zaterdag 1 augustus 2015

XIX Dagboek Augustus 2015



Zaterdag 01 augustus 2015



We kregen vanmorgen een smsje van Roos.......
Wat leuk......helemaal vanuit het Franse laat zich even van zich horen.
Nog een kleine twee weekjes en dan zijn ze weer terug en zullen we vast weer even wat afspreken!

"Kom, lopen we even terug. Ze loopt aan de andere kant en we hebben haar nog niet gesproken.", zeiden we elkaar toen we een ommetje aan het maken waren met de hond.
Een buurvrouw van het pad liep met haar kindjes lekker in het zonnetje aan de andere kant van de weg van waar wij liepen.
Ik zei eigenlijk in eerste instantie niets maar viel haar gewoon in de armen.
"Is dit goed nieuws?", vroeg ze.
"Ja....dit is heel goed nieuws! Het is gelukt!!", riepen we beiden.
Die reactie; ze begon een beetje te springen......te dansen.
"Zie je nou wel.....zie je nou wel.....ik WIST dat het een keer zou lukken!", riep ze uit en maakte nogmaals een huppeltje.
Haar man hadden we wel al gesproken, maar door bepaalde omstandigheden is hij gewoon vergeten dit aan haar te zeggen.
"Daar ga ik wel wat van zeggen hoor, al kan hij er niks aan doen.", zei ze lachend.
"Ik dacht laatst al: lopen ze daar nu met een tasje van Prenatal? Tja....kan natuurlijk ook voor iemand anders zijn. Het kwam er alleen niet er van om jullie te vragen. Jeetje zeg.....wat ben ik blij voor jullie! En als ik met iets kan helpen, gewoon zeggen hoor!"
"Mamma.....ik wil naar de winkel.", zei het oudste ventje.
In de winkel is een hoek speciaal voor kinderen ingericht met een huis van zachte kussens.
Na een kort verhaal, natte ogen en een paar omhelzingen, had het ventje het nu wel gehad.
We liepen verder......de hond moest ook nog steeds nodig.



Dinsdag 04 augustus 2015



"Zo.....dus jullie zijn in de dierentuin geweest?", vroeg ik Arie die naast me zat met eten.
De hele club van Ursula is een weekje op vakantie geweest in eigen land.
Natuurlijk kregen we in alle geuren en kleuren de verhalen te horen.
De vakantieweek was nat......maar Wout, Arie en Bram hebben zich kostelijk kunnen vermaken!
"Hebben jullie beren gezien?", vroeg ik verder.
"Ja"
"Ennuh......olifanten misschien?"
"Fanten....ja!",
"Euhm, en giraffen?"
"Ja......en een slak!", riep Arie.
Geweldig!
Alle dieren die in de dierentuin gevonden kunnen worden hebben ze gezien, maar bij Arie maakt de slak toch altijd weer de meeste indruk.
Prachtig toch!?
We hebben weer een gezellig avondje met Urs, Ro en de jongens gehad.
Natuurlijk vroeg Urs of we nog van Roos vernomen hadden.
Omdat zij op vakantie is, niet veel maar we hebben natuurlijk wel lekker kunnen babbelen maar ook fantaseren over de nabije toekomst.




Vrijdag 07 augustus 2015



"Au......au....au.......", dacht ik bij elke stap die ik inmiddels met de ene voet voor de andere zette.
Sinds een dag of drie loop ik op de trouwschoentjes van Lies.
"Ze zitten een beetje krap liefje......kun jij ze niet een poosje uitlopen?"
Hmm.....had ik maar nooit verteld dat ik die van Ma vroeger wel es deed uitlopen!
Natuurlijk gun ik haar de mooiste dag van haar leven en stapte stoer in de schoentjes.
In het begin ging het nog wel......maar na een paar uur gaan dames schoentjes die twee maten kleiner zijn dan dat ik heb, toch wel wat zeer doen.
"Niet aanstellen......gewoon doortrappen.", is al die tijd mijn gedachte geweest.
Ik heb het ook gedaan.......vooral binnenshuis uiteraard en wat heen en weer in de tuin om ze wat minder glad aan de onderkant te krijgen.
Gisterenochtend heb ik ze nog twee uurtjes gedragen en toen ging het écht niet meer!
Ik kreeg ze nog maar nauwelijks uit en de blaren zaten op m'n rechterhiel, eentje op m'n linker 'wijsvinger-teen' en de muis van mijn 'rechterduim-teen'.......pfff.......
Een voetenbadje en wat schrapertjes hebben wonderen verricht!
We zijn wat later in de avond naar Lies gegaan.
We zouden daar blijven slapen, omdat zij heel graag zag dat we haar bruiloft vanaf het begin van de trouwdag tot en met het eind zouden meemaken.
Na een niet zo'n beste nachtrust stonden we vandaag om 06:30 naast ons bed, Lies beneden en haar zus kwam even later ook.
Spanning?
Nee......dat viel eigenlijk geheel mee.
Bij niemand eigenlijk.
Gewoon heel relaxt ons bakkie in de tuin gedaan, nog wat zitten babbelen en toen op ons gemakkie allemaal gaan douchen.
09:00 was de kapster er, een goed uur later ging Lies in de make-up en werden de andere dames gekapt.
Mijn taak van vandaag was trouwjurk-boy.
Vorige week kreeg ik een spoedcursus trouwjurk aan hijsen, uit trekken, los- en vastmaken, inrijgen, sleep in de plooi, danshaakje hier en daar, korsetten, kousenbanden.......de hele mikmak.
Rond 12:00 daar mee begonnen en het liep goed!
"Ja......armen in de lucht meid! Ik ga de jurk over je heen zwiepen!", zei ik na ongeveer een half uur.
Mies stond foto's te maken met de back-up camera van de fotografe.
Moeders hield me goed in de gaten.
Maar mensen lief......wat zag ze er prachtig uit toen ze na goed drie kwartier de trap afging!!
"Ik moet plassen!", zei ze toen we beneden kwamen.
"Goh.....had je dat niet kunnen bedenken vóór je de jurk aankreeg?", vroeg ik haar.
"Toen hoefde ik nog niet en we kunnen het maar vast een keer gehad hebben."
Ja.....dat is waar en we waren al snel weer een ervaring rijker!  ;-)
Klaas stond in de voortuin te trappelen om zijn meissie te zien!
Wat een prachtig moment was dat!

