zaterdag 15 augustus 2015

XX Een Roos en tóch doornen





Zaterdag 15 augustus 2015



Mies ligt nog te slapen na vast ook een nachtje onrust en vaak wakker.
Zelf heb ik maar weinig een oog dicht gedaan.
Halverwege de nacht begon te regenen…..héél hard te regenen.
Onweer…..flitsen……..en mijn gedachten gingen alle kanten op!
Te bedenken dat ik gisterenavond niet eens meer wist wat te moeten denken……
Lies was hier gisterenmiddag en had het idee voor ons te komen koken en het werd macaroni.
Was gezellig!
Ze had een paar foto’s uitvergroot voor ons meegenomen van de bruiloft en we hebben lekker met elkaar gebabbeld.
En zoals altijd natuurlijk ook over het wonder dat ons te wachten staat.
Verteld dat we vanmiddag een flinke mail naar Roos hadden gezonden; fijn dat ze weer terug zijn, hoe zij het gehad hebben en onze verhalen van de afgelopen vakantieperiode.
Ook dat we weer uitkijken naar het moment dat weer kunnen afspreken en elkaar snel weer zien.

In de middag sprak ik nog een collega: “Wat ontzettend mooi voor jullie! En hoe gaan jullie het doen praktisch gezien?”, vroeg hij onder andere.
Nadat we een gesprek hadden gehad over mensen van gelijk geslacht met een kind en hoe sommigen daar over denken en over de weg die wij al afgelegd hebben en over hoe Roos ons vond, kwamen zulke vragen aan bod.
“We willen allebei een dag minder gaan werken. Mies gaat meer schuiven met late- en nachtdiensten. Zo min mogelijk opvang willen we regelen. Een kamertje boven zal in eerste instantie baby-kamer zijn en voor later hebben we een grotere kamer over.”, vertelde ik hem.
Goed….ik dwaal een beetje af.
Misschien toch de gedachten die nog steeds alle kanten opslaan……
Na het eten en de koffie zijn we een filmpje gaan opzoeken en gingen we alle drie ons op de bank installeren.
Mijn mobiel die in de keuken lag hoorden we af gaan…….ik was te laat met oppakken en liep met het ding terug naar de kamer.
Al drukkend op knopjes zag ik dat Roos gebeld had.
“Hey….Roos heeft gebeld! Hmmm…..die zouden van het weekend toch pas naar huis komen? Misschien belde ze wel om te melden dat haar vruchtbare periode heel dichtbij is.”, zei ik nog.
Mies zat op zijn hurken voor de t.v. om een nieuwe film te zoeken, Lies lag lang uit.
De telefoon ging weer en weer was het Roos:
“Hey hoiiii……”, begon ik.
“Hoi! Zijn jullie thuis?”, vroeg ze.
Intussen naar buiten lopend ging heel even nog de vraag door me af ze misschien hier voor de deur stonden.
Nee……dat kon niet.
Ze waren immers nog in Frankrijk.
Ik ging op de bank in de tuin zitten.
“Ja we zijn thuis…..Lies is hier en we zaten net een film uit te zoeken toen je de eerste keer belde. Ik was te laat met opnemen. Hoe is het? Hoe was het…..hoe hebben jullie het gehad?”, vroeg ik haar.
“Oh….okay…….maar jullie zijn wel thuis?”, vroeg ze weer.
Hey…..nu dacht ik toch echt even een andere toon te horen en een plotselinge zenuwachtigheid overviel me.
“Ja hoor…..we zijn thuis, ik loop net even de tuin in. Maar vertel; hoe was het?”, ging ik verder.
“Ja, leuk hoor. Mooi weer gehad met een paar dagen regen. We zijn al sinds woensdag terug.”
Nu snapte ik het even niet meer.
In de vakantie hebben we weinig contact gehad, slechts een enkel smsje.
Bewust lieten wij hen in elk geval in alle rust vrij van de ellelange mails die normaal tussen ons gingen.
Bovendien had Roos voor de vakantie al aangegeven dat het bereik daar niet al te best was.
Dát was de reden, Mies en ik hadden het daar van de week al over, om te zorgen dat als het gezin zaterdag of zondag thuis zou komen ze een flinke mail van ons in het postvakje hadden.
Zodoende ging gisterenmiddag de eerder gemelde mail hier weg.
“Oh…..woensdag al?”, vroeg ik haar niet begrijpende waarom we dan niets gehoord hadden.
Dat kan natuurlijk…….wellicht nog druk met van alles, maar toch.
“Ja…..we hebben nog een paar dagen gewacht contact op te nemen. Nog een paar dagen met elkaar gesproken en van gedachten gewisseld.”, ging ze verder.
“In de vakantie hebben we veel met elkaar gesproken en met vrienden en mensen om ons heen. We hebben veel reacties gekregen. Regelmatig toch te horen gekregen hoe ik het kan doen. Ik geef toch een stukje van mezelf weg. Het verschil tussen hoog- en laagtechnologisch is toch wel erg groot. En dingen die jullie en wij met elkaar besproken hebben ons toch aan het denken gezet. Van begin af aan hebben wij tegen elkaar gezegd dat als er één zou twijfelen we het niet zouden doen. En nu twijfelen we allebei! We hebben er dus goed over nagedacht en veel gesproken en hebben besloten het toch niet te doen! Ik kan heel vaak sorry zeggen maar dat maakt niks goed”, zei ze zo ongeveer in één adem.

Er waren maar twee woorden die ik nog kon uitbrengen: “Oh” en “Nee”
Er flitste van alles door me heen!
Ik moest huilen, kon haast niet huilen, zat toch te huilen.
“Waar zijn de woorden; ik wil zorgen dat er niet wéér een teleurstelling voor jullie komt.
We hebben een ‘Ja’.
Ik heb hier al zo lang over nagedacht en we hebben het er zo veel over gehad.
Hier moeten we op proosten.
Ik hoef geen dank je wel.”, en nog veel meer van zulke kreten van dat mooie, lieve gezin gingen door me heen.
En intussen vertelde Roos eigenlijk verder……precies weet ik het niet meer.
Mies stond ineens voor me in de schuur waar ik inmiddels op de grond was gaan zitten.
Hij hurkte voor me en keek me indringend aan.
“Ze doet het niet.”, bracht ik naar hem uit terwijl Roos nog het één en ander zei.
Ik gaf hem de mobiel…….ik ben al geen beller, maar hier kon ik totaal niet mee overweg.
Ik brak……en kon door mijn knikkende knieën amper omhoog komen.
Mies nam het gesprek over en ik liep richting Lies die nog op de bank lag.
Ook haar zei ik: “Ze doet het niet…..”
“Ik voelde het, ik voelde het!”, zei ze sprong op en vloog me huilend in de armen.
Nadat ik haar vertelde wat Roos me zei en we Michel op de achtergrond zenuwachtig door de tuin zagen lopen met mijn mobiel aan zijn oor zei ze: “Zo gek Eis, toen de telefoon ging en jij zei dat Roos het was, voelde ik iets geks. Waarom belt ze en belt ze vaker, vroeg ik Michel. Er is iets.”, had ze gezegd.
“Och waarom…..dat is toch niet meer relevant? Je hebt ‘nee’ gezegd, dus nee, dat hoeft niet. Ja…..okay……doei.”, hoorden we Mies zeggen toen hij onze kant kwam lopen.
In eerste instantie liep Mies de boot binnen.
Met een gooi-beweging wilde hij de mobiel op tafel smijten.
Deed dat niet, legde de telefoon neer en kwam naar ons toe.
We zaten op een bankje voor in de tuin……in elkaars armen.
Ineens met zijn drieën.
We huilden, hielden elkaar vast, spraken ons onbegrip uit…….wat gebeurd hier in hemelsnaam!
Mies vertelde hetzelfde verhaal dat ook hij van Roos te horen had gekregen.
“Ze zei dat ze het ook even op de mail zou zetten, omdat nu misschien niet alles binnenkomt.”, zei ie.
Nee…..dat is inderdaad niet meer relevant.
Ze is heel duidelijk geweest…..heel duidelijk!
We horen nu nog door ons hoofd die ‘nee’ suizen.
Zo blij…….zo blij waren we met de ‘ja’ die we een dikke maand terug kregen.
Aan het tegenovergestelde waren we al bijna gewend.
Zo ontzettend veel tegenslagen, een paar keer bedot, een paar keer een ‘ja’ en dan toch weer die ‘nee’, rechtszaken………en dan ineens valt daar uit de lucht die ene ‘ja’ van een wel heel bijzondere vrouw.
Allemaal hebben we kunnen lezen hoe het bij Roos en haar gezin verliep.
Allemaal…….wat waren we allemaal blij!
Zoveel kaartjes hebben we gekregen, lieve smsjes, mailtjes, luiertaarten, telefoontjes, kussen, omarmingen, tranen van geluk.
Maar niet te spreken van de donaties die we kregen na die ene ‘ja’!
Daar zat ook een wel heel dikke donatie bij!
Wat waren we blij met z’n allen………..en dan ineens is het vrijdagavond 14 augustus en belt Roos………..we hebben ons geprikt aan een doorn.
De mail waar Roos het over had, kregen we al na een kwartier na het telefoontje.
Ze beschrijft daar in haar woorden waar de twijfel vandaan is gekomen.
Het stukje dat zij veel met vrienden bespraken…….een stuk van jezelf weggeven en dat zij nu zelf ook niet meer begrijpt hoe ze daar zo licht over kon denken.
Maar ook heeft zij het over vertrouwen en dacht dat het goed zat.
Bij onze ontmoeting hebben we inderdaad zaken verteld die we niet eerder in een mail hadden gezet…….bij de ontmoeting zijn we volledig open en eerlijk geweest en hebben ALLES verteld, ook de dingen die zeer privé-gevoelig zijn en je niet zomaar met iemand deelt.
Nu is er dan ook bij Roos de angst dat niet alles besproken zou worden.
En wat als het kindje iets zou mankeren en wij het kindje toch niet zouden willen……maar voor ons was het vertrouwen er volledig!

Nog geen anderhalf uur na het telefoontje heeft Roos op het forum waar we redelijk actief zijn, aangegeven dat zij niet door zal gaan met het traject.
Het balletje wordt daar een beetje bij ons neergelegd……de angst dat wij dingen zouden verzwijgen.
Jammer……we hebben bewust juist ALLES verteld, maar alles is misschien niet genoeg.

“Nee…..we gaan niet meer op de mail in.”, zeiden we al snel.
We begrijpen er werkelijk geen ene snars van!
Alles en iedereen was zo open, eerlijk, doordacht, de match zat goed, het vertrouwen zat goed het was gewoon goed!
Heeft zij zo op zich in laten praten?
Al vanaf ongeveer haar achttiende, vertelde ze toen, denkt zij al aan draagmoederschap.
Veertien jaar lang dus……veertien jaar komt het zo nu en dan in haar gedachten.
Maanden worden we, wij van niets wetend, gevolgd door haar.
Het besluit valt……..de ontmoeting vindt plaats……..een vakantie, wat gesprekken met anderen en dan ineens is het vrijdagavond de 14e augustus.
De ‘nee’ is gevallen…………

Vanmiddag gaan we naar Ursula.
Wout de oudste is jarig en wordt 5.
“Ik feliciteer jullie nog niet hoor!”, zei ze toen we de eerste keer over Roos vertelden.
“Jullie hebben nu al zo vaak een domper gehad, zo vaak teleurgesteld, rechtszaken niet gewonnen, nee’s gekregen. Ik feliciteer pas als ze zwanger is. Ik vind het geweldig leuk voor jullie, ben blij voor jullie, maar feliciteren doe ik nog niet.”
Nu moeten we dan straks naar haar toe………als ze maar niet zegt: “Zie je nou wel.”
Ze zou gelijk hebben……
Lies was er toevallig bij maar Urs is straks de eerste die we moeten gaan vertellen dat het hele feest niet doorgaat.
En dan…..dan krijgen we de rest nog!
Met Facebook bereiken we gelijk heel veel mensen die we kennen, maar dan krijgen we nog de collega’s, personeelszaken, de advocate, buren, vrienden zonder facebook, dorpsgenoten, de dokter……oh God……wat zitten we dáár tegenop!!
En nu?
We stoppen!!
Te vaak, te veel hebben we nu met dit bijltje gehakt……de pijn, het verdriet, het vertrouwen in anderen dat anders blijkt te moeten zijn, de onterechte felicitaties, de dompers en tegenvallers, de tranen……we willen het niet meer!
Niet meer!
Facebook, gericht op slechts onze Kinderwens, zal opgeheven worden.
We plaatsen nog éénmaal dit bericht.
Het vermoeden is dat we veel reacties krijgen, maar we zullen niet een ieder privé beantwoorden zoals we al die tijd gedaan hebben.
Het blog, www.mieseneis.blogspot.nl, het zal opgeheven worden…….nog éénmaal zal dit bericht geplaatst worden en na een tijdje ‘uit de lucht’ gehaald worden.
We willen dit niet meer…..dit gevoel……vaak door anderen gekregen, soms door onszelf.
Het is klaar en het is goed zo……we hebben elkaar! 
  
Ter afsluiting: we willen echt iedereen vanuit ons hart zo ontzettend bedanken!!
We hebben zo veel nieuwe mensen mogen leren kennen, ja ook Roos, die met ons mee hebben geleefd en zulke mooie en lieve reacties hebben gegeven; dank jullie wel!
Maar ook natuurlijk vrienden en kennissen en soms zelfs vreemden danken we voor de donaties op de site die is opgezet door een collega.
Ook die zal binnenkort opgeheven worden en de donaties gaan terug naar degenen die dat willen en anders naar het KiKa-fonds.
Lies…..je bent een schat!
Dank je wel voor alle steun, dank je wel voor je cadeau’s, dank je wel voor……dank je voor jou!! Lafjoe!
Onze voogd, die we moesten hebben voor we dit alles begonnen, dank dat je er was en bent!
Lieve vrienden……lieve collegae…….lieve buren……lieve allemaal: Ontzettend veel dank voor alles!
Het spijt ons dat het allemaal niet verder heeft mogen komen!


Veel liefs, Michel en Eise   xxx

Geen opmerkingen: