donderdag 4 juni 2015

XVII Dagboek Juni 2015






Woensdag 03 juni 2015


Vreemde gedachte af en toe geweest; Lies is op vakantie geweest op de plek waar we eens nog ‘ns onderzoek hebben gedaan hoe het daar vergaat met de behandeling die wij vragen.
De kosten, de reis, hoe, wanneer…….?
Toen had Ursula nog niet zo duidelijk haar grens aangegeven.
Veel later hoorden we van een draagmoeder waar wij laatst op visite waren, dat ook zij daar geweest was met haar wensouders: Cyprus.
Maar goed, daar was Lies…..Lies is dus weer terug van vakantie en heeft een fijne tijd genoten samen met haar schoonmoeder.
Natuurlijk hebben we haar eerst weer een beetje laten acclimatiseren en na haar vakantieverhaal, heeft Mies met haar besproken tot waar we nu staan voor wat betreft onze eventuele draagmoeder Amanda en de behandeling in het buitenland.
Klaas trok zich even terug en ging bij ons achter op het vlot een hengeltje uitgooien om te zien of hij nog beet kon krijgen…….

“Is toch super dat ze het daar willen doen? Ik verleen alle medewerking die jullie vragen hoor! Komt allemaal goed!”, waren ongeveer haar woorden.
Nu is het dus zaak om de drie agenda’s naast elkaar te leggen en een afspraak voor een eerste consult te maken.
Hopelijk kunnen we op redelijk korte termijn……direct na het 1e consult krijgen we te horen of de arts ons ook daadwerkelijk wil en kan behandelen…….dus we komen binnen, stappen naar buiten en weten of we geholpen worden!
Jemig…….wat zou dat een spannende dag zijn!!

Klaas heeft niks gevangen.....niet eens beet gehad!
Hopelijk vergaat dat bij ons anders.....   :-)



Donderdag 04 juni 2015:



Tranen met tuiten is het hier geweest! :-(

Ineke, we hebben het eerder niet verteld omdat alles nog zo in de lucht hing, heeft tóch contact met ons opgenomen!
Lees verder hierover door hier te klikken   --->  Ineke vervolg op Donderdag 04 juni 2015

Dit liep dus samen met de ontmoeting die we hadden met Amanda en het eventuele traject dat we met haar en ook haar gezin, eventueel in zouden gaan.
Hier hadden we werkelijk heel veel vertrouwen in!
Helaas, helaas.....het heeft gewoon WEER niet zo mogen zijn!

Amanda had aangegeven dat als we in het buitenland geholpen kunnen en mogen worden, zij ons wil helpen!
Helemaal blij natuurlijk en Mies is met de desbetreffende kliniek gaan bellen die niet afwijzend reageerden.
Echter pas op eerste consult zouden we daadwerkelijk een 'ja' of een 'nee' te horen krijgen van de arts.
Lies op vakantie dus wachten......
Inmiddels, zoals boven beschreven, is Lies terug en heeft aangegeven ten alle tijden haar eicel te kunnen en willen afstaan.
Amanda had aangegeven het liefst op een woensdag en daar kunnen Lies en wij ons in vinden.
Gisterenavond zonden we Amanda een mail......daar legden we natuurlijk ook de vraag of ze eventueel een datum kon prikken.
En aangezien er weer wat tijd overheen was, hoe ze over allles denkt, of ze nog info had opgedaan en hoe haar man er over denkt, vroegen we haar dat ook.
We kregen vanmorgen een mailtje terug:

"Geen goed nieuws! Mijn vader heeft te horen gekregen dat zijn levensverwachting niet langer dan een jaar zal zijn. Mijn hoofd staat niet naar zwanger worden op dit moment. Sorry."

Veel meer woorden besloeg het mailtje niet.
Uiteraard begrijpen we de situatie......die moet verschrikkelijk voor haar en haar gezin zijn!
En natuurlijk vinden we het dan ook heel erg en snappen we dat ze nu voor haar vader en eventuele zorg daarvoor kiest.
Maar ach ach ach.......wat een tranendal was het hier!!
We hadden wéér hoop......en wéér is die vervlogen!
Ze zei ons op de ontmoeting bang te zijn dat ze ons misschien moest teleurstellen.
Dit hing in samenhang met de behandeling of die wel of niet gedaan zou worden.
We hebben haar toen zelfs nog gevraagd zich daar niet druk om te maken, omdat dat voor haar ook een teleurstelling zou zijn.
Maar deze had niemand van ons natuurlijk in gedachte genomen........en wat is dit een teleurstelling!
Voor Amanda is vooral de thuis ontstane situatie een teleurstelling.......maar dan erger!

Wij staan in elk geval weer op een punt waarin meerdere kansen op een kindje ons volledig als zand door de vingers glipt........



Vrijdag 12 juni 2015



"En.....hoe staat het nu bij jullie?"
Een vaak gehoorde vraag deze week van mensen om ons heen.
Tja.....eerlijk gezegd is het vervelend te moeten beseffen dat we na eigenlijk zo veel kansen weer helemaal aan het begin staan!
Michel had het er heel erg moeilijk mee!
Begon zelfs de hoop wat op te geven en zelfs hier en daar wat boos.
Ik ben vooral teleurgesteld over veel situaties.......verdrietig.

"Je moet het positieve de kosmos insturen!", hoor ik Mies nog zeggen toen we ruim een half jaar terug een wieg kochten.
We zagen in een winkel een rieten wieg te koop staan waar we beiden eigenlijk voor smolten.
Ik was het die zei: "Nee joh.....we zijn nog niet eens zwanger!"
Op een maandag belden we toch naar de winkel.....de wieg was intussen verkocht!
Via Google en wat zoekwerk, vonden we exact dezelfde wieg en kochten deze voor een iets hogere prijs alsnog.
Om Michel nu zo te zien en te horen doet me daarom ook verdriet.
Een paar weken terug was dat ook nog anders; hij kreeg van een collega een hele tas vol met baby-kleertjes!
Ontzettend leuk en lief en we hebben alles een keer door de handen laten gaan.
De tas staat nu onder de wieg.
In de wieg staat een zelfgemaakte beer, we hebben hem Bas genoemd, ook gemaakt door een collega van Mies.
We waren al zo ver!!
De hoop was er nu toch écht; twee  kansen zo vlak op elkaar........en dan ineens dat gevoel wat we zo niet willen hebben.

Gelukkig breekt voor ons beiden weer de tijd aan dat we denken: "We geven niet op......eens zal ze er zijn! Zij die ons wil helpen!"

Bij het halen van ons kippetje vandaag, stonden we aan de kraam te vertellen wat er intussen allemaal gebeurt was.
Een jonge dame ook aan de kraam, kreeg een stuk van ons verhaal mee.
In een opwelling en wat lacherig vroeg ik het haar gewoon: "Wil jij niet voor ons een kindje dragen?"
Een lichte kleuring kwam op haar gezicht.
"Ik denk niet dat ik het zou kunnen. Ik heb het net zelf allemaal achter de rug. Toevallig had ik het er van de week met mijn oma over. Toch belachelijk dat twee mannen niet 'zomaar' een kindje kunnen krijgen?"
Op de terugweg spraken we een buurman die we op het pad tegen kwamen.
"Beseft men wel met welke gevoelens er om gegaan wordt?", was bij de kraam en hem wel de vraag.
We gaan er van uit dat dat wel het geval is......de keuzes die door anderen gemaakt worden pakken voor ons alleen steeds niet zo fraai uit.
Hoe begrijpelijk die keuzes van anderen soms ook zijn.

Mijn vraag aan de jonge dame, bewijst eigenlijk al dat we nog steeds de hoop en onze droom koesteren!



Woensdag 17 juni 2015



"Ik zou het zo doen....
Maar ja ik ben al 34 dat is al te oud eigenlijk"

Dit zagen we ineens op het net voorbij komen.
Te oud???
Welnee......prachtige leeftijd juist!!
Natuurlijk per direct een reactie gegeven en gevraagd of deze dame even contact met ons op wil nemen.
Helaas kwam er al snel een antwoord dat het niet mogelijk is voor haar zwanger te worden.
Wel mogelijk, maar medisch gezien een te groot risico.
Het zijn vaak de dames die zeggen het zo te doen maar die het niet kunnen......om welke reden ook.
En toch geven deze kleine gebeurtenisjes de hoop om door te gaan met zoeken!

"Vanaf nu gaan we ons best doen zwanger te worden!", zei ze me vandaag.
Een vrouw die ik hier nu nog niet wil 'outen', omdat ze het me in vertrouwen vertelde.
"Eerst zat ik nog in twijfel het je te vertellen, omdat jullie zo ontzettend hard bezig zijn, maar ik wil het echt heel graag met je delen!"
Ik vloog haar om de nek!
Zo ontzettend leuk voor die twee mensen......helemaal blij voor ze!
Nu natuurlijk hopen dat ze ook daadwerkelijk snel zwanger zijn.......
Ze vertelt het me in zo'n pril stadium dat ze nog niet eens precies weet hoe het nu werkt met stoppen met de pil, wanneer ben je het meest vruchtbaar enzovoorts......gewoon aandoenlijk.

Wat is het toch 'makkelijk' om als hetero-stel te zeggen; en nu gaan we proberen zwanger te worden.
Zonder er voor te moeten vechten, gelijk te moeten halen, advocaten in te huren, bij instanties melden dat je zwanger wilt worden, geldbuidels open te trekken.
Dit zeg ik natuurlijk wel met de wetenschap dat het bij hetero-stellen ook niet altijd van een glad dakje loopt......
Toch krijg ik op zulk soort momenten als man zijnde gewoon even de gedachte; "Had ik ook maar een baarmoeder!"
Toch heb ik haar op het hart gedrukt dit gewoon met me te blijven delen......ik gun het haar zo ontzettend!!
De blijheid voor een ander zal zeker niet minder zijn omdat het bij ons toevallig stroef gaat.
Ik wens dat zij een mooie tijd tegemoet gaan en hopelijk dit jaar nog zwanger zijn!

En nu we toch bezig zijn......onze eigen Minister President is vandaag een poosje achter zijn Facebook gaan zitten.
Burgers konden vragen stellen en hij nam de tijd om de meest voorkomende vragen te beantwoorden....
Natuurlijk onze vraag neergelegd.....helaas, geen antwoord!
Nee.....waarschijnlijk wil dit kabinet zich daar niet tegenaan bemoeien of wacht men toch echt af met welk advies de Staatscommissie gaat komen.

Zie hier onze onbeantwoorde vraag:


  • Minister-president Ik zit achter de computer. Al meer dan 1000 vragen. Dank! Doe mijn best er zoveel mogelijk te beantwoorden. In ieder geval de veelgestelde vragen moeten lukken, maar ik hoop nog wat meer ook.



  • Michel Eise Kinderwens Goedendag beste mijnheer Rutte,

    Bij deze nogmaals de vraag die wij eerder stelden;


    Prachtig en fijn dat u deze mogelijkheid geeft voor burgers om vragen te stellen!
    Dank daar voor!
    Onze vraag is de volgende: wij zijn twee mannen met een innige kinderwens.
    Twee vriendinnen van ons willen ons helpen; de één wil graag voor ons dragen.
    Echter niet met eigen eicel en onze andere vriendin staat met alle liefde een eicel af.
    Hoogtechnologische zwangerschap is dus waar wij om vragen.
    Wettelijk gezien, zo ook o.a. van Mw. Bussemaker te horen gekregen, is dit mogelijk en toegestaan.
    Medisch gezien is dit ook mogelijk binnen Nederland.
    Echter artsen beslissen anders en vinden o.a. dat een kind bij de moeder hoort.
    Draagmoederschap wordt slechts in behandeling genomen door de VU-Amsterdam.
    De behandelend arts, Dr. Schats, weigert o.a. ons te helpen.
    Wij voelen dit als onderscheid maken.
    Hetero-paren worden wel geholpen.
    Andere artsen helpen wel lesbiennes op bovenstaande wijze en zelfs alleenstaande vrouwen komen in aanmerking.
    Mannen-koppels mogen kinderen adopteren, we komen in aanmerking voor Pleegzorg of Co-ouderschap.
    Waarom mogen wij binnen Nederland niet vragen om een eigen genetisch kindje?
    Dit terwijl het wettelijk en medisch gezien kan en mag?!

    Vanwege het gevoel van onderscheid maken hebben wij een ‘zaak’ gehad bij het College voor de Rechten van de Mens.
    Normaal gesproken binnen acht weken komt hier een oordeel uit.
    In ons geval zijn er tien maanden overheen gegaan. (!!)
    We kregen een negatief oordeel; er is geen medische noodzaak!
    Slechts een half A4-tje nam het oordeel in beslag.
    Voor wie is er wel medische noodzaak?

    Momenteel liggen al dit soort zaken bij de Staatscommissie die bezig is met de herijking van o.a. erfrecht.
    Komend voorjaar zullen zij komen met een advies richting politiek.

    Toch blijft het in ons ogen allemaal dubieus.
    Waarom tikt de politiek, de minister, de medici niet op de vingers?

    Nu ontstaat de situatie dat velen ongewenst kinderlozen naar het buitenland vertrekken om soortgelijke behandelingen te laten verrichten.
    Of erger; commercieel draagmoederschap, wat verboden is, wordt in de hand gewerkt!

    Graag uw visie hier op, waarvoor bij voorbaat ons hartelijke dank!
    Vriendelijke groet,

    Michel en Michel Eise Kinderwens





Zaterdag 20 juni 2015



"Als het nog zou kunnen, had ik zo voor jullie gedaan!"
En daar was de kreet weer die we regelmatig horen.
Nu moet ik zeggen dat we het bij deze vrouw ook klakkeloos aannemen!
Gisterenavond met Lies bij een vriendenstel van haar geweest.
We hebben haar leren kennen op de vrijgezellenparty van Lies.
Wat een leuk en lief mens en wat een leuk gezin!
Een man en drie kinderen; de oudste 10, een heel rustig ventje die allemaal schepen en hotels bouwt op z'n tablet, de middelste een hyper meisje die al haar kunstjes aan ons liet zien op de trampoline en natuurlijk de jongste van een goed jaar......
Manlief stond voornamelijk in de keuken bezig zijnde met de voorbereiding voor het platen. ('Pleeten' noemen zij het)
Heel gezellig met z'n allen om de grote tafel........en natuurlijk kwam onze wens ter sprake.
"Ik heb vorig jaar een beroerte gehad. Men denkt dat het met m'n laatste zwangerschap te maken heeft gehad......ik zal niet meer zwanger worden......maar anders......"
Nogmaals, deze vrouw zou daar zomaar het type naar zijn; een schat van een mens!



Zondag 21 juni 2015



Toch gek......
Je ziet bijvoorbeeld op Facebook en in allerlei andere reclames zo ontzettend over Vaderdag voorbij schieten.
Zeker op Facebook; foto's van kinderen die hun papa's verblijden met zelfgemaakte frutseltjes.
Zelf hebben we allebei geen vader meer.......wat zou zelf papa's zijn van een kleintje toch tof zijn!!
Toch gek......het schiet de hele tijd door zo af en toe wel door je hoofd heen!

Vanavond laat kregen we een reactie op een oproepje dat we ergens op het net hebben staan!
Een flinke reactie zelfs, mogen we wel zeggen!
We houden het nog even spannend.......we willen écht hopen, maar willen we ook niet té veel hopen.
Hoe vaak kregen we immers de deksel al op ons neus?
We weten het niet eens meer........dus al te veel zullen we over deze reactie nog niet delen.
Wellicht en hopelijk binnenkort veel meer   :-)




Dinsdag 30 juni 2015



Wat hebben we een leuk mail-contact met de dame van hierboven!
Heel veel, ik mag wel zeggen héél veel, bespreken we in onze mails over dagelijkse beslommeringen maar vooral ook veel over het draagmoederschap......helemaal leuk!
Een ontmoeting kon niet uitblijven......dat staat ook gauw te gebeuren  :-)   :-)
Volgende maand zéker meer openheid hier over.......voorzichtig aan worden we blij......



Eind juni 2015





"Kijk nou.....ik heb een telefoontje van Annet gemist!", zei Mies me op een gegeven moment.
Nou....dat is nog es vreemd!
Annet, de schoonzuster van Michel.....
Er hebben zich na het overlijden van Pa......de vader van Michel, nogal wat familieperikelen afgespeeld.
Heel vervelende zelfs!
Onder andere dat de familie van Mies' kant niets ziet in onze kinderwens.
Spijtig.....heel spijtig, maar ook heel duidelijk iets waar niet over kan en mag gesproken worden, binnen de familie.
Het uiteindelijke resultaat; weinig tot geen contact met de familie van Michel's kant.
"Nou.....dan stuur je maar een sms naar Annet, denk ik, en vraag daarin waarom ze heeft proberen te bellen.", zei ik Mies.
Dat heeft hij gedaan en wat blijkt; het is de andere Annet!
Deze vrouw heet ook zo en is journaliste en nam eens een interview bij ons af.
"Oh, wat leuk! Ze wil vast weten hoe het ons is verlopen na plaatsing in die krant en hoe het oordeel van het College is geweest.", zeiden we elkaar.
Maar nee......wat schetste onze verbazing;
De broer van Michel had een mail gezonden naar de desbetreffende krant met de melding dat het geplaatste stuk niet op waarheid berust zou zijn!!
Huh?!?!?
Er stond niet in dat Michel uit een vroegere relatie kinderen heeft.
"What the f...?!"
Nee, natuurlijk stond dat er niet in; op de eerste plaats is het hem niet gevraagd tijdens het interview.
En ten tweede zou zijn broer toch beter moeten weten.
Hij leeft zélf immers in een samengesteld gezin!
Twee kinderen met een ex-partner en ook zijn vrouw heeft een dochter uit een eerdere relatie.
Soms gaan mensen uit elkaar.....stappen uit een relatie en zijn daar spijtig genoeg kinderen bij betrokken.
Zo ook eens bij Michel.
Soms komt er bij mensen die uit elkaar gaan en een nieuwe partner krijgen weer een kinderwens.
Zo ook eens bij Michel.
Dus waar ging deze mail naar de krant nu precies om?
De kift?
Jaloezie?
Rancune?
Annet van de krant begreep het verhaal nu helemaal en kon er eigenlijk wel om lachen........
Wij iets minder.....





2 opmerkingen:

Anoniem zei

Ik volg jullie blog al een tijdje met warme belangstelling en vind het erg rot om te lezen dat voor jullie de zoveelste poging lijkt te stranden. Blijf jullie droom koesteren ♡

Michel en Eise Kinderwens zei


Wat een lieve reactie Anoniem, dank!

Ja, het is erg rot.
We staan momenteel inderdaad weer op punt nul.
Wéér helemaal aan het begin....wéér op zoek naar die ene dame!

De droom blijven we koesteren en de hoop blijven we houden.
Maar soms....soms.....heel even lijkt die vervlogen.
En toch geven we niet op!

Nogmaals dank voor het volgen en de reactie!

Greetz Michel en Eise