Tja......en dan krijg je natuurlijk de gebruikelijke route;
Naar het gemeentehuis, in werkelijk een bolide, het praatje van de trouwambtenaar, de ringen die door de bruidsmeisjes werden aangereikt, uiteraard het "Ja-woord", de handtekeningen en de felicitaties.
Bij Klaas en Lies thuis nog wat gedronken en bruidstaart gegeten met alle daggasten en toen op naar het avondeten en het feest!

Het 'ja-woord' is gegeven!


Regelmatig werden Mies en ik aangesproken: "Jemig....we hebben het gehoord!" of "Zo hey....ik heb het gelezen, wat gaaf!" en "Wat een bijzondere weg leggen jullie momenteel af."
Dat waren reacties van alleen nog maar de dag-gasten.
Eenmaal in de feestzaal.......er kwamen zo ontzettend veel mensen naar ons toe!
"Van harte gefeliciteerd!", zeiden soms voor ons wildvreemde mensen en gaven zelfs kussen!
Er vanuit gaande dat het natuurlijk om het gesloten huwelijk van Klaas en Lies ging, feliciteer je diegene natuurlijk ook.
Echter veel kregen we dan ook gelijk te horen; "Ja.....maar natuurlijk ook met waar jullie mee bezig zijn!"
Ons verhaal is als een lopend vuurtje door de familie en de kennissenkring van Klaas en Lies gegaan.....dat blijkt!

We hebben gedanst......heel veel gedanst!
Zelfs hier en daar een act opgevoerd.......
Het was écht een knalfeest!!
En wat hebben we twee schatten van mensen zien genieten......van elkaar en van deze hele dag.
Heerlijk die twee mensen zo verliefd te zien, echt super!

En voor wat ons betreft........uiteraard een fantastische dag geweest!
En wat fijn dat Lies zonder blaren op haar voetjes de dag is doorgekomen. :-)
Achteraf in de auto bespraken Mies en ik natuurlijk de dag en avond.......de bruiloft, maar ook al die lieve mensen die op ons af kwamen stappen met al die lieve woorden; hoe ze het ons gunnen, hoe blij ze voor ons zijn......geweldig!
De lieve woorden van de tante, vrienden en vriendinnen, ex-collega......zelfs van de fotografe die ons 'stiekem' volgt!

Toch sluiten we deze dag af met:  "Lieve Klaas en Lies, we wensen jullie een fantastisch, mooi, vruchtbaar, gezond en vooral liefdevol huwelijk!!"



Dinsdag 11 augustus 2015



Gisteren was weer mijn eerste werkdag.....Mies heeft er al weer twee weken op zitten.
Effe wennen weer aan het vroege opstaan......de wekker......de rit naar Den Haag.......
Slechts één collega was aanwezig en hij vroeg me de oren van het hoofd!
"Moet je adopteren? Nog steeds snap ik niet dat ze bij twee mannen zo raar doen in Nederland.....al die rot-regeltjes! Wanneer gaan jullie met die vrouw beginnen? Knap hoor dat zij dat kan! Waar wonen zij? Hoe ga je het hier regelen?", waren zomaar een greep uit zijn vragen.
Maar ook dat ie het zo fijn en zo mooi voor ons vindt!
"Jullie zijn er al zo lang mee bezig, wat mooi dat het nu zo positief gaat uitvallen voor jullie!", zei ie.

Vanavond bij Klaas en Lies geweest.....die staan op een vakantiepark.
Zus van Lies was er ook met haar twee kleintjes.
"Nou.....weet je wat je begint! Zie je hoe druk je het er mee kan hebben.", zei ze.
"Nou....wij kunnen niet wachten!!" :-) 




Zaterdag 15 augustus 2015



Zie  --->     Een Roos en tóch doornen




Maandag 17 augustus 2015



Het is geland.....het hele verhaal is geland!
Het hard roepen 'we stoppen' was een impuls.......we gaan het anders formuleren:  We lassen een pauze in!
Dit alles heeft ons diep, heel diep geraakt maar moeten dealen met hoe het is......
Soms is de gedachte: "Kom op.....uithuilen en opnieuw beginnen" en soms is de gedachte: "Waar mogen en kunnen we nog in geloven, maar er komt vast uit een onverwachte hoek hulp. We hebben immers voor onszelf een tijdje terug beloofd dat we er dit jaar voor onszelf nog heel hard naar op zoek gaan.

Met andere woorden.....we weten het allemaal even niet meer.
Komen terug op ons harde roepen en nemen een kleine pauze.
We zullen hier (tijdelijk) van het toneel verdwijnen.....ons Facebook blijft open maar het blog komt op Pauze.......

Liefs Michel en Eise   xxx




We hebben een pauze gehad......een pauze van een paar maanden.Achter de schermen hebben we keihard door geknokt om onze wens in vervulling te kunnen laten gaan.Vanaf hier zijn we weer openbaar en willen en kunnen we weer alles openbaren!





Dinsdag 19 augustus 2015



Zoals ik gisteren al zei......het is voor ons geland!
Afgelopen zaterdag moesten we nog naar de verjaardag van Wout.....het oudste ventje van Urs is vijf geworden.
Wat zaten we er tegen op om juist naar deze verjaardag en zo kort na de donderslag te gaan!
Maar ja.....wegblijven is ook geen optie; zeker dat ventje kan hier helemaal niks in veranderen, dus we gingen.
De barbecue stond al aan toen we binnen kwamen.
Al die kinderen die als een bezetene door het huis en de tuin rennen.......al die jonge moeders en papa's.....al die mensen!
Sja.....dat komt dan toch even hard aan, dat is nu eenmaal zo.
We hadden ons voorgenomen ons nieuws niet te vertellen, het zou alleen maar de feestpret kunnen bederven.
We begaven ons onder de mensen en gingen bij de 'grote mannen' staan.
Stoer gepraat en moppen werden er verteld.
Het was moeilijk om bij de 'les' te blijven......maar mij lukte het aardig en ik kon zelfs hier en daar m'n masker opzetten en mee lachen.
Mies daarentegen had het er héél moeilijk mee!
"Zeg.....kún jij überhaupt wel lachen?", vroeg een wildvreemde, voor ons, aan Michel.
"Ja hoor......maar ik zit gewoon even niet goed in m'n vel.", was zijn antwoord.
Ik redde hem door er met een lolletje overheen te gaan, maar dat was wel het moment dat ik besloot om voor te stellen om toch maar naar huis te gaan.
Mies vond dat wat knullig tegenover Ursula en ging naar haar toe.
Ze zat in de kamer en was een baby van iemand anders een hapje aan het geven.
Met twee vingers wreef ze over Mies zijn buik toen ze het vroeg;
"Wat is er Mies?", had ze hem gevraagd.
Ze zag immers de rode oogjes......het verdriet in zijn gezicht........
Hij brak en vertelde wat er gisterenavond is voorgevallen.
Met stomheid geslagen!!
Ja....met stomheid geslagen was ze!
Inmiddels was ik er bij komen staan en hebben we er over gepraat.
"Hoe is het mogelijk dat de vrouw die zei jullie geen teleurstelling te willen brengen, die tegen jullie zei; "hoe kunnen mensen zó met gevoelens van andere mensen omgaan?", hoe is het mogelijk dat juist DIE vrouw jullie nu in de shit laat zakken?", vroeg Urs.
Heel erg veel hebben we niet uitgebracht, niet veel meer dan Roos ons had gezegd en geschreven.
We dropen af......en gingen naar huis.

Tja.....en dan moet je weer gaan werken;
Mies stuurde me een sms waarin hij schreef het allemaal moeilijk te vinden dit nu allemaal te moeten vertellen.
Gelukkig was het druk......en dat gaf hem een vrijbriefje om niet veel te hoeven te vertellen.
Bij mij op m'n werk was er een heel ander gesprek van de dag......de vrouw van een collega is overleden!
Vreselijk!
Mijn verhaal is volledig weg te strepen tegenover de gebeurtenis die van het weekend heeft plaatsgevonden bij deze collega!
Mijn stukje kwam vandaag pas.......kwam ook doordat er nu andere collega's waren die Facebook lezen en het blog.
Er werd flink over gesproken.
"Ze heeft jullie gewoon een vette worst voorgehouden! Ze heeft jullie lekker gemaakt! En dan doe je dit gewoon niet!", zei de collega waar ik vorige week nog uitgebreid mee had gesproken over hoe vol lof wij over Roos waren, hoe blij!
Met een vrouw die bij de SP werkt, brak ik toen ze mij een filmpje liet zien van haar dochtertje dat inmiddels probeert te gaan praten........
Bah......eigenlijk heel vervelend, maar ik kon het niet meer tegenhouden.
We hebben een poosje met elkaar gesproken en elkaar een knuffel gegeven........

Maar goed......wat ook in het weekend plaatsvond:

We hadden op Facebook en op het blog het vervelende nieuws geplaatst.
Geloof het of niet.......er reageerden VIER dames die zo ontzettend schrokken van ons verhaal dat zij aanboden om voor ons te willen dragen!!!
"Hoe moet ik dit nu geloven? Hoe serieus kan ik dit nu nog nemen? Dit kan toch niet?", riep ik snikkend naar Mies die achter me stond toen ik de berichtjes aan het lezen was.
Mies pakte me vast en we lieten komen wat kwam.
"We hebben afgesproken er dit jaar nog flink aan trekken om onze wens in vervulling te kunnen laten gaan.", zei Mies.
Ja....dat is waar.
We hebben de dames laten weten hoe we ons momenteel voelen, we hun aanbod fantastisch en lief vinden.
Echter het balletje leggen we bij hen.......mail ons maar, beschrijf jezelf, vertel hoe jij het zou willen en zou willen zien, nu en later.
Maar probeer rekening te houden met ons gevoel.....zeg alsjeblieft niet zomaar "'ja' ik doe het!"

Bij één van de dames kregen we wel een heel goed gevoel.
Een beetje hoop zelfs!
We hadden onszelf voorgenomen niet meer zo veel en zo lang te mailen, maar dat gebeurt nu toch en toch is dat ook weer leuk, verzachtend, hoopgevend........
Ze woont niet ver van ons vandaan, gaan elkaar volgende week ontmoeten.
Per mail hebben we al héél veel besproken......heel veel, om toch maar weer zo open mogelijk te zijn.
"Op naar een volgende teleurstelling?", vroeg Klaas ons van het weekend toen we daar nog even waren.
"Of juist op zoek naar het volgende sprankje hoop, dat kan ook natuurlijk", verzachtte hij zijn eerdere opmerking.
We gaan het zien........voorlopig willen wij zo veel mogelijk van haar weten.



Donderdag 20 augustus 2015



Mijn moeder zou vandaag 87 jaar zijn geworden......vijf jaar terug overleed zij.
Nog dagelijks mis ik het beste mens!
Als ze die rot ziekte niet had gekregen en een week later overleed, had ze nog járen mee kunnen draaien, want verder mankeerde zij niets!
En wat had ik dit alles graag met haar willen delen......wat had ik graag gezien dat ze ons de steun en de verstandige moeder-woorden nog kon geven.......
Wat zou haar reactie toch geweest zijn op dit alles waarin we nu al een paar jaar zitten?
Helaas....we moeten het doen met anderen om ons heen, waar we natuurlijk ook veel aan hebben, maar Ma was toch de beste geweest!

Sinds zaterdag contact met Natas.
Ze heeft dus aangeboden voor ons te willen dragen.....laagtechnologisch.
Ze schetst een beeld van hoe zij het zou willen zien en ziet.
Precies zoals wij het ook graag zouden willen zien........
"Ja....dat hebben we eerder gehoord en meegemaakt.", zijn toch wel woorden die zo nu en dan uitgesproken worden.
Toch ontstaat er weer hoop......gek eigenlijk; een paar dagen terug hadden we dat niet verwacht.

Er hebben nog drie andere dames gereageerd.
Twee dames zullen wij langer bij na willen denken.......te ver weg en te dichtbij.
Dat klinkt vreemd natuurlijk, maar dat kun je in meerdere opzichten opvatten.  ;-)
Maar één van de vier dames, buiten Natas dus, lijkt ons eventueel ook een geschikte kandidaat.
Natas is alleenstaand, woont in de buurt, wil geen actieve moederrol maar wel bekend willen blijven.
De andere dame, Clazien, is getrouwd, woont net wat verder weg, wil laagtechnologisch voor ons dragen, geen actieve rol, wel bekend.......heeft al kinderen.
Tja....klinkt ook heel erg mooi en voelt ook goed.

We praten en denken dus heel wat af!
Ja....er is weer hoop.
Moeten we het nu anders aanpakken dan voorheen?
Gewoon open en eerlijk blijven naar beide dames en hen van elkaar op de hoogte brengen?
We sneden ons daar eerder mee in de vingers.......het niet doen, past niet bij ons......maar ja.....

"Laten we eerst beide dames maar es ontmoeten en veel informatie uitwisselen, een keus hoeft nog niet gemaakt te worden.", zeiden we gisterenavond tegen elkaar.
Het ziet er naar uit dat we Natas eind volgende week bij ons thuis gaan ontmoeten.........
Clazien daarentegen is in de mail al van aanpakken en heeft het zelfs al over: "Wanneer gaan we beginnen?"

Vanavond gaan we naar Ursula.........toch zal Mies ruimte maken na 20:00 uur om even met Clazien te gaan bellen.

"En......ben je veel met de verjaardag van je moeder bezig?", vroeg Mies me net door de telefoon.
"Och....ik denk er gewoon regelmatig aan en wat ik anders vandaag had gedaan. Ik heb vanmorgen vroeg wel een lichtje aangestoken bij haar foto.", zei ik.
"Oh...heb je die uitgeblazen dan toen je wegging?", vroeg Mies verbaasd.
Nee....dat had ik niet gedaan.....vreemd, het was immers een nieuw waxinelichtje.
"Nou....Ma kennende had ze er zeker geen zin in en heeft ze het uitgeblazen.", maakte ik er maar van.
Maar ach.....wat zou ik haar nu graag vragen hoe zij er over denkt......wat zou haar advies zijn nu voor ons.



Vrijdag 21 augustus 2015



Het gaat rap!
We hebben voor vanavond afgesproken met Clazien......

Het klinkt gek, maar in berichtjes heeft zij zo goed als het kan al aangegeven dat zij graag voor ons een kindje zou willen dragen.
Ze heeft ons een tijdje terug met een artikel in de krant zien staan.
Sindsdien heeft draagmoederschap haar niet meer losgelaten en is ze ons gaan volgen zonder we het wisten.
Zoals eerder gezegd namen na het plaatsen van ons laatste bericht op Facebook, vier dames contact met ons op.......zo ook Clazien.
Veel berichtjes gingen uiteindelijk over en weer.
Dat lag niet geheel in onze bedoeling, omdat we nog te dealen hadden met de tegenslag.
Maar toch, maar toch.....of je wil of niet; als er VIER dames reageren die zelfs aanbieden voor ons te willen dragen.....tja.....dan krijg je tóch weer wat hoop.
Maar wie kun je vertrouwen?
Welke dame staat ECHT achter wat zij zegt, doet en beloofd?
Op slechts één manier kun je daar maar achter komen......met elkaar in contact gaan!

Met Natas meerdere mails over en weer, maar dat is stil geworden nadat we wat data hadden doorgegeven om af te kunnen spreken.
Aan de ene kant is de radiostilte begrijpelijk, ze zit ook met een aankomende verhuizing.....ze komt vanzelf wel met een optie om af te spreken.
Aan de andere kant wel jammer......

Maar goed, we zijn vanavond Clazien en haar man gaan ontmoeten!
We reden naar het Gelderlandse en hebben op neutraal gebied afgesproken.
De spanning die we eens hadden was om de één of andere reden nu minder......och, eigenlijk wisten we die reden wel natuurlijk.
We gingen op het afgesproken terras zitten en waren goed op tijd.
"Oh....daar zijn ze!", zei ik en zwaaide naar de vrouw terug die ons vanuit de verte toe zwaaide.
"Nee joh.....dat is ze niet.", zei Mies.
Dat had ik weer.....gewoon naar de verkeerde te zwaaien.....toch die bril die in m'n tas zit maar es wat vaker gaan dragen.
Na een sms van Clazien bleek dat we op het verkeerde terras zaten en we verplaatsten ons dus naar het andere terras.
Zij en haar man stonden ons op te wachten.
Ja....dat is dan even een vreemd moment natuurlijk.
Van foto's heb je elkaar gezien, maar nu zie je wat iemand maakt; lengte, beweging, geur, geluid......
Clazien.....een vrolijke tante en ze liep ons voor naar waar zij eerder zaten.
Met z'n vieren in de lounge stoelen en een bakkie koffie besteld.

En dan ga je praten.....heel veel praten!
Maar wat ging dit in een ontspannen sfeer.......open, eerlijk en duidelijk!
We bespraken al snel over hoe zij het draagmoederschap zouden zien en hoe wij.
Was er een click.....?
Ja!
Die was er!

"Geef alsjeblieft nog geen "Ja" of "Nee", vroeg ik haar.
"Denk en praat er vooral goed over, al hebben jullie nu een aardig beeld van ons."
Dat zouden ze doen.
"Wat is de termijn dat jullie iets willen weten?", vroeg Clazien.
"Nee....we hebben daar geen termijn voor. Bepalen jullie het moment.....neem jullie tijd en laat ons iets weten als jullie iets weten.", zei Mies.
We stonden op, namen afscheid van elkaar en we gingen volgens mij allemaal met een goed gevoel richting auto.
Nu het wachten.....toch weer spanning......oh, oh, oh........



Zaterdag 22 augustus 2015



Met Lies in Lisserbroek geweest......wat een leuke dag is het geworden!
Ze had ons over de streep getrokken om iets leuks te gaan doen.....dat is gelukt!
We zijn met z'n drieën naar een kaarsenmakerij gegaan.
Veel lol gehad en mooie kaarsen gemaakt.
Zo ook een afdruk van de handen van Mies en mij.......een hete bedoening, maar het resultaat is super.

Gaande de dag belde Clazien op de mobiel van Mies: "Zijn jullie morgen thuis? Het lijkt me leuk en fijn om ook even bij jullie over de hei te komen kijken." had Clazien gezegd.
Helemaal goed natuurlijk.....we hebben immers niets te verbergen en we vinden het alleen maar fijn dat er zo veel interesse is.
Het ligt in de bedoeling dat ze alleen onze kant op zal komen en niet de hele dag zal blijven.
Rond 1700 uur moet ze weer weg, want ze hebben ook nog een barbecue.

Het wordt nu toch wel weer spannend hoor......leuk!
Ook vanavond belde ze nog even.....gewoon met vragen die haar te binnen zijn geschoten.
Ja....dit gaat de goede kant op!
Maar toch, weer wat later op de avond belde ze nogmaals; "Stom van me, Michel.....ik heb een dubbele afspraak gemaakt en dat is niet handig geweest, sorry!"
Hmm....dit was dan weer even jammer, maar ach......kan gebeuren natuurlijk.
We hebben nu voor maandagavond afgesproken.



Zondag 23 augustus 2015



Clazien wist ons vandaag weer te vinden per telefoon!
Omdat ik niet zo'n beller ben, ben ik stiekem 'blij' dat ze steeds op Michel zijn mobiel belt.
Ze was gisteren gestopt met de pil....was het nu ook gelijk de bedoeling dat ze direct met condoom moest vrijen, was een vraag.
"Betekent dit nu dan dat je ons een 'ja' geeft en het voor ons wil doen?", vroeg Mies.
"Ja hoor.....we hebben besloten het te doen! Goed en lang genoeg over nagedacht, we doen het!". zei ze.
Wow!
Maar euh.....he....wat gek; we sprongen geen gat in de lucht.
We zijn blij......maar anders blij dan we eerder waren.
"Ja....dan het liefst direct beginnen met condooms. Nu kunnen we wachten op je eerste menstruatie en vanaf dan ongeveer je vruchtbare periode berekenen.", legde Mies uit.
Na weer wat vragen over conceptie, wensen van ons allen, legde Mies 'de haak er op'.
"Ze doet het écht!", zei Mies.
Het bleef gek......die échte blijheid was er niet......misschien toch een slag om de arm ofzo?
En natuurlijk ook niet zo héél erg vreemd; die dreun zijn we nog niet écht te boven.
Maar toch weer hoop.....nu zijn we immers wéér een stapje verder dan we ooit zijn gekomen.



Maandag 24 augustus 2015



"Sorry, sorry......ook voor vanavond zal ik af moeten zeggen, Michel. Mijn man is ziek geworden. Hij heeft waarschijnlijk iets verkeerds gegeten en is nu onderweg naar huis. Weet nog niet precies wat hij heeft, maar ik zal later van me laten horen om een nieuwe afspraak te maken."
Dit telefoontje kreeg Mies begin van de middag toen hij in zijn pauze zat.
Hij sms'te me dit in het kort.
"Goh....vervelend! Dan kunnen we toch met haar alleen afspreken? Waarom kan hij dan niet zich er voor een uurtje overheen zetten? Toch wel sneu en snap dat ze met z'n tweeën willen zijn."
M'n gedachten hierover vlogen al weer over en weer......het onderbuik-gevoel kwam terug.

"Beste Eise en Michiel,
Ik heb er de hele nacht niet van kunnen slapen, sterker nog ik heb de hele nacht liggen piekeren en huilen. Gisteren hebben Clazien en ik de 'mijn kalender App' gedownload en bekenen. En toen werd het opeens wel heel echt, te echt. Ik gun het ouderschap jullie van ganser harte, maar niet over de rug van mijn gezin. Clazien was heel enthousiant en ik heb me zoals zo vaak toch door dat enthousiasme laten meeslepen. Vandaar dat wij ook zeven honden in huis hebben, maar dat terzijde. Ik ben er achter gekomen dat ik minder vrijdenkend/openminded ben dan ik zou willen zijn. Clazien is een geweldige vrouw en ik wil haar niet kwijt, we hebben samen al heel veel meegemaakt en onze relatie heeft al behoorlijke stormen doorstaan.Tijdens haar vorige zwangerschap is ze heel ziek geweest. Ik heb aan haar bed gezeten dat ze niet meer bij kennis was en toch vertelde dat ze engelen zag. Toen ik dat aan de zuster vertelde zei die dat het ook zeker niet goed met Clazien ging. Dat is voor mij altijd reden nummer 1 geweest om er geen kinderen meer bij te willen. En om haar leven nu voor jullie in de waagschaal te leggen gaat mij te ver. Ook het bevruchten, hoe klinisch het ook gaat, staat me toch heel erg tegen. Het blijft vreemd zaad in een monogaam huwelijk en dat stuit me opeens toch heel erg tegen de borst. Daarbij is Clazien een vrouw met een behoorlijk pittige psychiatrische problematiek, PTSS in combinatie met borderline kenmerken, ik vrees dat ze de klap van het moeten afstaan van het kindje na het negen maanden te hebben voelen groeien niet te boven zal kunnen komen. Al doet ze nu nog zo luchtig en verstandig, als puntje bij paaltje komt kan er een heel andere Clazien naar boven komen. Clazien volgt nu een behoorlijk intensieve therapie en ik verwacht niet dat haar behandelaars achter dit idee staan. We doen er juist alles aan om ons gezin in een zo rustig mogelijk vaarwater te houden. Dus alles in overweging nemende zeg ik NEE, Hoezeer het me ook spijt, want Clazien had al zo enthousiast ja gezegd. Maar te voorbarig en te ondoordacht. Jullie zaten al op je roze wolk en nu kom ik en schiet jullie KNAL! van die roze wolk af. Het spijt me echt heel erg maar we zien er echt vanaf, ik spreek hier ook namens Clazien, maar zij durft jullie niet meer onder ogen te komen, laat staan te spreken, zo erg schaamt ze zich. Vanavond hoeft dus ook niet door te gaan, de zaken veranderen niet. Ik wens jullie heel veel succes in de zoektocht naar iemand die geen extra balast meedraagt en die jullie zonder meer van dienst wil zijn. Met oprechte excuses, ..........."
En BAF!
Daar sta je dan weer!
Gewoon wéér!!
We lazen dingen die we niet wisten, terwijl zo totaal open en eerlijk zijn geweest naar deze mensen.
Hoe kun je op deze manier met mensen omgaan?
"Dit doe je gewoon niet Mies! Ze reageert op ons laatste verdrietige bericht, op onze pijn! Beiden staan ze er achter ons te willen helpen.......in het diepst van ons verdriet krijg je dit te lezen......zo ga je niet met mensen om!", zei ik tegen Mies.
En zo heel erg schaamde Clazien zich dus blijkbaar niet, want ze belde vanmiddag en heeft ingesproken op de voicemail: "Geef ons nog wat tijd, ik wil het nog steeds heel erg graag. De reactie van mijn man is er eentje uit paniek geweest....."

De groeten!!!



Dinsdag 25 augustus 2015



Sjonge, jonge......hoe ver moeten we nog gaan?
Houden we ons aan onze belofte er dit jaar nog voor te gaan?
Van de vier 'dames in aanbod' is er nu nog slechts eentje over........wat doen we?
Van Natas horen we zo weinig......de afspraak is nog niet gemaakt.....maar ze wil en kan ons écht helpen, schreef ze.....
Wat wel erg jammer is; ze heeft ons uit haar Facebook verwijderd, reageert niet en een nieuwe vriendschapsverzoek wordt afgewezen........
Dit klinkt gek, maar we hebben bij haar ook een naaimachine gekocht, die zou ze voor ons apart zetten.
Mies heeft uiteindelijk een mail gezonden of we wel nog in aanmerking komen voor de naaimachine en of we die kunnen komen ophalen.

Ik zei zojuist dat er nog maar slechts één dame is......dat is niet helemaal waar en dat zit zo:

Eén van de dames kwam uit een héél onverwachte hoek!
Ze schreef het volgende op ons Facebook;

Hoi michel en eise. Ik las vandaag jullie bericht. Ik begrijp dat jullie niet ieder bericht gaan lezen en beantwoorden. Een tijdje geleden vertelde Lies over jullie blog. Jullie verhaal. Hij kwam me al bekend voor, ik had jullie blog al eens eerder gelezen. Niet via Lies, maar door iemand anders die hem gedeeld had. Wat deed jullie verhaal toen al veel met me zeg. Het traject, de hoop, maar ook de teleurstelling keer op keer. Ik snap de wens. Mijn broertje en zijn man willen ook graag kinderen. Niet nu, maar later wel. Toen heb ik hun al gezegd, dat ik graag zou willen helpen, mits hun die hulp wilden aannemen. Ze kozen ervoor om iemand van buitenaf te zoeken. Mede omdat mijn broertje degene zou zijn die de vader zou worden. Deze keuze accepteerde ik. Later sprak ik met Lies over jullie en viel het kwartje pas dat de blog die ik al eerder had gelezen van jullie was. Ik hoorde ook dat er een draagmoeder was. Wat blij was ik toen ik dat hoorde. Maar wat verdrietig om te lezen dat degene waar jullie van dachten de wens te kunnen verwezenlijken op het laatste moment zich bedacht. Ik moest gelijk weer aan jullie denken. Ik had toen ik met Lies erover sprak al bedacht dat het me een geweldige eer zou lijken om zoiets moois voor een stel te kunnen betekenen. Maar jullie waren al geholpen. Mijn broertje wilde mij hier niet voor vragen. Maar ik wist al langer dat dit iets is wat ik zou kunnen en willen. Ik wil jullie vragen , geef de hoop niet op. Er zijn nog steeds mensen die jullie wel willen en kunnen helpen. Ik zou het in ieder geval een eer vinden. En mijn man staat achter deze keuze (al toen ik het aanbood aan mijn broertje). ................................................
Maar ik wil jullie waar mogelijk is helpen. Het lijkt mij een eervolle taak. Mochten jullie mij willen contacten en vragen stellen, dan kunnen jullie mij bereiken via facebook prive. Nogmaals. Een fantastisch stel als jullie met zo'n wens, verdienen alle hulp om zo'n mooie droom te kunnen verwezenlijken. Zonder hoop en dromen is een mens toch ook nergens. En wat zou het mooi zijn als zoiets uitkomt. Ik hoop van jullie te horen. Maar mochten jullie ervoor kiezen om dat niet te doen, alle begrip daarvoor. Liefs Annie *schoonzusje van Klaas en Liesl*

In eerste instantie kwam dit bericht na een klap, we wisten niet direct hoe hier op te reageren.
Hebben we uiteraard wel gedaan en gevraagd om een kleine pauze en dat we er zeker op terug zouden komen.
Bovendien hebben we het er ook met Klaas en Lies over gehad.
"Als zij de keus zou zijn, vooral doen! Jullie droom kan er mee uitkomen!", zei Lies onder andere.
We moesten ook met z'n allen even wennen dat het om de schoonzus van hen gaat.....dat is toch dichtbij.
Is dat een voordeel?
Is dat een nadeel?
Dat konden we even nog niet plaatsen en bovendien waren er nog drie dames.......

Toch liet Annie ons niet los en we zonden haar een bericht waarin we aangaven met hen te willen afspreken.
We 'kennen' hen wel, van een vrijgezellenfeest, een bruiloft, maar hebben nooit écht met elkaar gesproken.
Daar wilden we nu, zeker in deze situatie, verandering in brengen.
We hebben voor aanstaande donderdag afgesproken!


Alvast Annie lezen?
Klik hier  ==>>    Annie en Brunoo





Maandag 31 augustus 2015



Annie had de vraag bij ons neergelegd of we er met Lies en Klaas over hadden gesproken.
En zo ja, of we wel de eventuele eer aan Annie en Bruno willen laten het zelf aan derden te vertellen.
Omdat we zo'n goede relatie hebben met Lies en Klaas, hebben wij het inderdaad met hen besproken.
Nog niet naar hen uitgesproken, maar in ons hoofd en naar elkaar hebben Mies en ik al 'Ja' gezegd!
We willen graag met Annie in zee gaan!
Een nieuwe afspraak hebben we al staan.....dan zullen we het Annie en Bruno zeggen en met nog meer vragen komen.
Wat ons betreft kunnen er nu daadwerkelijk afspraken gemaakt worden.
Door de moderne communicatie van tegenwoordig, moeten Annie en Bruno overigens al begrijpen dat we dat komen zeggen.
Lies heeft ook al contact gehad met haar schoonzuster.
Ze appen, face-booken........bellen.
Het is echter niet de bedoeling dat wij, en met wij bedoel ik wij allen, te veel met elkaar delen over het draagmoederschap.....dat is puur een zaak tussen ons en Annie en Bruno.
Met beide partijen hier al over gehad......daar gaan voor waken!

Vanmiddag was ik eerder vrij en Mies had een vrije dag.
"Zal ik de Raad van de Kinderbescherming bellen?", stelde ik Michel voor.
"Ja......maar doen. Dit gaat nu écht wel een heel serieuze kant op. Wel vreemd. Wéér gaat nu op dat elke stap die we nu zetten een nieuwe zal zijn.", zei hij.
Ja.....klopt....weer zijn we nog nooit zo ver geweest als nu.
Ik ging bellen naar de Raad, district Den Haag en kreeg na een paar keer doorverbinden een dame aan de lijn.
Na mijn hele verhaal over de plannen die we hebben was reactie ongeveer zo:
"Ja? En wat wilt u nu van de Raad? Ik snap niet wat wij er nu mee van doen hebben. U kunt het prima zelf regelen."
Ik sloeg stil!
"Nou.....het lijkt ons juist de bedoeling dat u als Raad op de hoogte wordt gebracht. U gaat immers bij beide partijen checken of alles wel netjes geregeld is. Een adoptieprocedure zal u mee in aanraking komen voor ons.", zei ik verbaasd.
"Ja, misschien, maar voor nu kunt u alles zelf regelen. Ook het gezag en dergelijke. Ja.....ik zit ook maar gewoon wat hardop te denken hoor.", sloot ze lachend af.
Dit klopt volgens ons gewoon niet helemaal en we namen opnieuw contact op met de Raad.
Echter nu belde we met het landelijk nummer en ik vertelde nogmaals de situatie en sprak mijn verbazing uit over de reactie van de dame uit Den Haag.
Nu kreeg ik, weer naar een paar doorverbindjes, een dame aan de lijn, een juriste, en die stond me wel op een juiste manier te woord.




                               

                         




Geen opmerkingen: