zondag 24 mei 2015

Ineke

                       


                                             
Vrijdag 15 mei 2015

In het weekend van 9 en 10 mei zag ik op mijn mobiel dat iemand me had proberen te bellen.
Het telefoontje had ik volledig gemist.
Kon iedereen zijn natuurlijk en de nieuwsgierigheid overwon en ik zond een sms met de tekst: “Wie heeft mij proberen te bellen?”
Geen reactie gekregen…….
Zal verkeerd verbonden zijn geweest, was mijn gedachte.
“Bel dan…..misschien is het wel een draagmoeder joh!”, zei Michel nog lachend.
Maandag de 11e was ik gewoon op mijn werk toen mijn mobiel ging.
“Hey……hetzelfde nummer als van het weekend”, dacht ik nog.
Ik nam op, zei m’n naam maar kon maar niet goed verstaan wie er aan de andere kant zat!
Ging er eigenlijk vanuit dat het een onderzoeksbureau of enquêtebureau zou zijn.
Ik vroeg de dame nogmaals te bellen.
Nu verstond ik het beter: “Verstaat u me nu goed? Ik reageer op een oproep die je hebt geplaatst. De zoektocht naar een draagmoeder. Dat wil ik wel.”
Mensen kinderen……wat er dan door je heen gaat!!
Ik stond als verstijft op een trap binnen het gebouw van de Kamer.
Omdat de verbinding toch nog niet helemaal je-van-het was, stelde ik voor haar terug te bellen met een vaste lijn.
“Hoi…..dit gaat beter?”, vroeg ze.
Ja….dit ging stukken beter!
Ik zat nu in de Ministerskamer, waar nu niemand zat, omdat het Mei-reces is.
Ik vuurde natuurlijk vele vragen op haar af!
“Ik ben Ineke, ben bijna 25 jaar oud. Ik heb twee kinderen; een dochtertje van 2 en een zoontje van 3. Volgens mij zouden veel vrouwen dit voor een ander willen doen, maar Nederland laat het overkomen alsof het verboden is. Je hoort er ook bijna nooit iets over.”
Nou….in de kringen waar wij nu al een paar jaar vertoeven, weten we inmiddels wel beter!
“Ik zou het niet erg vinden om met eigen eicel te dragen…..het is JULLIE kindje!”, ging ze verder.
“Iedere maand sterft er in mij een klein stukje leven. Waarom dat niet nog es daadwerkelijk leven geven en twee mensen daar heel gelukkig mee maken.”
Ik wist werkelijk niet wat ik hoorde en maakte haar ook duidelijk dat we dit soort telefoontjes nog nimmer gehad hebben.
“Nou, daar begrijp ik eigenlijk niet veel van. Ik denk er in elk geval zo over.”
Bij verder vragen over onder andere haar man, haar werk, zijn werk, de kinderen, woonplaats en dergelijke, kwamen we al snel tot een heel gesprek dat ongeveer een half duurde.
“Ik ga eerst Michel maar es bellen en dit bespreken met hem.”, zei ik haar voordat we gingen ophangen.

Heel ongeloofwaardig hoorde Mies mijn verhaal aan!
Ik gaf hem haar naam en woonplaats, opdat hij gelijk kon gaan kijken op Facebook met wie ik contact had gehad.
Thuis zouden we samen nog es kijken en er op terugkomen.

Gelukkig kon ik die dag eerder naar huis……want de tijd dat ik nog op mijn werk was, was toch een heel rare.
Gevoelens werden volledig door elkaar geschud!

We hebben het er uitgebreid over gehad en besloten haar een flinke sms te zenden!
In elk geval een vriendschapsverzoek gestuurd via Facebook.
Beiden waren we natuurlijk zenuwachtig en vragen schoten door ons de kop!
“Wie is deze vrouw precies? Waarom wij? Klopt het allemaal wel? En…..en……en…..?”
Dat kun je je natuurlijk wel indenken.

Een korte tijd daarna, laat het de volgende dag zijn geweest,  zagen we op Facebook dat ook zij de vreemde site VZW-Draagmoeder in haar Facebook heeft staan.
Eerlijk gezegd schrokken we een beetje; zou er een combinatie tussen deze en deze Ineke zijn?
We kregen wel een berichtje van haar dat ook zij snel es wilde afspreken…….deze week zouden we dat nog doen.
Op donderdag of vrijdagavond.
“Haii

Ik vond het gisteren een aangename gesprek over de telefoon.  Lijkt me super om af te spreken.  Zou het donderdag of vrijdag kunnen in de avond? Ik had een berichtje op facebook gestuurd konden jullie een beeld van mij en me kinderen krijgen. ‘
Dit schreef ze ons de dag na ons telefoontje.

Woensdag 13 mei 2015

Donderdagavond werd vrijdagavond afspreken, omdat ze donderdag toch iets ging doen met de kids.
Vrijdagavond afspreken werd overdag afspreken…….het werd spannender en spannender.

Vrijdag 15 mei 2015

Vandaag werd de nieuwe tuintafel en bank bezorgd.
Met een flinke korting op de kop kunnen tikken!
Hopelijk komen ze bijtijds…….we hebben immers rond 13:00 uur afgesproken met Ineke!
De bezorger liet maar op zich wachten……en wij konden daar gewoon niet op wachten.
We hebben een briefje op de poort geprikt en bij de buren doorgegeven dat we een pakket verwachten maar nu echt weg moeten.
Geen probleem…….

We vertrokken naar Den Haag.
Een voor mij heel bekende buurt: Ooit, ik heb het zelf niet meegemaakt, maar had mijn moeder een eigen kapperszaak in deze straat.
Het was op de hoek van de straat waar een vriendin van mij eens heeft gewoond en zelf woonde ik eens hier vlak achter.
Ineke deed open en de eerste kennismaking was daar!
Een heel rustig type en we werden gelijk binnen gevraagd.
Nog in de gang gaven we haar een klein boeketje.
Voor de kinderen hadden we wat koekjes meegenomen…..van die leuke prinsen- en prinsessen-koeken.

We namen plaats op de bank.
Zo om ons heen kijkend, deed het voor ons een beetje kalig aan.
Niet veel later vertelde ze dan ook dat ze hier pas een maand of drie woont.

Ons gesprek kwam natuurlijk al snel op het draagmoederschap:
En nogmaals vertelde ze ons:
“Ik zie het zo”, zei ze “elke maand gaat er een heel klein stukje in mij dood……iets dat toch eigenlijk een leventje had kunnen zijn. Ik wil dat stukje leven ook daadwerkelijk weer es laten leven. En waarom dat leven dan niet gunnen aan een stel die heel graag kinderen willen. Wij willen die in elk geval niet meer!”
Wat een mooie uitleg vonden we dit zeg……..ongelooflijk!

Ineke stond op…..ze hoorde haar dochtertje uit bed komen.
Wat een mooi meisje!
Natuurlijk nog zo slaperig……maar de prinsessen-koeken waren geheel op hun plek.
Haar zoontje was bij de vader, ze wonen niet meer bij elkaar.

Na een tijdje met elkaar gesproken te hebben over hoe wij het draagmoederschap zien en hoe later, hakte ze de knoop door:  “Ja….ik wil het voor jullie doen!”
We vielen stil…….
“Echt…..?”, vroeg Mies nog steeds verbaasd?
“Ja…ik wil het doen”, zei ze nogmaals.
“Mens…..ik kan je wel zoenen!”, riep ik dolblij uit.
“Nou….dat hoeft niet hoor…..feliciteer elkaar eerst maar.”, zei ze lachend.
Dat deden we dan ook natuurlijk…….maar toch stonden we op en namen het kleine vrouwtje in ons armen en knuffelden haar flink, met een paar pakkers natuurlijk!

We hadden het trouwens ook nog over de vreemde site; VZW-draagmoeder.
"Ja....die vroegen ineens een vriendschap op Facebook...... Ik dacht eigenlijk gelijk dat die bij jullie vandaan kwamen.", was haar uitleg.
Kan zomaar natuurlijk.....die site stinkt sowieso al.

“En nu?”, vroeg Ineke al snel.
Tja….we waren zelf nog niet eerder op dit punt gekomen.
We weten natuurlijk wel al veel……maar op de vraag  ‘wat nu’ konden we niet gelijk antwoorden.
“We zullen nu eerst gaan informeren bij een vrouw die we al wat kennen. Zij heeft al een paar maal laagtechnologisch voor mensen gedragen. Zij weet werkelijk van de hoed en de rand. Wanneer komt de Raad van Kinderbescherming om de hoek kijken, welke afspraken kun je ongeveer maken en ook het heel praktische: hoe kun je het best insemineren.”
Intussen hadden we het ook over de app die Lies op haar mobiel heeft die berekend wanneer je het meest vruchtbaar bent.
Volgens Ineke zou dat vandaag zijn.
“Nou….dat zou wel heel snel gaan”, zei ik.
“We gaan eerst zoveel mogelijk informatie vergaren en houden elkaar op de hoogte.”

Ineke stond op en begon spulletjes van haar dochtertje te pakken en deed die in een klein roze rugzakje.
We voelden dit als een teken dat we afscheid konden gaan nemen.
We stonden op, gaven haar nogmaals drie zoenen en bedankte haar overvloedig!
“We horen gauw van elkaar…..tot gauw!”
Met die woorden gingen we weg en liepen naar de auto die aan de overkant stond.

In de auto zaten we zonder gestart te hebben elkaar eerst maar es aan te kijken.
Wat moesten we nu voelen?
Wat moesten we nu als eerste doen?
Hoe blij zijn we?
Is het allemaal echt?
Ja…..er vloeide een traan en totaal nog steeds verbaasd startte ik de auto en we reden de wijk uit.

We zijn even langs een vriendin en haar man gereden die daar in de buurt wonen…..we MOESTEN dit met iemand delen!
En wat waren zij blij voor ons!!
Flink gesproken, koffie gedronken met wat lekkers…….wat waren we blij!
Vrijdag; dus kip!
Ja….we hebben het verteld aan de lieve mensen die altijd zo ontzettend met ons meeleven.
Ze waren voorzichtig blij…….zagen onze blijdschap.
“Het is gewoon bijna niet te geloven”, zei ook zij.
Toch die avond zijn we al berichtjes gaan sturen naar Anique.
De vrouw die we kennen die al een paar maal over heeft gedragen voor anderen.
Wat was ze blij voor ons!!
Maar ook waakzaam…….en gaf allerlei tips waar we aan moeten denken.
Ook een paar linkjes naar allerlei zaken waar we rekening mee moeten houden en zo ook een linkje naar hoe het beste te insemineren.
Wat een top mens is dit ook…….ook zo lief en medelevend!

“Zo blij voor jullie, mijn hart maakt een dansje!”, schreef ze ons zomaar ergens tussendoor.

We hebben natuurlijk toen we al veel informatie hadden, dit direct doorgezonden naar Ineke.
En wederom onze blijdschap uitgesproken.


Maandag 18 mei 2015


Hoi Ineke.....

Alles goed?
Goed weekend gehad?
Zonder je het gevoel van onder druk zetten te willen geven......willen we wel even vragen; heb je de mailtjes en het smsje goed ontvangen? J
Of heb je misschien nog geen tijd gehad daar voor.....?

Greetz Michel en Eise xxx


Op Facebook zonden we haar dit toch maar…..we horen niets van haar……
Het maakt ons onzeker.
In de twee mailtjes die we zonden vroegen we niet of ze wilde reageren…..maar hadden wel op een reactie gehoopt.
Helaas…..die bleef het hele weekend uit.
Pas aankomende woensdag zouden we een reactie krijgen:

Woensdag 20 mei 2015


“……………….Maar goed. Ik ga even over nadenken als jullie het goed vinden. Ik hou er niet van om onder druk gezet te worden. Groetjes Ineke”

Oei!
Precies de reactie waar we natuurlijk niet op gehoopt hadden!
En we hebben nog wel zo ons stinkende best gedaan om niet opdringerig te zijn!!
Maar is het echt zo raar een reactie te vragen na zo een bijzondere en indrukwekkende ontmoeting??
Is het echt zo gek dat wij ons onzeker voelen?
Was een reactie werkelijk te veel gevraagd na een heel weekend?

We hebben haar een bericht gezonden:


Hoi Ineke, We hebben erg naar je berichtje uitgekeken en proberen je iets uit te leggen: Ten eerste willen we zeggen dat we totaal geen conclusies getrokken hebben…..heus niet. Wij zijn al een paar jaar bezig met onze kinderwens. Al vele, vele malen hebben wij afwijzingen gekregen, zoals je weet. Nu, na zo’n lange tijd, kom jij ineens in ons leven met de mededeling dat je dit voor ons wil doen. We zijn zo totaal verrast, verbaasd, maar ook zo ontzettend blij!! Omdat we het bijna niet kunnen geloven, zijn we gelijk gaan uitzoeken wat we kunnen doen en hoe. Na verschillende berichtjes en telefoontjes bleef een reactie van je uit……en dat maakt ons onzeker. We zijn al een paar keer bedondert en dat willen we niet meer…..we willen die pijn niet meer, daarom worden we wat onzeker als we niks horen. We hopen zo ontzettend dat je dat begrijpt. Natuurlijk begrijpen wij ook dat jij het ook druk hebt; met vooral op de eerste plaats de kinderen, maar ook je studie en je eigen leventje! Als dat de reden is van even niets horen, hebben we daar natuurlijk alle begrip voor!! Maar dat wisten we tot nu natuurlijk niet…… Maar goed……voor nu laten we het verder bij jou liggen. Denk er inderdaad goed over na. We zullen je verder niet onder druk zetten (dat was sowieso al niet de bedoeling) en wachten een reactie en wat je wil verder af. Greetz Michel en Eise


Dit keer bekeek ze het bericht zo goed als direct!
We laten het balletje nu bij haar……aan haar of ze reageert en wanneer.
We willen geen druk op haar leggen…….we willen zekerheid, meer niet.

Gelukkig is Ineke niet de enige.......misschien, misschien is er nog een dame, waar we al contact mee hebben, die ons wil helpen.
Ook dan zouden we weer naar het buitenland moeten........de Crowdfunding is nog steeds actief en blijft dat dus ook!  :-)  



Donderdag 04 juni 2015:



Op 25 mei liet Ineke ineens van zich horen:

Haii hoe gaat het met jullie? 

 Ik heb overigens goed na gedacht en sta achter mij beslissing. ik wil graag een afspraak maken met
jullie. Groetjes
Alsof er niets aan vooraf was gegaan!

 Hoi Ineke!

Met ons gaat het goed hoor.....en jou?

We hebben veel met elkaar gesproken en gedacht.
Hoe we het ook wenden of keren; ons beginnetje verliep niet zo lekker qua contact smile-emoticon

Heel fijn dat ook jij overal goed over nagedacht hebt en nog steeds achter je beslissing staat voor ons een


kindje te willen dragen!


Laten we inderdaad gauw weer afspreken.......

Wanneer zou jij kunnen?

Greetz Michel en Eise
 Natuurlijk toch even aangetikt over onze start qua communicatie en Mies en ik spraken met elkaar af dat als we weer bij Ineke zouden zijn, we duidelijke afspraken zouden gaan maken met haar als het aankomt op de hoeveelheid en wanneer contact met elkaar hebben.

De volgende dag:

Haii Goedenavond. Vind je het goed als ik morgen even bel. En dan spreken we voor volgende week af? Groetjes

Natuurlijk vonden we dat goed!
Jammer genoeg heeft zij niet gebeld..........en weer voelden we ons even opzij gezet.

Afgelopen zondag ging dan eindelijk de telefoon en het was Ineke!

"Sorry dat ik niet eerder heb gebeld, maar er zijn hier wat problemen in de familie. Mijn zus is op vakantie gegaan en is nog steeds niet terug, niemand kan haar vinden. We zijn bang dat zij vermist is.", vertelde ze ons.
Oh jee!
Vreselijk natuurlijk en we begrepen dat dat even voorrang kreeg.
Ze wilde met ons afspreken voor afgelopen woensdag, gisteren de 3e juni.
We zouden om 20:00 uur bij haar thuis afspreken.

Toch weer een beetje gespannen.
Mies had lekker gekookt en toen zijn we ons gaan opfrissen.
De joggingbroeken gingen uit en de wat nettere kleertjes aan.
Van Anique, de voor ons bekende draagmoeder, hadden veel tips gekregen, o.a. een soort checklist waarin afspraken op papier gezet kunnen worden.
Niet rechtsgeldig, maar altijd handig om later op gemaakte afspraken terug te zien.
Ik had die eerder uitgeprint en deze lag klaar om mee te nemen naar Ineke.

19:15 uur:  De telefoon ging weer:

"Hoi, met Ineke. Ik praat nu een beetje zachtjes en zit in een andere kamer. Er zijn mensen van de politie hier om te praten over de vermissing van mijn zus. Vinden jullie het goed als we iets later afspreken? Hoe lang rijden jullie er over?", vroeg ze.
We rijden er een goed half uur over en stonden net op het punt te vertrekken.
"Laat jij maar weten, Ineke, geef jij maar een seintje als we hier weg kunnen. Veel sterkte daar en tot straks.", zei ik  haar.
We hingen op........en het werd stil......ijzig stil.
Om half elf gingen de joggingbroeken weer aan.............

Gisterenavond niks............vanmorgen niks............vanmiddag niks...........niks van Ineke gehoord!
Michel heeft later in de middag een sms naar haar gezonden met de vraag hoe het daar gaat, maar ook dat we het jammer vinden dat we gewoon wéér niks horen.

Ja.....ook hier begrijpen we natuurlijk weer dat sommige zaken voorrang krijgen.
Maar als je toch op het meest drukke moment een berichtje kunt doen, kan dat dan op een later moment niet?
Waarom worden we toch steeds op een zijspoor gezet?
Onze onzekerheid was al kenbaar gemaakt......waarom die toch steeds maar weer versterken?
We begrijpen het niet...........

Inmiddels  twee weken verder (18 juni 2015).....nimmer meer teken noch sein van Ineke ontvangen................triest!

2 opmerkingen:

Tutorials By Sandy zei

Per toeval vond ik jullie blog via jullie oproepje op 'meerdangewenst'.

De tranen schieten mij in de ogen bij het lezen van jullie meest recente blog. Bijna te mooi om waar te zijn..!

Ik hoop zo ontzettend met jullie mee dat dit 'haar' is en dat jullie een wonderschone toekomst tegemoet mogen gaan met een kindje!

Wat een verschrikkelijke onzekerheid moet dit zijn voor jullie!

Ik blijf jullie volgen! Heel veel succes, sterkte en bovenal liefde toegewenst.

Liefs,
Sandy

Michel en Eise Kinderwens zei


Wat een lief berichtje, Sandy!
Dank je wel!
Hoop is iets dat we al een paar jaar hebben en zullen blijven houden!
Nogmaals dank en wellicht tot schrijfs....

Liefs Michel en Eise