maandag 13 juli 2015

Een Roos



Juli 2015:


Het was vaderdag; 21 juni 2015.
We kregen een mail van een dame, een wel heel bijzonder mail!

   "Hallo Michel en Eise,
Vaderdag... jullie schreven er in het blog al over. Ik zou het zo graag voor jullie mogelijk maken. Waarom? Omdat ik denk dat twee mannen prima een kindje kunnen opvoeden en omdat ik het heerlijk vind om zwanger te zijn, maar er bij ons geen kindje meer gaat komen. Ons gezin is compleet.
Daarnaast zijn jullie er zo serieus mee bezig, dat dat nu al voor een stukje vertrouwen zorgt.
Wat heb ik jullie te bieden... ik ga hier meteen heel open en eerlijk in zijn, zodat jullie niet voor de zoveelste teleurstelling komen te staan en jullie dus een goede afweging kunnen maken.
Ik ben Roos en heb kinderen. Ben getrouwd en mijn man heeft wel nog wat twijfels.  Deze zitten met name in het juridische deel, wat als een van jullie komt te overlijden of wat als jullie het kindje niet meer willen. Tevens is dit een stuk vertrouwenskwestie. Verder vindt hij (ik overigens ook) een klik erg belangrijk. Uiteindelijk ga je toch een verbintenis aan..............
............Ik zou laagtechnologisch voor jullie willen gaan dragen. De inseminaties zouden bij ons thuis plaats moeten gaan vinden, gezien de afstand..........
Ook de bevalling zou ik hier willen doen. Op deze manier is de belasting voor ons gezin het minst groot............
...........Ik denk dat dit alles best aansluit bij wat jullie voor ogen hebben.  Laat het op jullie inwerken en reageer als het voor jullie goed voelt.
Wij willen jullie in ieder geval graag beter leren kennen om te kijken of de klik er is.
Warme groet,   Roos en Stefan"

Uiteraard heb ik de mail behoorlijk ingekort, zaken weg gelaten om de anonimiteit te bewaren.
Ook de namen zijn dus fictief.

Ik las de mail als eerste en wist niet wat ik zag!
"Mies.....kom es......moet je horen!", riep ik hem naast me en begon de mail nogmaals hardop voor te lezen.
Allebei stonden we als stom verbaasd!
"Jemig.......wat is dit bijzonder! Maar duidelijk is wel dat deze vrouw er goed over heeft nagedacht! Alles heel serieus opneemt en ons achter de schermen volgt.", moeten we ongeveer gezegd hebben.
Diezelfde avond laat hebben we nog een flinke mail aan haar terug gezonden.
Onze verbazing geuit en ook geschreven hoe blij we zijn met haar mail.
Er werd iets geopend....een opening waar we lang naar zochten en ineens, het leek uit het niets, was die opening er!

Hier op volgde meerdere en vooral lange mails.
Veel, heel veel hebben we elkaar middels lettertjes geschreven om op die manier een beetje er achter zien te komen wie er achter de lettertjes schuil gaat.
Een ontmoeting kon niet uitblijven......we maakten een afspraak voor zaterdag 11 juli rond 15:00 uur.


Zaterdag 11 juli 2015:



Ik was vroeg er uit.....heel vroeg!
Om half zes in de ochtend liep ik lichtelijk gespannen in mijn pyama met de hond over het pad om hem uit te laten.
Het voordeel van lekker vroeg opstaan in de zomer is toch wel het vroege bakkie koffie in de tuin.
De hanen in de buurt horen kraaien en de vogeltjes in de bomen horen fluiten......alles ontwaakt en jij zit daar midden in!

Om 08:00 ben ik Mies gaan roepen en zijn we samen in de tuin koffie gaan doen en al snel hadden we het natuurlijk over de aanstaande ontmoeting.....nog een paar uurtjes.

In Katwijk zijn we nog even het centrum in gegaan om wat kleinigheidjes die we mee wilden nemen te halen.
Een mandje, wat vers fruit, een kleurboekje en potloodjes is het geworden.

Begin van de middag zijn we gaan rijden.
Ja....nu zat de spanning er toch wel in hoor!
En dan sta je ineens in een voortuin en voor een poort.
"Hoi......wij zijn Michel en Eise......is mamma daar?", vroegen we aan het ventje dat aan de andere kant van het hek stond.
Heel verlegen zei hij hoi en rende richting zijn moeder.
Inmiddels, misschien een beetje brutaal, zelf aan het hek zitten klungelen om het te openen, zagen we haar aan komen lopen.
Een lachend gezicht.....heel open en vriendelijk.
Ze pakte haar zoontje op en liep op ons af.
"Hoi.....nou, ik ben Roos. Goede reis gehad?", vroeg ze.
We gaven elkaar een hand en kussen en stelden ons voor.
"We zitten achter in de tuin, loop maar mee."
Een flinke tuin dus een trippeltje bracht ons naar het eind van de tuin waar een fikse tafel stond met stoelen er rond.
Het was warm....erg warm en zonnig, dus het doek boven de tafel was geen overbodige luxe.
We gingen zitten en maakten gelijk kennis met het tweede zoontje.
Een pracht ventje.....een lachebekje.
Tot moeders een drankje ging halen en hij even alleen met ons achterbleef en het op een brullen ging zetten.
"Ja.....hij begint een beetje éénkennig te worden nu.", zei Roos toen ze aan kwam lopen met limonade.

We gingen zitten en niet veel later kwam Stefan de tuin in lopen.
Een grote man met een heel vriendelijk gezicht.

Heel open en warm werden we welkom geheten.......en warm was het!  :-)
Wat ons vooral opviel al na enkele minuten was de rust......de rust in dit gezin.
Zelfs de kinderen, Krul en Daantje.
Natuurlijk waren ze aanwezig, maar geen druktemakers.....alles verliep in rust bij deze mensen.

We begonnen te praten.....te praten en te praten.
Ondanks de lange mails die over en weer waren gegaan....wat hadden we elkaar toch veel te vertellen en te vragen!

De tijd vloog!
Toen er op een bepaald moment over eten gesproken werd, hadden we werkelijk niet het idee dat het  al etenstijd zou zijn......
In één van onze mails had Roos aangegeven dat we zouden kijken hoe het ging lopen en als het etenstijd zou worden dat er dan waarschijnlijk een ovenschotel op tafel zou komen.
Van dit plan zagen zij af en het werd een Chineesje :-)
Stefan ging op pad en kwam niet veel later terug met heel wat bakken vol nasi, bami, pangang, gebakken balletjes, sate.......
Kortom.....er was meer dan genoeg!
En intussen maar praten en praten.......en nog steeds in alle rust.
Dit voelde goed zeg!

Heel even, toen Stefan eten was halen en Roos de borden en nog iets te drinken, waren Mies en ik alleen in de tuin.
Natuurlijk bespreek je dan in het kort elkaars gevoelens en gedachten.
"Wat een lieve mensen!", zeiden we bijna zo goed als tegelijk.
 Ook Roos en Stefan zullen vast even een kort momentje samen hebben gehad......wat zouden zij elkaar gezegd hebben?

Na het eten wat ons allemaal goed had gesmaakt, werd de tafel afgeruimd en gingen de gesprekken weer 'gewoon' verder.
Op een gegeven moment zaten we zelfs zo tegen elkaar te praten dat het in elk geval voor mij een beetje onduidelijk werd.
Ik begreep niet meer goed waar we stonden, zal maar zeggen.
We hadden het over dingen als; "Jij zou dan dit, ik wil het zo, wij kunnen dan, ik zie graag dat jij....."
Ergens midden in een verhaal gooide ik het er dan ook maar uit: "Betekend dit nu dat er een 'ja' is?"
Stefan keek direct richting Roos......een kort momentje keken zij elkaar aan.

Het was duidelijk te zien dat zij elkaar in elk geval begrepen......maar wij nog niet......
Ik ging dan ook gewoon verder met mijn verhaal en Roos haakte in met puntjes waar ze het nog graag vooraf over wilde hebben.
Puntjes zeg ik......nou, je hebt het niet over puntjes......we spraken over punten......letterlijk over levensbelangrijke zaken.

Na een soort van afronding van de allerbelangrijkste gesprekken, was ie er ineens.
Die hele dikke, vette "JA"!
Mensen lief.....wat er dan door je heen gaat!!
Mies en ik keken elkaar verschrikt aan.......onze ogen groeiden.
"Ja...??", riep Mies.
"Ja.....ik zeg ja", antwoorde Roos.
Tja.....wat bleef er meer over dan opspringen.....en haar vastpakken?
Deze Roos heeft geen doornen.......Mies drukte haar tegen zich plat!
Ik zat naast Stefan.......natuurlijk, natuurlijk kreeg ook hij de knuffel en vielen we in elkaars armen.
Toen werden de rollen omgedraaid......maar inmiddels stroomden de tranen over onze wangen.
Ik hield Roos vast, kuste haar......en zag niet eens meer hoe Mies Stefan om de nek hing.  :-)

In al het omarmen, huilen, feliciteren, liep Krul er wat verloren bij en ging uiteindelijk op een stoel om zich heen zitten te kijken.
"Wat gebeurt hier allemaal......waar zijn die mee bezig?", moet toch wel ongeveer door zijn jonge hoofdje heen zijn gegaan.
Roos pikte dit momentje op en zei tegen hem: "We zijn blij en je zult Michel en Eise nog heel vaak gaan zien."
En ja....dan moet je weer slikken.......

"Daar moeten we op gaan proosten!", riep Stefan en liep de tuin uit.
Niet voordat Roos had gezegd: "Jullie moeten elkaar vooral nog zoenen en feliciteren!"
Och....och.....je zou het bijna vergeten.
"Zo lang.....zo lang wachten we hier op! Zo graag wilden we dit een keer zien gebeuren.", bracht ik huilend en stotterend uit.
"Moet ik papiertjes voor je gaan halen?", vroeg Roos me.
Nee.....dat was niet nodig, de mouw van Mies volstond.  ;-)

Goh......ja.....en dan krijg je een moment dat een beetje vreemd aanvoelt.
Wennen aan het idee......nee, dat gaat niet zomaar.
Even niet weten wat te zeggen.......
Maar daar kwam Stefan terug met een fles Rosé.........en hoe toepasselijk de naam van de fles: Relax!!
Precies zoals de hele dag daar is verlopen......precies zoals deze mensen zijn.......

Het klinkt misschien gek; maar alles aan deze dag klopte!
Twee schatten van mensen, twee prachtige ventjes.......de rust, de gesprekken, met zo ontzettend veel op één lijn, mijn tatoeage die in goede aarde viel werd zelfs even besproken! :-)
Sommige familieperikelen lijken zelfs hier en daar op elkaar.....veel herkenning.
Tot de chesterfield bank en kolenkachel van ons had een match met die van hen!
Deze dag klopte aan alle kanten!

Natuurlijk nog verder zitten praten.
Toen zijn we daadwerkelijk één en ander op papier gaan bekijken en zijn er afspraken gemaakt.
En ook hier......we kwamen gewoon op één lijn.
Wat een heerlijk stel om mee te praten......alles open, alles eerlijk en duidelijk!
Beetje jammer dat ik soms een beetje onnozel ben en vragen niet al te doordacht stel.
"Heel practisch hoor; maar dan hebben we toch ook nog te maken met periodes, temperatuurtjes en dergelijke? Hoe zit en gaat dat?"
Een beetje lachend pakte Roos haar mobiel en vertelde ons van de app die Lies ook in haar mobiel heeft.
Daarmee kun je de meest vruchtbare periode berekenen.
Medio juli was te kort dag en zij gaan ook nog met vakantie.
"Nou ja....augustus.", zei Stefan meekijkend over Roos haar schouder.
"Hmm....nou het ligt er aan. Zijn we dan al terug......nee, het zal waarschijnlijk september worden.", was haar antwoord.

En nu verder: het juridische stuk, de Raad van de Kinderbescherming, verzekeringen.
Het moet allemaal bekeken en besproken worden.
Afgesproken hebben we dat Roos volgende week actie gaat ondernemen richting de Raad van de Kinderbescherming.
Wij zullen volgende week contact gaan opnemen met de advocate die ons eerder bijstond om meer over het juridische op de hoogte gebracht te worden.

We konden nóg wel uren en uren blijven praten......maar er komt een eind aan de avond en we hadden nog een hele rit terug te rijden.
Nog een keer hielden we elkaar stevig vast........maar oh my.....hoe moet je bedanken?
We wisten het niet......alleen een 'dank je wel', das toch te weinig?
"Je hoeft geen dank je wel te zeggen", liet Roos zelfs vallen.
Natuurlijk wel.....we konden het niet vaak genoeg zeggen.

Krul lag al op bed.
Stefan en Roos liepen met Daantje in de armen met ons mee naar de auto.
"Doeeg......dank je wel he!", riepen we hen toe.
We stapten in de auto en reden het dorp uit.

Onderweg natuurlijk blij zitten zijn.......maar er vielen ook wat stille momenten.
Beiden ver weg in gedachten: En nu......hoe zal het zijn.......wat staat er te gebeuren.....wanneer......
De dag en avond zijn om.......vaderdag 2015, die vergeten we vast nooit meer.
De 11e juli 2015; wat een dag, wat een avond!
Een Roos.....een pracht bloem......in dit verhaal een pracht mens!!

Dank je wel Roos! 
Dank je wel dat je ons vond!





1 opmerking:

Roos ;) zei

En nog steeds geen dank je wel verschuldigd! Jullie reactie, de ontlading... nu het vernieuwde filmpje waar de blijdschap van af spat. Het blog waar duidelijk uit op te maken valt hoe opgelucht jullie nu zijn. Dat is jullie dank je wel!