zondag 8 november 2015

Annie en Bruno





                                       Annie en Bruno


Moet je je voorstellen: We vonden een draagmoeder en met een paar weekjes een eiceldonor.
Het, ons, verhaal begon.
We kregen een 'nee' van ALLE ziekenhuizen, klinieken en instanties in Nederland.
Een advocaat, een zitting, een tweede zitting, we trokken alles uit de kast om de ongelijkheid aan te tonen.
De zoektocht naar een draagmoeder wat niet zomaar mag.
De dames, inmiddels al te veel, die ons graag laagtechnologisch wilden helpen maar uiteindelijk niet konden, durfden of toch maar niet wilden.
Een paar jaar gaan voorbij.......




Donderdag 27 augustus 2015:



We hadden om 20:00 uur afgesproken met Annie, bij hen thuis.
De kinderen zouden dan al op bed liggen en we zouden dus alle ruimte en rust hebben om goed te kunnen te praten.
Enigszins voorbereid door Lies, en Annie zelf stonden we precies om acht uur voor de deur.
Voorbereid op vooral de grote hond!
"Trek vooral niet al te schone kleding aan hoor!", schreef Annie ons in een berichtje.
We tikten met onze nagels tegen het keukenraam.
Met sleutels of een ring tegen ramen tikken heb ik zelf een erge hekel aan en we probeerden dus zo zachtjes mogelijk en toch hoorbaar onze aanwezigheid duidelijk te maken.
Annie deed open en hond Mojo hield zich redelijk koest......maar jee.....wat is die groot!
Zelf was ze lekker losjes gekleed; gewoon een flodderbroek en een shirt.
Omdat we elkaar al iets kennen, begroetten we elkaar met drie kussen, gaven haar een lekkertje (chocola) en konden doorlopen naar binnen.
Bruno zat op zijn knieën aan de salontafel te worstelen met een horloge.
Hij stond op en begroette ons vriendelijk en ging gelijk in de weer voor koffie.

Natuurlijk zit je dan wat om je heen te kijken.......
Een normale eengezinswoning, kindvriendelijk ingericht, maar ook Mojo vriendelijk ingericht.
Een schat van een beest dat het liefst op schoot zit!
Eerst over de woning gesproken, de hond, de aquaria van de kids die pappa en mamma altijd moeten verschonen en over de kinderen.
"Nou.....okay.....waar we voor gekomen zijn natuurlijk.", begon ik.
"Vertel es Annie.....hoe ben je er precies zo op gekomen, wat heeft je precies op de gedachte gebracht voor ons een kindje te willen dragen?", vroeg ik haar.
Een beetje onwennig, maar breedlachend begon zij haar verhaal;
"Ik heb zelf makkelijk kinderen kunnen krijgen. Mijn broertje, die ook met een man leeft, willen ook graag kinderen. Toen al, dat is een paar jaar terug, gaf ik aan dat voor hen graag te willen dragen. Zij kozen uiteindelijk echter voor een andere weg. Ik ben voor hen te dichtbij en bovendien willen zij graag dat het kind biologisch van mijn broer zal zijn. Sindsdien heeft het me niet meer echt losgelaten. Ik kwam per ongeluk op jullie blog terecht, niet wetende dat het ook om jullie ging. Pas later in een gesprek met Lies begreep ik dat JULLIE dat zijn! Vanaf dat moment ben ik er stevig over gaan nadenken en bespreken met Bruno. Jullie werden echter gevonden door een draagmoeder en ik ben jullie blijven volgen. Tot natuurlijk het moment dat deze vrouw afhaakte. Dát was voor mij het moment om met jullie in contact te gaan."
Eigenlijk een heel duidelijk verhaal en we bespraken het......stelden vragen aan elkaar.
En zo ontstond een klik!
Ook Bruno was er lekker bij betrokken.
Wij vertelden onze verhalen, in het kort uiteraard, en ook onze sceptici spraken we uit, omdat het geloof in vrouwen die zeggen dit te willen doen een beetje aan het inkakken was.
Zo vaak 'ja' en dan puntje bij paaltje toch liever niet..........zo vaak......zoveel pijn en verdriet.
Beiden zaten ze met grote ogen en ongeloof naar ons te kijken en te luisteren.
"Hoe is het mogelijk dat mensen zo kunnen doen?", vroeg Annie ergens in ons verhaal.
Tja......dan gaat er toch door je hoofd: "Dit hebben meerdere dames ons gezegd."
En toch op de één of andere manier voelden we de standvastigheid van deze twee mensen en we praatten dus vooral door.

Na dit ook daadwerkelijk zo naar elkaar uitgesproken te hebben, was er begrip aan alle kanten.
Het voelt fijn.....veilig met deze twee lieve mensen te praten.
Nu kwamen er ook wat meer gevoelige zaken aan het licht.......eventuele erfelijke 'mankementjes' en andere zaken die je niet met de rest van de wereld deelt.
Er kwam een soort van opluchting.....heel vreemd.......het voelde goed!

Op deze manier vlogen de uurtjes voorbij en we spraken het volgende met elkaar af:

"Laten we nu nog geen 'ja' of 'nee' zeggen, maar het gewoon even op ons laten inwerken, er een nachtje over slapen of langer.....", zei ik.
Zowel Annie als Bruno moesten lachen.
"Nou....wat ons betreft hoeft dat niet hoor. Annie heeft haar besluit toch al genomen!", zei Bruno.
"Ja hoor.....ik heb mijn besluit genomen en wil hier graag voor gaan!", bevestigde Annie.
"Het zal voor mij een eer zijn om voor jullie te mogen dragen.", vulde ze zelfs nog aan.
Nou.....dat hebben we zelf eigenlijk altijd andersom gezien; als we al een dame vonden die zei dit voor ons te willen doen.
We namen afscheid van twee lieve, vlotte en leuke mensen.
We spraken af dat wij contact zouden opnemen en hier op terug gaan komen.

Bij de auto een beetje denkend en elkaar aankijkend een sigaretje gerookt.
"Nou.....dat klinkt toch wel allemaal erg positief!", zei Mies.
Ja, inderdaad, dit klonk allemaal erg positief.......hoopvol.
Een woord dat ik de laatste tijd niet meer al te snel in mijn mond durf te nemen.
En dat haar besluit al vast staat.....heel bijzonder!
We reden naar huis.....slechts een kwartiertje rijden.
Nog een voordeel :-)



Donderdag 03 september 2015



Ook vanavond hadden we rond 20:00 uur afgesproken met Annie en Bruno.
We hadden er écht zin in en keken er naar uit!
Mies had vanmiddag bij de Uiver, een lokaal tuincentrum, een flinke bos bloemen gekocht om de 'ja' even flink in het zonnetje te zetten.
Direct was het warme welkom er weer......beiden stonden ze al in de hal om ons te begroeten.
Ik pakte Annie nog een keer beet en moest opletten niet te hard te knuffelen ;-)

Binnen vijf minuten stond de koffie op tafel.
We namen hetzelfde plekje als vorige week op de bank en begonnen weer lekker te kleppen.

Nu gingen we natuurlijk wat dieper op alles in en dat voelde goed!
We hebben heel serieus met elkaar gesproken maar ook verschrikkelijk gelachen om bijvoorbeeld het inseminatie moment dat zou gaan komen.
"Ik heb toch maar die app gedownload waar jullie het over hadden. Ook met Lies heb ik het daar over gehad. Toch wel handig.", zei Annie en liet me haar mobiel zien.
Natuurlijk zag ik nu ook de meest vruchtbare periode......die was wel héél dichtbij.

We spraken verder; wie wordt de voogd, met welke instanties wordt er contact opgenomen, met wie bespreken we dit traject, hoe zien we het later voor ons, hoe zien we de bevalling voor ons....and so on, and so on.
"En wanneer zouden we kunnen gaan beginnen?", vroeg ik.
"Nou.....je hebt het net gezien. Wat mij betreft volgende week al hoor.", zei Annie heel koel.
We kregen allebei een hartbonzend gevoel.....

Moet je je voorstellen: We vonden een draagmoeder en met een paar weekjes een eiceldonor.
Het, ons, verhaal begon.
We kregen een 'nee' van ALLE ziekenhuizen, klinieken en instanties in Nederland.
Een advocaat, een zitting, een tweede zitting, we trokken alles uit de kast om de ongelijkheid aan te tonen.
De zoektocht naar een draagmoeder wat niet zomaar mag.
De dames, inmiddels al te veel, die ons graag laagtechnologisch wilden helpen maar uiteindelijk niet konden, durfden of toch maar niet wilden.
Een paar jaar gaan voorbij.......en dan ineens na die paar jaar krijg je te horen dat we volgende week kunnen gaan beginnen met insemineren!!
Gaat daar dan je hart van bonzen?
JA!
Gewoon ook even tussendoor van de bank gekomen om nogmaals een knuffel aan Annie te geven.




Maandag 07 september 2015





Vanavond zijn we bij Ursula en de boys geweest.
Drukte van belang altijd, maar heerlijk pannenkoeken gegeten en de jongens hielden ons flink bezig.
We konden het uiteraard niet voor ons houden; het verhaal van Annie en Bruno!
"En vrijdag gaan we beginnen.", zo begon ik.
"Euh.....met zwanger worden ofzo?", vroeg ze nietsvermoedend.
Nu dan natuurlijk de rest van het verhaal verteld en we zagen Urs steeds blijer kijken.
Heerlijk om zulk goed nieuws te mogen vertellen!

En dan vanavond......de sex.
We wilden vanavond dat het móest!
Nu drie dagen van onthouding......en vrijdag.....tja dan vrijdag proberen de beste zwemmertjes los te laten!



Vrijdag 11 september 2015



De drie dagen van onthouding zijn voorbij.
Heel eerlijk gezegd heb ik daar nooit zo veel moeite mee.
Wel met het idee dat ik straks onder druk moet gaan presteren.......op de één of andere manier maakt dat kortsluiting tussen mijn hersenen en ergens in het midden van mijn lichaam.

Vanmorgen eerst een beetje de zenuwen voor de mondhygiëniste en de tandarts.
Nooit mijn favoriet geweest......ik ga toch echt liever naar een feestje.
Van daar uit, ik mag de 28e terugkomen, naar m'n werk.
Mochten ze daar iets van nervositeit gemerkt hebben, denken zij vast dat dat nog van de tandarts weg komt.....ze kennen me een beetje.

Lies was hier toen ik thuis kwam.
Mies en zij waren wat in Rijnsburg gaan winkelen.
Op een bepaald moment kregen we een berichtje van Bouwe......de man van de kippenkar; "Mel is hier"
Mel heeft een flinke operatie ondergaan en longproblemen, wat maakt dat zij al een paar maanden niet meer achter de kippenkar staat.
Mies en ik zijn gelijk na het smsje met de hond naar het pleintje gelopen.
Was zo fijn haar weer es te zien en even bij te kleppen!
Helemaal verstijfd in de schouders en een klein jasje uitgedaan heeft ze haar medeleven met het verhaal van Roos met ons gedeeld.
Ze pinkte zelfs een traantje weg.....de schat!
"We gaan het verdrietige moment nu omkeren", zei ik.
"Vanavond gaan we beginnen met proberen zwanger te worden!", ging ik verder.
"He.....vanavond?", vroeg ze en zei; "Ja wacht even hoor.....ik zit nog in het vorige verhaal. Hoe kan dat nu ineens dan? Met wie dan?"
We hebben het verhaal van Annie en Bruno verteld.
"Wist je dat al Bouw?", vroeg ze en draaide zich met haar stijve nek richting de ingang van de kar waar Bouwe net een klantje had geholpen.
"Ja", was het kort en krachtig.
Hij wist het dan ook nog maar sinds vanmorgen toen Mies kip voor vanavond kwam bestellen.
Er kwam blijdschap.....succes wensen.......en elkaar even vasthouden.
We hebben afgesproken binnenkort es een bakkie bij haar te gaan drinken.

Lies had de borden klaargezet op tafel en we hebben heerlijk gegeten.
Na het eten ging zij weg.....op weg naar haar oma die in het ziekenhuis ligt.

Tja.....een beetje zenuwachtig werden we nu wel hoor!
De klok van half acht zat er nu toch echt aan te komen.........
Acht uur precies tikte we zachtjes op het raamkozijn van het huis van Annie.
Ze deed open.....en ja, ook bij haar zagen we en voelden we wat spanning.
Om het ijs te breken dat direct, nog in de gang, met elkaar besproken en we pakten elkaar even vast.

Ze had het intussen gezellig gemaakt in huis.
De geur van vanille kwam door de kamer door het branden van een wierrookstokje.
Vermengd met koffiegeur die binnen enkele minuten op tafel stond.
De oma van Annie is gisteren overleden, daar hebben we eerst over gesproken.
Het is goed hoe het is gegaan en een ieder heeft er daar vrede mee dat het mensje haar ogen heeft gesloten na een slopende ziekte.
Onze tas kwam te voorschijn met de attributen die we nodig zouden hebben voor de inseminatie.
Bij wijze van grap had Mies werkelijk de grootste spuit van zijn werk meegenomen!
Ik toonde de spuit aan Annie en zei: "Okay....dit is hem dan"
"Zo dan......dát is een joekel!", reageerde ze geschokt, zette grote ogen op en haalde haar kin naar achteren.
Natuurlijk schoten we met z'n drieën in de lach!

Het moment was aangebroken......ik pakte het spuitje, een klein trechtertje en m'n mobiel met kleine stukjes natuurfilm en liep achter Annie aan die me de badkamer wees.
"De deur kan op slot hoor.", zei ze.
"Geef maar een gil als ik naar boven kan komen.....succes!"
"Ik ga hier niet staan te roepen hoor," antwoordde ik.
"De kinderen zouden wel es wakker kunnen worden. Maar een seintje zul je zeker krijgen."




In eerste instantie had ik de deur niet eens op slot gedaan, Annie zat immers beneden bij Mies.
Bruno was nog aan het werk.
Ik hoorde ze zachtjes, zonder het te verstaan, praten en een beetje lachen.
De broek ging uit.......
"Okay Eis....en nu moet het dus", dacht ik.
Ik begon mijn ding te doen maar ook om me heen te kijken in de voor mij vreemde ruimte.
Een auto stopte vlak voor de deur, er stapte iemand uit, stemmen op straat.
Toch de deur maar op slot.
"Tja, er kan ook één van de kinderen ineens binnenkomen.", bedacht ik me ineens.
Dat moest natuurlijk ook voorkomen worden.
Na het op slot doen krijg je op de één of andere manier ook weer een ander gevoel.
"Als het maar lukt, hoe zou Annie zich toch voelen, wat moet er niet door Bruno heen gaan, zouden ze me kunnen zien door dit dunne gordijn."
En zo gingen de gedachten maar door mijn hoofd......uiteraard allemaal dingen waar je je juist op dít moment niet mee moet bezig houden!
"Het kan nog wel even duren hoor", schreef ik in een korte sms aan Mies.
Maar gelukkig......uiteindelijk gebeurt wat gebeuren moet.
We hebben geoefend, een paar keer, maar toch nog steeds onwennig het spuitje in de andere hand genomen, trechtertje er op en de zwemmertjes allemaal kunnen opvangen in het spuitje!

Voorzichtig het gebeuren neergelegd, de broek weer omhoog en heel snel een sms naar Mies gedaan; "Ja"
Meer schreef ik niet in de hoop dat Annie het zou begrijpen.
Toch de overloop op gegaan en op de trap een paar tikjes als sein gegeven.
Ze kwam lachend boven.
"Nou meid.....hier is het dan!", zei ik haar lachend.
Ik omhelsde haar en wenste haar succes.
"Geen probleem hoor......ik denk dat jij het lastiger hebt gehad." zei ze.
Natuurlijk doelend op de moeite die ik heb met presteren onder druk.
Ze ging haar slaapkamer in......sloot de deur en ik ging toch nog steeds met licht knikkende knieën de trap af.
Mies stond in de woonkamer en ving me op......letterlijk!
We namen elkaar in de armen......kusten elkaar........wat was dit toch een vreemd moment!
Samen liepen we de tuin in en staken een sigaret op.......

Bruno kwam binnen toen we net naar binnen wilden gaan.
Altijd even hartelijk.......een knuffel en een grote lach!
"Hoe voelt het nu voor jou?", vroeg ik hem.
"Gewoon hoor........ik zal even boven gaan kijken bij d'r", zei ie en ging de gang in.
Lachend kwam hij na een enkele minuut weer de kamer in.
"Nou.....het is gelukt hoor. Ze ligt met haar beentjes in de lucht.", en hij bleef lachen.

Na een minuut of twintig kwam Annie weer beneden.....ook weer breedlachend.
Fris en fruitig zag ze er uit en ze had een andere broek aangetrokken.
Weer moesten we haar natuurlijk even omhelzen.
"Ja.....ik ben maar een spelletje gaan spelen, ik lag er toch!", zei ze lachend.
Ze had met zo'n handcomputertje de tijd gedood na het inbrengen van mijn zwemmertjes.
Die liggen nu op hun gemak te wachten tot haar eitje loskomt en bevrucht wil worden.
Zondag doen we de tweede ronde.

Gezellig met z'n vieren nog wat na zitten praten en wat gedronken.
We namen afscheid en reden met een goed, maar toch ook een beetje vreemd gevoel naar huis.
"Als wij het al vreemd vinden voelen, hoe moet dat dan toch voor Annie......voor hen voelen?", vroeg ik me hardop af.
Ze zijn twee heel nuchtere mensen die zeer weloverwogen een keus maken......ze zijn super!!



Zondag 13 september 2015



Hallo heren.
En al beetje zin in strakjes
Ikke wel hoor.
Moet alleen eerlijk bekennen dat ik sinds twee dagen snotverkouden ben (of last van me hooikoorts, dat lijkt hetzelfde).
Dus als ik een beetje moe en ongezellig ben, excuses alvast daarvoor.
Maar ik ben fit genoeg om me "werk" uit te voeren hoor hahahahaha.
Tot strakjes in ieder geval

Xxx

Wat is ze toch ook een schat he?!
Wat een inlevingsvermogen!
Heel lief dat ze ons er van te voren op voorbereid maar tegelijkertijd ook aangeeft dat het niets afdoet aan de afspraak die gemaakt is voor vanavond.......

Wederom precies om 20:00 waren we bij Annie.
Iets minder onwennig en iets meer gewend aan het idee wat er gedaan moest worden.
Een lekker bakkie koffie en een babbel.
Ze zat inderdaad flink te snotteren en de oogjes waren nattig.
"Ik zal wat eerder aan de slag gaan......je zal vast bijtijds willen gaan slapen.", zei ik toen ik opstond en uit mijn tas de spulletjes pakte.
Nu wist ik alleen de weg naar de badkamer te vinden.
De deur ging op slot en de spulletjes werden vast klaargelegd.
Wow!
Dit ging écht stukken sneller dan afgelopen vrijdag zeg!
Ik had nu iets minder dagen onthouding, maar de hoeveelheid zwemmertjes was volgens mij ongeveer gelijk aan die van vrijdag.
Vlug de broek aan, opruimen en de tikjes op de trap gegeven.
En dit zal ik nimmer meer vergeten......nu kwam een moment dat voor altijd in mijn geheugen gegrift zal blijven;
Annie kwam en had een mok koffie in haar handen!
Lachend zei ze: "Ja, we hadden het niet zo snel verwacht. Ik vind het zonde om de koffie koud te laten worden dus ik dacht; die neem ik maar mee."
Inmiddels stond Annie met in haar ene hand een mok koffie en in de andere het spuitje mét inhoud!
Een bizar moment......een mooi moment.......een heel bijzonder moment!
Nog steeds lachend ging ze haar slaapkamer in, ik wenste haar succes en liep de trap weer af.

Ook Mies keek er van op dat ik al zo snel beneden was.
"Och man......daar draai ik mijn hand niet voor om hoor! Ik dacht; dat doe ik gewoon effe!", zei ik stoer en spottend.
Natuurlijk.....natuurlijk was ik ook nu nerveus, maar zoals gezegd minder vreemd met de situatie.
We gingen buiten een sigaretje roken en namen nog een bakkie koffie.

Annie kwam na goed twintig minuten beneden.
"Zo.....en nu is het wachten. Ik heb net op de slaapkamer nog even op Google zitten kijken. In principe kunnen we de 27e al gaan testen. De app zegt dat ook.", zei ze.
Ze praat er over alsof het  allemaal de normaalste zaak van de wereld is.
We weten dat ze het niet op die manier ziet natuurlijk.......maar die nuchterheid is wel heel mooi en fijn!
"In mijn vorige zwangerschappen wist ik het al voordat ik kon testen. Ik ben heel snel misselijk. Dus als ik op een ochtend ineens m'n koffie niet meer vind smaken, weten we hoe laat het is.", ging ze verder.

We besloten inderdaad na een goed half uur, drie kwartier naar huis te gaan.
Het afscheid nemen viel me even zwaar......het was tóch weer even zo'n moment.
Zo ontzettend veel gaat er dan door je heen!
Ik hield haar vast.......en nóg steviger.......en prompt stond ik te janken.
"Hou maar op hoor......anders ga ik nog janken.", zei ze en we lieten elkaar weer los.
Mies gaf haar ook een flinke knuffel en we dankten haar......keer op keer.

Tja......en nu is het hopen, duimen draaien, hopen, wensen, hopen.........
Over twee weken weten we meer......jemig wat is DIT spannend!



Zaterdag 19 september 2015



De hele week......de hele week was echt wat gespannen!
Je wordt wakker, ogen openen, hersentjes gaan werken: "Hoe zou het zijn? Hoe zou Annie zich voelen? Wens bijna dat ze misselijk is. Hoeveel dagen nog voor we kunnen testen?"
En hoe we het wenden of keren.....we zullen moeten wachten!
Er bestaan snel- of vroege testen.
Die willen we echter niet gebruiken, we testen liever op een moment dat het meest zeker is.
Onzekerheid hebben we genoeg meegemaakt.

Voor vanmiddag hebben we met Annie afgesproken.......gewoon voor de gezelligheid.
Helemaal benieuwd hoe zij deze week (misschien als zwangere) heeft doorgebracht.
We willen zo wel even naar de Kruidvat.
Een eerste zwangerschapstest kunnen we maar vast in huis hebben toch?
Gelijk even kijken of de foliumzuur-pilletjes aangevuld moeten worden......

Op het moment dat ik dit schrijf, staat dit gedeelte van het blog nog niet online.
Uiteraard laten we Annie zo nu en dan een stuk lezen en zij weer aan haar moeder.
De moeder van Annie vinden we nu al een pracht mens!
Ook zij, vernemen we uit de verhalen, staat hier allemaal zo ontzettend positief tegenover!
Petje af!
Biologisch gezien zou zij de oma worden van ons kind.
We hebben daar met Annie wel al over gesproken.
"Zo lang zij het kindje niet zou zien, blijft het in haar ogen jullie kindje.", gaf Annie als reactie.
"Ja....maar ook zij zal jou zwanger gaan zien en meemaken. Mocht zij die gevoelens van oma-zijn nu toch krijgen, kan daar gewoon over gesproken worden hoor.", was ons antwoord.
In eerste instantie houden we het klein en blijft alles tussen Annie, Bruno, Mies en Eis.



Zondag 20 september 2015



"Hey hoi! Ons had je zeker niet verwacht?", zei ik toen de kleine Madelief de deur voor ons opende.
Een vrolijk klein meisje van vier stond achter de deur.
Mooie blonde haren, pracht blauwe ogen en twee van die schattig kuiltjes in haar wangetjes.
Gisterenmiddag waren we rond 14:00 uur bij Annie en Bruno.
Dit keer gewoon, zomaar.......geen druk om te presteren, geen beentjes die de lucht in moesten, geen zware, noodzakelijke stof om te bespreken.
"Ja hoor....ze wist van jullie komst, maar ineens twee mannen voor de deur is dan toch even......", zei Annie die vlak achter Madelief stond.
Madelief rende voor ons uit de kamer in waar Bruno en de andere kleine Mona op de bank zaten.
Bruno zat wat te klooien met een apparaatje en met een koptelefoon over zijn oren.
Wellicht het volume van de meiden dat hem even iets te veel was?
Annie en Bruno gingen aan de gang voor de koffie en de meiden deden hun uiterste best om ons alles te laten zien wat ze net nieuw hebben.
"Kijk es wat een mooie schoenen ik heb gekregen.", zei de vijf jarige Mona en pakte niet alleen de schoenen die ze eigenlijk wilde laten zien, maar ook de roze laarzen en nog een paar andere boots.
"Ik kan er ook écht heel hard mee rennen.....kijk maar!"
En ze stoof de kamer uit, de tuin in en rende rondjes om de tuintafel.
Dat gaf Madelief weer de kans ons haar kleurpotloodjes en krijtjes te laten zien.
En de kleurplaten waar ze al aan begonnen was.
Kortom.....de meisjes waren snel aan onze aanwezigheid gewend en we moesten met allerlei spelletjes mee doen.
Touwtje springen is eigenlijk best nog vermoeiend, kan ik je zeggen.

Een beetje stiekem gaf ik in de keuken Annie de gekochte Clear Blue.
Er lopen toch ook kinderen rond.
Hoogstwaarschijnlijk snappen ze nog niet wat het is......maar de vraag "wat is dat?" kan best voorkomen worden.
"Oh ja,", zei Annie.
"Ik zal het in het raamkozijn zetten!"
Beiden schoten we in de lach......ja dit is de manier om het goed te verbergen.

Na ongeveer een uur kwam Aster binnen.
De oudste die vorige week dertien jaar is geworden.
De kleine grote meid zal maar zeggen.
Morgen zal haar verjaardag nogmaals gevierd worden.
Na een korte kennismaking ging zij met Mojo, de hond, naar buiten......of ging het misschien andersom?
Mojo is bijna twee maal zo groot.....in elk geval twee maal zo zwaar als Aster.

Na een paar uurtjes gezellig met elkaar, zijn we weer richting huis gegaan.
Nog een week.......nog een week en dan gaan we testen!
Annie geeft aan dat ze heus van alles voelt, maar of dat nu echt met een eventuele zwangerschap te maken heeft?
"Misschien voel ik nu wel dingen die er eigenlijk normaal ook zijn.", zei ze.
We zullen zien.....we zullen zien.
Bruno wenste ons succes voor deze week.



Zondag 27 september 2015



Spannend dagje vandaag zeg!
Mies moest vandaag werken en ik heb wat uitgeslapen.
Vervelend nachtje achter de rug......de buren hadden een feestje; niet helemaal mijn muzieksmaak, zal maar zeggen.
Rond half tien was ik er uit en ben flink aan de gang gegaan in huis met het wassen van gordijnen, strijken, stofzuigen......alles om maar steeds even een andere gedachte te hebben.
En toch.....hoe je ook probeert; het blijft door je hoofd gaan!
Zouden we zwanger zijn....zouden we niet zwanger zijn.......
De hele dag de gedachte: "Nog een paar uurtjes.....dan weten we het!"

Mies kwam rond kwart voor vier thuis en we hebben nog een bakkie gedronken.
Hij was erg nerveus.
Vlak voor half vijf waren we bij Annie en Bruno.
De kids  renden vrolijk rond.

Na niet al te lange tijd is Annie richting toilet gegaan en legde de test op tafel.
Ik heb er een foto van gemaakt:




"Niet Zwanger"



Nooit eerder deed ik zo'n test......!
Spannend was dit zeg!
Maar wat ontzettend jammer was deze uitslag!!
"Het had ook wel te mooi voor woorden geweest.", vergoelijkte ik het.
Al snel gingen we over tot de orde van de dag......Mona en Madelief vroegen gewoon hun aandacht en vroegen of we wilden blijven eten.
Later in de tuin nog wel even met elkaar gesproken natuurlijk en dat we op gaan naar de volgende maand.
"We weten nu hoe het moet.", zei Annie nog.

Na de tosti's en veel, heel veel touwtje springen zijn we naar huis gegaan.
Een beetje down, Mies een beetje hoofdpijn en toch ook weer hoopvol naar de volgende 'ronde'.
Dat is natuurlijk al weer over twee weken.......komt vast goed!



Dinsdag 29 september 2015



Toch een beetje 'vreemd' dat Annie nóg niet ongesteld is geworden.......zou dan toch....?
Nee hoor......dat kan haast niet.
De test is vast goed geweest.
Annie geeft immers aan best wel last van haar onderrug te hebben.......een bekend euveltje vlak voordat zij moet menstrueren.
Alleen daarom zou ze al ongesteld willen worden.......maar ook om des te sneller een volgende poging te gaan wagen.



Maandag 05 oktober 2015



Vorige week woensdag is Annie dan toch gaan menstrueren.
Ze is direct op haar app gaan kijken en rekenen.
Volgens dat ding zou de 17e de volgende eisprong zijn.....we weten dus wanneer we weer kunnen gaan klussen.

Over klussen gesproken;
Vorige week kwam Pietie, het buurmeisje, weer even buurten.
Zij is volledig op de hoogte van het traject waar we in zitten.
"Dus die donderdag en zaterdag gaan we klussen.", zei ik haar.
Nog net niet met het schaamrood op haar kaken, moest ze erg om mijn woordenkeus lachen.
"Ik heb het nog steeds niet aan mama verteld, maar het komt er maar niet van dat ze hier komt, zodat jullie het zelf kunnen vertellen.", zei Pietie.
"Als ze er naar vraagt, kun je het gewoon vertellen hoor meis.", zei ik haar.
"Okay.....want ze krijgt wel al een vermoeden. Maar goed ik ga nu naar huis, wil vroeg naar bed.", sloot ze af.
"Is goed meis.....dan ga ik nog even naar boven; even verder met klussen."
Voor ik er echt erg in had, had ik het al gezegd.
Dit keer werd ze wel rood!
Ik legde haar uit dat ik écht aan het klussen was, boekenplanken aan het maken was.
"Kijk maar,", zei ik, "de boormachine ligt al op de trap".
Het viel niet meer goed te praten......we lagen werkelijk in een scheur van het lachen!

Gisteren was Lies bij ons op visite.
Zelf momenteel natuurlijk druk bezig om spoedig kinderen te krijgen.
Zij gebruikte de app, die Annie ook heeft, eerder steeds verkeerd en heeft nu een goede uitleg er over gekregen.
"Ik ga voor ik vanavond naar huis ga, nog wel even bij Annie langs. Es even kijken hoe zij hem heeft ingesteld, want volgens mij klussen jullie ook op het verkeerde moment.", zei ze.

Vanmorgen kregen we een berichtje binnen van Annie.
Het klopt.....ze had iets niet goed ingevoerd.
Nu gaan we het zekere voor het onzekere nemen:
De laatste dag van de menstruatie was vorige week woensdag.....dat is dag één.
Op dag elf, zaterdag dus, gaan we klussen.
Dan op maandag en dan op woensdag.
En om er zeker van te zijn, pakken we volgende week vrijdag er ook nog maar bij!
Wel ja jongens!
Het klussen zou bijna leuk gaan worden! ;-)



Zaterdag 10 oktober 2015



Weekend!
Jammer genoeg is Mies dit weekend weer aan de beurt om te werken.
Ik ben vooral aan het wassen geweest en poetsen.
Bovendien......de kou zit er weer aan te komen en heb dus weer aardig wat hout gehakt voor in de kachel.
Deze klusjes, niet te verwarren dus met het andere klussen, brengen me in gedachten altijd even naar vroeger.
Nog niet eens het hakken op zich en mijn vroeger, maar wel als even later de kachel staat te ronken.
Er staan ketels op de kachel voor heet water en er is toch een andere warmte in huis dan als de c.v. installatie aan is.
En dus ook niet omdat ik het zelf heb meegemaakt.......ik schijn wel als baby in teiltjes gebadderd te zijn, maar ik zie dan al helemaal voor me dat we een kleintje hebben.
Een grote teil staat in de kamer op een grote handdoek.
Op de kachel staan ketels heet water.
En ons kindje vermaakt zich kostelijk in het warme water met wat speeltjes.
Een heerlijke zaterdag-gedachte!

Dat bracht me ook weer op een volgende gedachte die ik gelijk in uitvoering heb gebracht:
Mocht Annie straks zwanger zijn en wij niet dagelijks bij haar, dan zouden we het fijn vinden als de ongeboren kleine toch vast onze stem regelmatig kan horen.
Vanaf ongeveer de 21e week in de zwangerschap kan een baby horen.
Een tijdje terug heb ik alle Pinkeltje boeken gekocht op Marktplaats.
Zelf heb ik dat altijd heerlijke boekjes gevonden als kind om te lezen.
"De avonturen van Pinkeltje. Pinkeltje:  Alle grote mensen zeiden, dat het erg, erg, slecht weer was en dat ze het nog nooit zo hard hadden zien regenen. De hele lucht zat vol met dikke, zwarte wolken en er was ook een heleboel wind en die wind maakte in het water van de vaart héél grote golven."
Ik ben begonnen met hardop voorlezen heb dit opgenomen op de laptop.
Een kwestie van een keer doorzenden naar Annie en ze kan het tegen die tijd op haar buik aan de kleine laten horen.......o, o, o........wat een toekomstmuziek!

Nog niet zo gek lang geleden hoorde ik op mijn werk van een griffier, die een vriendenstel heeft, twee mannen die een kind hebben geadopteerd.
Zij werden verplicht een voorleescursus te volgen!
Ik hoop niet dat wij ook voor zoiets komen te staan, want een schande is het natuurlijk wel, zo ontzettend denigrerend.......zo ja, dan laat ik gewoon mijn Pinkeltje verhalen horen......want volgens mij gaat het me aardig af!
Mét stemmetjes en geluidjes!

"Komen een paar minuten later. Iets vergeten en moeten even terug naar huis", smste ik naar Annie.
We waren net onderweg en het dorp uit toen Mies er achter kwam dat hij iets vergeten was.
Terug gereden en toen onze weg naar Annie en Bruno vervolgd.
Kwart over acht waren we bij hen.
Gelijk, net als altijd, gezellig en hartelijk ontvangen met koffie.
Mojo z'n aandacht gegeven en die is de rest van de avond lekker in zijn giga mand gaan slapen.

Heel ontspannen over werk gesproken, dieren, kinderen en zelfs voetbal.
Ook over de ovulatietesten en de app gesproken.
Vandaag gaf de ovulatietest aan: medium.
Ook de app......dat komt dus nu toch wel aardig overeen.
Na ongeveer drie kwartier gingen Annie en ik klussen.
Ik weet nu de weg natuurlijk en ben naar boven gegaan naar de badkamer.
Ik had beduidend korter nodig dan de eerste keer.......
Een paar tikjes op de trapleuning waren voor Annie het sein om boven te komen.
Ze nam het spuitje aan en stapte haar slaapkamer in met ook nog een game ding in haar andere hand.

Mies en Bruno zaten gezellig te babbelen en het was ook hen opgevallen dat mijn klus redelijk vlot was gegaan.
Annie kwam even ter sprake.......hoe bijzonder zij is!
"Niet altijd hoor,", zei Bruno.
"Soms kan ik haar wel wat! Maar echt ruzie hebben we gelukkig nooit. Ik zeg altijd: 'Ik heb nooit ruzie, alleen jij hebt ruzie Annie'. Voluit tegen elkaar uitvallen doen we nooit."
"En toch.....prijs je gelukkig met deze vrouw,", zei ik.
"Ze is zo ontzettend bijzonder! Van zo'n vrouw kun je toch alleen maar houden!"
Ja.....dat gaf hij natuurlijk ook ruimschoots toe.
Water begint op zulke momenten toch in mijn ogen te prikken.
Mies merkt dat gelijk........en even die hand die dan over mijn been glijdt.
Wat heb ik toch een schat van een vent ook!
Toen kwamen de verhalen van families.......gelukkig loopt dat bij Annie en Bruno soepeler dan bij ons.
Ikzelf heb niet zo veel familie maar Mies daarentegen best wel.
We hebben Bruno verteld hoe het ons is verlopen met de familie sinds de ziekte van pa.
Nog steeds begrijpen we niet dat Mies niet begrepen wordt in de familie!
Je valt dan van het ene verhaal in het andere.
Zo zal dat ongeveer in de familie ook gaan als wij onderwerp van gesprek zijn.
Ik ben er altijd voorstander van geweest dat Mies zijn moeder blijft opzoeken......nog steeds.
Mies heeft inmiddels een keus gemaakt.......wie weet komt hij er ooit nog op terug.

En zo ging er een goed half uur voorbij.
Annie kwam beneden.
"Hey......je was toch niet in slaap gevallen he?", vroeg ik haar.
"Nee hoor......maar ik wilde wel even mijn spelletje afmaken.", antwoordde ze nuchter als ze is.

We hebben nog wat gedronken en geklept.
Op naar maandag.
Maandagavond gaan we weer klussen!



Maandag 12 oktober 2015



Vanmorgen had ik Mies aan de lijn: "Annie heeft nog op Facebook een berichtje gestuurd. Ze heeft twee ooievaars gespot met de hond uitlaten. Lachen he?!", zei hij.


"Vanmorgen liepen we een groot rondje met mojo. Deze twee kwamen we tegen.

Voorbode ?"





Nou.....dat zou wat zijn zeg!!
Het zou zomaar kunnen zijn natuurlijk he!!


Ik sta voor avonddienst ingeroosterd vandaag, maar er is geen late dienst.
Wel is het de bedoeling dat ik het vandaag helemaal afmaak hier.
De collegae zijn allemaal al de deur uit en ik kruip nog even achter de p.c. om de tijd vol te maken hier.

Vanmiddag even langs Jochen gelopen.
Ook Mies heeft vanavond een late dienst die hij wel gewoon moet draaien.
Dat betekend dat ik dus voor vanavond geen auto heb om naar Annie te gaan.......daar moet ik immers weer even aan de bak.
Met de scooter zal ik zo even langs Jochen rijden, mijn scooter op slot zetten en overstappen in zijn auto.
Hij is zo goed om mij de auto te lenen.....super!

Hier nu bijna klaar......op naar de auto, huis en de klus!

..............Klus geklaard! ;-)
Annie en ik hebben lekker zitten kleppen en koffie gedronken.
Was gezellig......je zou bijna vergeten waar we voor bij elkaar zaten.
Het stripje van de ovulatietest gaf een licht streepje aan......we zouden nu dus ongeveer goed zitten.



Woensdag 14 oktober 2015



Volgens Annie, dat liet ze even via Facebook weten, geeft de test nog steeds hetzelfde streepje aan.
Nog steeds op de goede weg dus!
Ook de app geeft vandaag aan: Hoog.
Om 20:00 uur waren we weer bij haar.
Het klinkt misschien gek......maar het is leuk elkaar nu steeds beter te leren kennen.
Klinkt gek omdat we met iets bezig zijn wat ons voor het leven met elkaar zal gaan verbinden en elkaar nu pas beter leren kennen.
In andermans ogen misschien de omgekeerde wereld, maar voor ons allemaal precies de goede manier.

Ik ben naar boven gegaan......de derde keer sinds de laatste menstruatie van Annie.
We hebben er over gesproken om eventueel ook vrijdag nog te klussen, maar we gaan morgen eerst de testjes nog maar even afwachten.

Bruno kwam thuis toen wij, Mies, Annie en ik, weer beneden op de bank zaten.
Hij was moe......moe van een harde werkdag en niet kort daarna zijn we dus naar huis gegaan.
Ook wij hadden het voor vandaag gezien.



Donderdag 15 oktober 2015



Annie heeft laten weten dat het streepje vandaag op de test lichter aan het worden is.
Volgens dat testje zou de eisprong dus al geweest zijn........maar ja.......
Ook morgen zal ze nog even testen en wellicht gaan we het zekere voor het onzekere nemen en vrijdag tóch nog een keer aan de slag.



Maandag 19 oktober 2015:



"Huh.....maar dat hoeft toch niet meer? Je bent toch al zwanger?", vroeg ze met grote ogen van achter de toonbank.
Vanmorgen had ik een flinke hoofdpijn en ben even naar de overkant gelopen, naar de Kruidvat.
Nu ik er toch was, bedacht ik me gelijk al zo vast een zwangerschapstest mee te nemen.
We kunnen het maar in huis hebben.
Fatima, de Kruidvat-medewerkster, was er blijkbaar van overtuigd dat we al zwanger zijn.
"Nee hoor......vorige maand is het ons niet gelukt. Maar gelukkig krijg je een maand er na weer een kans. Die hebben we gepakt natuurlijk en we kunnen binnenkort weer gaan testen.", zei ik haar en rekende de boodschapjes af.
Grappig......ik keek naast me en daar stond een heel grote, donkere man.
Keurig in pak en duidelijk de manager van de zaak.
Het gezicht van die man trok alle kanten op!

Toen ik vanmiddag thuis kwam en de buurvrouw tegenkwam, de moeder van Pietie, stonden we heel even te praten.
"En.....hoe gaat het nu en hoe ver staat het?", vroeg ze.
"Toevallig vanmorgen een zwangerschapstest gehaald. Eind van de maand gaan we weer testen.", antwoordde ik.
"Okay.....dus dat is volgende week?"
"Oh god......ja natuurlijk! Dat is volgende week al!", zei ik een beetje verschrikt.
Het leek eerlijk gezegd nog zo ver weg......maar nee, het is volgende week woensdag al dat we weer kunnen gaan beginnen met testen.
Goh....spannend!



Zaterdag 24 oktober 2015



"Goeiemiddag heren.
Ik denk ga jullie toch berichten.Ik heb vanmorgen een wedje met Bruno gelegd. Waarom er gewed is doet er niet toe. Maar mijn gevoel zegt dat we woensdag positief gaan testen. Waarom ik dat denk?Van de week had ik een beetje trekkend gevoel onderin mijn buik (zijkanten) wat zou kunnen duidden op bandenpijn. Sinds gister merkte ik bij vlagen een beetje misselijk gevoel. Ik dacht, dat kan vermoeidheid zijn. Maar ik werd vanmorgen met hoofdpijn wakker. Bij vlagen weer misselijk. En ook wat dizzy (wat lagere bloeddruk). Een paar tekenen die ik wel herken. Ik wil niet op de zaken vooruit lopen. Maar als dit is wat ik denk dat het is, zou dat voor woensdag mooi nieuws zijn .Misschien dat ik het daarom al zo spannend vind in verhouding met vorige keer.Pfff... is het al woensdag !!!!!"


OKAY!!??
Bovenstaand stuurde Annie via Facebook vanmiddag.
Gelukkig was Mies ook thuis toen we dit berichtje lazen.
We stonden juist onze nieuwe hyper moderne mobiel te testen en uit te pluizen hoe al dat virtuele gedoe nu eigenlijk allemaal werkt.
Je kan er nog nét niet mee vliegen, zo lijkt het!
Maar goed.....het berichtje van Annie;
De zenuwen gierden van het ene moment op het andere ons ineens door de keel.
Je staat dan toch even te springen en mekander een beetje dol te maken......
Wel bij Bruno gelijk de vraag neergelegd wat er te winnen valt bij de weddenschap; hij wil of dúrft het niet te zeggen, denk ik.
Hij zegt voor nu even van niks te weten.......ja ja........

Voor aankomende donderdag hebben we ook afgesproken met Bruno en Annie.
Ze komen hier eten met de kids.
Deze laatste komen een weekendje bij ons logeren.......en op deze manier hebben ze het hier vast een beetje gezien en weten ze waar ze terecht gaan komen.
Maar eerst woensdag!!
Woensdag testen!!

Vanavond bij Klaas en Lies geweest.
Klaas heeft vorig weekend een klapper gehad met zijn scooter; negen (9!) gebroken ribben, een gebroken sleutelbeen én een klaplong!
Na een paar dagen IC en de verpleegafdeling is hij sinds vrijdag weer thuis.
Maar intussen gaat hun kinderwens 'gewoon' door.
Lies is hormonen aan het spuiten en Klaas steeds iets anders.
Aanstaande maandag zal Lies naar het ziekenhuis moeten voor een echo.
Annie zal meegaan ter ondersteuning.......
Grappig en zelfs een beetje aandoenlijk om van een afstandje te zien dat onze vriendin en 'onze' Annie nu samen deze weg bewandelen.......zwanger worden!
Natuurlijk hebben we met Lies gedeeld hoe Annie zich momenteel voelt.........spannend!



Woensdag 28 oktober 2015





Goeiemorgen meis Annie....!

Nou.....de nachtjes slapen hebben we gehad. smile-emoticon
Rampapam rampapam.......op naar vanavond!

Fijne dag, groetjes en xxx
goeiemorgen.

Nou begon de mijne wel heel vroeg.... werd om half 6 wakker en kon niet meer in slaap komen (zucht).
Ben best nerveus 😋

Maar vanavond weten we meer. Eindelijk !!!

Fijne dag en tot snel
Groetjes xxx
Das een vroegertje!
Met z’n allen een nerveus dagje tegemoet
Spannend!
Tot strakkies meis! Xxx
Gewoon bezig blijven. Dan gaat de dag heel snel !
Xxx



Zo begon het eerste contact via Facebook vanmorgen vroeg!
Als je op iets twee weken zit te wachten, duurt dat lang.......
Maar één dag lijkt nóg langer te duren!
Maar het werd nog gekker;

Precies om 20:00 uur tikten we zachtjes tegen de ruit van het keukenraam.
We zagen Annie in de keuken een beetje rommelen.
Bruno deed open.
"En.....gaat het nog?", vroeg hij ons.
De ene zucht na de andere steun kwam er natuurlijk bij ons uit.
Annie was al doende met de koffie en duidelijk ook aan de nerveuze kant.
"Moet je niet héél nodig plassen?", vroeg ik haar trachtend mijn ongeduld zo min mogelijk te laten blijken.
"Nee, eigenlijk niet."
We deden dus gewoon eerst ons bakkie uitdrinken en wat kletsen.
Op de achtergrond stond de televisie aan; Ajax - Feyenoord.
Zo nu en dan kwam er een kleine vloek of een harde 'ahhhh' uit Bruno.
Annie stond op.
Dit was het moment.......en ze pakte het doosje met de zwangerschapstest.
"Nu is het alleen zo; we zagen eigenlijk vandaag pas dat het beste resultaat verkregen wordt met ochtendurine.", zei ik.
Annie haalde haar schouders op......ze roept immers al een paar dagen dat ze zwaar het gevoel heeft dat ze de symptomen van een zwangerschap heeft.
Misselijk, hoofdpijn, geen menstruatie-rugpijn, dizzy...........
Na een paar minuten kwam ze met het plastic stickie terug de kamer ingelopen.
Én met een plastic kommetje dat ze over de test heen zette.
"Zo....dan kan er niet stiekem gekeken worden. En de spanning wordt wat opgebouwd.", zei ze.
Mies hield het werkelijk niet meer!
"Nog vijf minuten.......IK ga de tuin in; ik móet een sigaret!", en hij stond op en liep weg.

Ik had het eerder over de twee weken......deze dag........
Maar echt mensen......deze vijf minuten duren écht het meest lang!!

We riepen Mies......de wijzer van de klok stond inmiddels op het punt waar we al zo ontzettend lang op  hadden gewacht.
"Wie tilt het kommetje op?", vroeg één van ons.
Mies nam het initiatief en lichtte langzaam het kommetje omhoog..............






"Yeahhhhh......!!!"
"Oh my god!!"
"Het is echt he?!"
En nog veel meer van dit soort kreten vlogen door de kamer!
Het teststreepje gaf en geeft duidelijk een zwangerschap aan!
WE ZIJN HARTSTIKKE ZWANGER!
Direct vlogen we Annie om de nek........maar ook Bruno moest er uiteraard aan geloven!
En dan komen er tranen.......zo veel tranen van geluk, blijdschap.
Zo lang......zo ontzettend lang hebben we op dit moment gewacht.
En dan heb ik niet over de afgelopen twee weken, over vandaag of die rotte vijf minuten; nee, dan heb ik het over de jaren, de jaren dat we er al mee bezig zijn.
Alle teleurstellingen, alle tegenslagen, alle "nee's", alle dompers.........
In één klap weg!

Als het al een beetje kon inzinken, gingen we toch onze naasten inlichten.
Mies belde met Lies die zelfs in de zenuwen zat.
En nog een andere vriendin.
Ik degenen op de hoogte gebracht die ook heel nieuwsgierig waren en erg meeleven.
Een select groepje weet hoe gelukkig en hoe blij we nu zijn!

Annie heeft alles uiteraard met haar moeder gedeeld.
Deze stuurde zelfs een berichtje met felicitaties naar ons!
Annie heeft het niet van een vreemde.........haar moeder heeft eens een dochter op de wereld gezet die écht heel erg bijzonder is......
Maar ook haar moeder schreef na mijn dankwoorden, dat dit voor hen heel gewoon is, dat zij zo zijn.

We zijn zwanger.......we zijn écht zwanger!



Donderdag 29 oktober 2015




Goeieeeemorgen meis Annie!!

Hoe heb jij geslapen?
Wij rommelig.....ik vooral héél onrustig.....
Veel gedroomd over de meest vreemden die kinderen kregen enzo......
De voorzitter bijvoorbeeld, hahaha......

Nog steeds wel zenuwachtig....nog steeds een beetje ongeloof......maar OH ZO BLIJ!! smile-emoticon

Pff......wat een nieuws, wat een nieuws!
Steeds weer komt je eerste berichtje in m'n hoofd!
En steeds weer dat beeld van gisterenavond......dat witte plastic gevalletje met het roze streepje!

Wat ben je een top-wijf!!

Fijne dag meis......dikke xxx van ons en groetjes.
Goeiemorgen

Ik zeer rommelig geslapen .
Bruno zn wekker ging om 4e af. Sindsdien niet echt meer geslapen. Nu scheelt het dat de kids naar school gaan zo. Als ik echt heel moe ben kan ik nog even tukje doen .

Wauw wat was dat fijn om een bevestiging van mijn gevoel te krijgen gister. En we durfden gewoon zowat het bakje niet op te tillen .
Wat een spanning was dat !

Ik vond het zo fijn dat we nu wel een posi test hadden.
1 , omdat we dan van het klussen af zijn en
2, omdat jullie wens nu een grote sprong dichterbij is !!!
En wauw wat is dat gaaf zeg ! En dat ik jullie daarbij mag helpen. Geeft mij ook gewoon zoveel voldoening !!! Het geluk straalde er vanaf !!!


Jullie ook een superfijne dag.
En ik hoor wel wanneer jullie het blog actief gaan zetten. Lijkt me gaaf om de reacties mee te lezen .

Groetjes xxx


En dan is het donderdag.......the day after!
Je moet 'gewoon' over tot de orde van de dag.
Je wil het van de daken schreeuwen.......maar nee.....het is voor nu nog even verstandig het bij het selecte groepje te houden om de zwangerschap te delen.
Je hoort vaak; "Wacht ongeveer drie maanden met vertellen."
Zelf hebben we vanaf nu, zijn dus nu een maand zwanger volgens de boekjes, nog twee weken in gedachten.
Alleen bij die gedachte hebben we al het idee; als we dát maar kunnen volhouden!
Bovendien; we hebben altijd alles vanaf het begin helemaal open getrokken.
We krijgen veel vragen vanuit alle hoeken.
Heel begrijpelijk!
Alleen op het werk al; bij Mies vragen ze er regelmatig naar en hij heeft zelf ook de behoefte om het te delen natuurlijk.
Ook bij mij.......er zijn alleen deze week al twee kamerleden bij me geweest om te vragen hoe het met onze kinderwens en ons traject staat.
Dus ja.....we proberen de twee weken of iets langer het nieuws stil te houden.

Vanavond kwamen Bruno, Annie en de drie jongste kids bij ons eten.
Mies was eerder thuis en had het eten al voorbereid.
Mijn commissievergadering liep uit en uitgerekend vandaag kwam ik dus wat later thuis.
"Eiser.....Eiser......", klonk het luid toen ik de boot binnenstapte.
Mona en Madelief, de twee jongsten vlogen naar de deur waar ik nog met mijn jas aan stond en mijn tas om m'n nek.
"Weet je hoe groot de baby is?", vroeg Mona.
"Zo groot.", ging ze verder zonder dat ik antwoord gaf en wees met haar kleine wijsvinger haar duim aan.
De ruimte tussen de twee vingers was minimaal.......dus het klopte goed wat ze zei.
Annie vertelde dat ze het er met de kids over had gehad.
Op kinderlijke wijze heeft zij verteld wat er staat te gebeuren.
De reacties van alle drie zijn werkelijk bijzonder te noemen!
Ze zijn blij.......heel blij!
Maar ook blij dat er geen baby bij hen in huis komt :-)

We hebben gezellig en lekker gegeten met z'n allen.
Bovendien zei Annie ons dat ze al contact heeft gehad met de verloskundige.
Ze heeft een afspraak gemaakt voor 27 november a.s.
Dan zijn we acht weken zwanger.
Het eerste bezoekje aan de verloskundige.......en er zal gelijk een eerste echo gemaakt worden.
Dat wordt weer nagelbijten mensen..........



Vanaf hier stoppen we met schrijven onder kopje Annie en Bruno.
Zelf hebben we al tranen gelaten bij het teruglezen van dit stuk.......het teruglezen over hoe het tussen Annie en Bruno en ons allemaal begon.
Hoe bijzonder deze vrouw is!
Hoe bijzonder deze twee mensen zijn!
Wat zijn we deze lieverds toch dankbaar.......zo ontzettend dankbaar!
Gewoon niet te beschrijven.......al doen we hier wel ons stinkende best voor!
Ons blog is vanaf nu verder te lezen vanaf XXI Dagboek November 2015

Lieve Annie en Bruno;

Weet dat we jullie erg, erg dankbaar zijn!We hebben jullie leren kennen als twee heel gewone, nuchtere maar vooral heel lieve mensen.Altijd open, hartelijk, oprecht, gastvrij, ruimdenkend.........menselijk!!Wat zijn wij ontzettend blij jullie te hebben mogen leren kennen.En god oh god.......wat zijn we jullie veel dank verschuldigd!Merci.......Danke shön........Gracias..........We zijn met elkaar een verbintenis aangegaan voor het leven.......en wat zijn we daar blij mee!
We houden van jullie!

Veel liefs en heel dikke knuffels van ons,
Mies en Eis    xxx







Geen opmerkingen: