is gepubliceerd.
Onze hele route is de media niet zomaar aan de neus voorbij gegaan en er werd contact met ons gezocht.
Het interview bestond uit vele, vele vragen die Michel zéker naar alle eerlijkheid heeft beantwoord.
Michel heeft nimmer aangegeven dat hij geen kinderen heeft uit een eerdere relatie.
Daar is immers ook niet naar gevraagd in genoemd interview.
Maanden na publicatie nam de journaliste opnieuw contact met ons op; zij had een mail ontvangen van haar afdelingshoofd met de vraag deze mail verder af te handelen.
De mail bleek van de broer van Michel af te komen met een soortgelijke strekking als hierboven.
Na de uitleg van Mies aan de journaliste dat mensen soms uit elkaar gaan, daar vervelend genoeg kinderen bij betrokken zijn, een nieuwe relatie starten en dat er binnen die volgende relatie een kinderwens bestaat, verklaarde voor haar onze verbazing.
De reactie van de broer van Michel blijft toch een vreemde......nergens in geen enkel artikel geeft Michel te kennen dat hij geen kinderen heeft!
Er staan dan ook nergens onwaarheden.
En dan is er nog iets wat de familie een beetje ontgaat:

Natuurlijk.....natuurlijk wordt het nog ongeboren kindje ook Michel zijn kind!
Het wordt.....is óns kind!
Maar plat, grof gezegd: biologisch gezien zal Mies geen enkele genetische band met het kind hebben of krijgen.......
Ten tijde dat het ging rommelen in de familie, het klopt overigens dat dat niet om de kinderwens ging maar over iets heel anders familiair, waren wij een traject aan het opstarten met een draagmoeder (vriendin van mij) en een eiceldonor (vriendin die we door dit traject leerde kennen) en mijn zaad!
Heel, maar dan ook heel objectief gezien, staat Mies los van het kindje.
Tegendeel wordt hier dan wel bewezen dat hij zijn eigen kinderen uit een eerdere relatie zou verloochenen.
Mies, en ik in een later stadium, heeft jaren alles uit de kast getrokken om zijn eigen kinderen te zien te krijgen......dat heeft niet mogen baten.
Maar goed.......het klopt ook dat zijn broer nooit heeft uitgesproken tegen onze kinderwens te zijn, moeders echter wel.

Genoeg verdediging.......dat zouden we eigenlijk niet eens moeten doen, want dit alles is nog maar in notendop.
We zijn inmiddels ver genoeg om te beseffen dat een ieder dus blijkbaar zijn of haar eigen waarheid heeft.
Feil blijft dat de familieperikelen niet fraai zijn!
Teleurstellend zelfs.......en toch en toch.....ík blijf hopen dat het tussen Mies en zéker zijn moeder nog es recht komt!



Woensdag 25 november 2015



Doefff.......

Vroeg in de ochtend, op de scooter.
Het is nog donker en het regent dat het giet.
"He....wéér dat verkeerslicht op rood! Dan maar niet rechtdoor, maar hier rechtsaf en een stukje om.", dacht ik nog.
Voor me rijdt een auto.
We rijden richting de rotonde, die ik driekwart moet nemen.
En toen ineens was daar dat rotte geluid: Doeffff........
Even weet je niet precies wat het is......tot ik het gekrijs van een kind hoor.
Snel, heel snel zette ik de scooter op de stoep en wierp mijn helm af.
De automobilist voor mij had het meisje dat op de rotonde reed over het hoofd gezien en haar aangereden!
Zowel de man uit de auto als het meisje waren volledig in geschrokken toestand.
Als eerste ontfermde ik me over het meisje.
Ze zal een jaar of zeven, acht zijn geweest.
Onder haar helmpje kwamen lange rode haren uit.
Helemaal nat van de regen stond ze me aan te kijken en vroeg met haar tranende ogen om hulp.
"I'm bleeding, I'm bleeding", bleef ze maar huilend uitbrengen.
Ik zakte op mijn knieën om op haar hoogte te komen.
Op het eerste oog geen al te ernstig letsel.......ze bloedde inderdaad behoorlijk uit haar mond.
De regen verergerde het duidelijk.
Ze kon goed praten, lopen, staan.......en huilen.
De man stond erg nerveus er omheen te draaien.......ook zo ontzettend geschrokken!
Het meisje kon uitleggen waar ze woont en de man zou haar thuis brengen.
Hij trok het fietsje onder de voorkant van de auto en legde die in de kattenbak.
Intussen heb ik het meisje in de auto gezet, in de riemen gezet en gerust gesteld.
De man reed weg richting centrum......dat lukte hem wel, zei hij me.
Zwaar geïrriteerd naar de dame in de auto achter dit alles die begon te toeteren omdat het te lang duurde, stapte ik weer op de scooter en vervolgde mijn weg naar Den Haag.
"Ach jee.....wat zullen die ouders schrikken! Wat zal die man een schuldgevoel hebben.", waren gedachten die door me heen gingen.
Maar ook: "Als die van ons later op de fiets naar school gaat en ook zo'n helmpje op heeft, dan zet ik er een zwaailicht op!"

Als een verzopen katje kwam ik aan bij de Kamer.......een nieuwe werkdag!



Vrijdag 27 november 2015



Wat kunnen zenuwen toch door de keel gieren!
We hebben allebei onrustig geslapen......
"Morgen eindelijk de echo! Morgen weten we het eindelijk zeker! Hoe zou het zijn?", zijn gedachten die constant door ons koppen gaan.
Daar komt bij dat of je wil of niet; door omstandigheden is Pietie, ons buurmeisje, een aantal dagen bij ons in huis en ze kwam best laat 'thuis'....wij lagen in elk geval al een behoorlijke poos op bed.
Mies was er minder mee bezig, maar ik kan dan echt liggen denken: "Zal toch wel goed zijn? Ze moest morgen toch naar school?"
Maar kom op jongens!
Ze is 20!!
Maar goed......dat hield me dus zo nu en dan wakker en die zenuwen........
Toch werd het gewoon 07:00 uur en we stonden op.

Met z'n drietjes koffie gedronken beneden en wat zitten kleppen en onze zenuwen de vrije loop laten gaan.
Half negen reden Mies en ik van huis om om tien voor negen bij Annie te zijn.
Ook bij haar zagen we al direct wat spanning en we pakten elkaar even stevig vast.
Bruno, nuchter als altijd, ontving ons hartelijk, ging voor de koffie en lachte voluit.
"Jullie gaan zo gelijk kennis maken met mijn moeder. Die komt zo.", zei Annie.
"Okay....gezellig! Leuk!"
We 'kennen' haar nu slechts van wat fotootjes.....wat korte tekstjes.....van Facebook dus.
Helemaal leuk om nu ook de moeder van onze draagmoeder te ontmoeten!
Eigenlijk een type vrouw, ze kwam na ongeveer een kwartiertje, wat we ongeveer verwacht hadden.
Annie had dan ook al vaak over haar gesproken.
Een heerlijk gezellig en open mens en een blij gezicht!
Was écht leuk kennis maken......

Om tien uur hadden we de afspraak bij de verloskundige.
Een afspraak van anderhalf uur.
Onze eerste gedachte was waarom dat zo lang zou moeten zijn.
Maar het vloog om!

Annie is voorheen ook bij deze praktijk geweest in eerdere zwangerschappen.
De verloskundige was al op de hoogte van ons te volgen traject.
Annie had telefonisch contact met haar gehad en de situatie uitgelegd voor deze afspraak gemaakt werd.
Annemarie, de verloskundige begon; "We hebben twee of drie keer een soortgelijk traject meegemaakt hier. Helemaal leuk voor jullie allemaal. Een bijzonder traject wat jullie met z'n drieën ingaan."
"Met z'n vieren.....", viel ik haar zo goed als direct in de reden.
Bruno was er niet bij......maar hij hoort er zeker bij.
Daar was ze het uiteraard mee eens.

Eerst werd de bloeddruk van Annie opgemeten.
"Helemaal goed.", was de reactie.
"Wat laag.....maar prima!"



De medische gegevens van Annie kwamen op tafel en werden besproken.
Waren er nog veranderingen, aanpassingen et cetera.
Ik zag zo nu en dan ook de spanning bij Annie; ze zat lekker met haar handen te friemelen.
Ook onze gegevens werden besproken; eventuele erfelijkheid dingetjes, gezondheid.
En natuurlijk veel informatie en leesvoer mee gekregen.

"Nou....dan is nu het moment. We gaan maar beginnen.", zei Annemarie.
Ik had al een beetje om me heen zitten kijken en zag de staaf al staan met het camera gedeelte er op.
"Moet dat écht inwendig gebeuren?", vroeg ik.
"Ja.....dat is de eerste keer wel de bedoeling."
"Eerlijk gezegd vind ik dat helemaal niks!", ging ik verder.
"Van de zomer zijn we mee geweest naar de gynaecoloog van Lies. Zij moest daar een onderzoekje ondergaan. Toen ik zag hoe dat geval bij Lies ingebracht werd, werd ik helemaal naar. Zo'n ding is toch veel te groot?"
Er werd een beetje gelachen, maar ik meende het echt!
Uiteraard hadden Mies en ik het hier van te voren al over gehad en Mies had gezegd: "Denk je nu echt dat Annie en Bruno geen seks hebben dan, nu ze zwanger is?"
"Oh, zal vast.......maar ik hoop dat Bruno niet zo groot is geschapen als zo'n ding!", was toen mijn antwoord.
Ook dit werd even op tafel gelegd en natuurlijk ging het toch zoals het gebruikelijk schijnt te zijn.
Annie ging liggen en Annemarie zette alles klaar.


Ik pakte Annie d'r arm......geen idee meer of ik heb geknepen ofzo!
Annemarie pakte het enge geval, schoof er een condoom om en smeerde er gel op.
Met z'n vieren keken we gespannen naar het scherm........
"Nu ben ik in de baarmoeder.", zei Annemarie.
"Jeumig.....lijkt een beetje op het heelal.", zei ik natuurlijk weer veel te lomp.
Maar al snel zagen we een witte plek.

"Ja....daar is het. Oh....ziet er goed uit! Kijk, ik zeg altijd maar; het lijkt nu een beetje op een cashew nootje. Hier zit de dooier, daar komt nu de voeding vandaan. Als de placenta klaar is, die komt hier.....dan verschrompelt het dooiertje en neemt de placenta alles over.", vertelde Annemarie ons.
Dat koppie ook.....dat koppie van Annie!!
Was zo mooi om te zien.....helemaal blij bleef ze met haar hoofd naar rechts naar het scherm kijken!
Die lach op haar gezicht......wat ontzettend mooi!
Ik weet het niet meer......nou ja.....een stuk of drie, vier.
Ja, zoiets ja.....ik bleef haar kusjes geven!


"Kijk! Dit is het hartje. Dat zie je goed kloppen he?! Hier loopt de navelstreng al......ja, die klopt ook.", en Annemarie ging door met de camera opnames, steeds wijzend met het pijltje van de muis op het scherm.
Achter me hoor ik steeds: "Ahhh....." en "Ohhh....." en ook een beetje gesnik.
Die Mies toch.....wat een schat!
Steeds pakten we elkaar even vast.......wat is DIT een mooi moment!
"Dus ZO voelt dat?!", ging er door me heen.
Papa worden.......

Puk ligt boven in de ronding. Rechts zit een balletje aan de rand vast; dit is de eidooier waarvan Puk nu nog even door gevoed wordt totdat de placenta compleet is en die de voeding overneemt. Het balletje zit aan Puk's achterkantje vast.


Het onderzoek werd afgerond.
We noemen het ongeboren kindje Puk.
Dat is zowel mannelijk als vrouwelijk.
Mies wil graag op een later moment het geslacht weten.
Ik niet.
Maar ik ken mezelf ook wel een beetje.
De kans is best groot dat ik, als ik weet dat hij het weet, ik het op een gegeven moment niet meer uithoud en het tóch vraag, omdat ik het tóch wil weten!
Maar goed.....omdat Puk nu nog nét niet de 2 centimeter is, krijgen we over 2 weken nog een echo.
Pas met 2 centimeter mag ze een uitreken datum geven.
Puk is nu 1,9 centimeter!
We zijn 8 weken en 3 dagen zwanger.
Toch zijn we ook daar natuurlijk aan het rekenen geslagen en tellen.......vooralsnog is de uitreken datum toch gezegd: 7 juli 2016.......zeven zeven.......mooi!
"Oh....dat wordt waarschijnlijk toch later hoor,", zei Annie.
"Tot nu hebben de kleintjes het altijd zo naar de zin gehad in mijn buik dat ik altijd ruim over de uitgerekende datum heen gingen."
We zullen zien.....we zullen zien!
De echo-fotootjes kwamen uit het apparaat rollen.
Een kopie voor Annie lukte niet goed, slechts een heel kleintje.

Goed anderhalf uur later liepen we de praktijkruimte uit met z'n drieën.
We raakten elkaar allemaal aan.
In de wachtruimte, waar we weer doorheen moesten, zat een vrouw een boekje te lezen.
"Goedemiddag.......wij zijn hartstikke zwanger!!", riep ik uit naar de vrouw.
Een beetje geschrokken keek ze op; "Oh wat leuk! Gefeliciteerd!", en we liepen lachend door.
Eenmaal buiten hielden we elkaar even goed vast......even flink knuffelen met elkaar.
Wat zijn we blij!!
En wederom kon ik het niet laten;
Een jonge vrouw ging ons voorbij met een kinderwagen en een kleintje er in.
"Wij zijn zwanger!!", riep haar toe.
Ze draaide zich om.
"Wat mooi! Ik zie jullie helemaal glimmen! Gefeliciteerd hoor.", zei ze en liep verder.

Het ene 'goh-moment' na het andere kwam voorbij.
We brachten Annie thuis.......Bruno deed open.
Jammer genoeg moesten we gelijk weer door......ik moest naar mijn werk.
Mies heeft me met de auto gebracht en zal me later vandaag weer oppikken.
Op mijn werk, met mijn hoofd geheel in de wolken, de fotootjes laten zien aan Jochen, de voogd.
Hij werkt onder andere bij de Reprografische afdeling.
Prachtig, geplastificeerde kopieën heeft hij gemaakt van de echo-foto's!
Eerlijk gezegd vind ik ze zelfs nog iets duidelijker dan het origineel.
Mooi.....daar kunnen we Annie blij mee maken!

















Geen opmerkingen: