vrijdag 9 januari 2015

XII Dagboek Januari 2015



Vrijdag 09 januari 2015


Zo blij zijn we nog steeds voor de twee die na twaalf jaar toch ineens, spontaan, zwanger zijn geworden!!
En he he.....ze hebben het openbaar gemaakt!
Helemaal leuk voor ze en de reacties zijn overweldigend........echt zo ontzettend fijn voor ze!
Oh....wat moet dat toch een heerlijk gevoel zijn, om eindelijk te kunnen zeggen, of schreeuwen van het dak, dat we zwanger zijn.

Helaas kregen we ook van een vriendin een ander berichtje.
Zij wil heel graag moeder worden en co-ouderen, maar door allerlei complicaties lijkt het voorlopig in de soep te lopen.......
Al die wegen die al gelopen zijn.......maar......nog geen gelopen wedstrijd.
Wellicht gaat dat nog een andere wending krijgen.
Jammer blijft de tegenstrijdigheid van verhalen die we in onze omgeving horen.
Blijheid, verdriet, frustratie........sja........

Gisteren hadden we een bruiloft van twee collegaatjes.
Jawel.......op het werk elkaar leren kennen en dan in het huwelijksbootje stappen.....bijzonder toch wel.
Een trouwerij op locatie in de avonduren en direct er achteraan een feest.
Een knalfuif, mogen we wel zeggen!
Erg leuke avond geweest en veel gedanst.
Ook heel leuk was eindelijk de vriendin weer es te zien die we al een hele poos niet gezien hadden!
De moeder van Bing......
Zij en haar vrouw zijn nu vier jaar ouders van het jochie.
Bing is helaas geboren met een zeer zeldzame ziekte; De ziekte van Hunter.
Veel van deze klachten heeft Bing al:

Een groot hoofd met dikke wenkbrauwen, grove gelaatstrekken, steeds erger wordende stijfheid van gewrichten.......eigenlijk een veel te lang lijstje.
Voor geïnteresseerden, dit is hun blog waarin alles over hen, Bing, de ziekte en hun weg wordt beschreven:

Bing

We hebben weer es flink bij kunnen praten, al was het tijdens een feest en heel harde muziek, dus vast niet alles wat we wilden is gedeeld.
We gaan gauw weer es afspreken met elkaar!
Heel opvallend was wel dat zowel zij als wij het gevoel van herkenning bij elkaar hebben als we het over de medici hebben.
Zij bepalen gewoon domweg wat goed voor ons is!
Wat wel mag, wat niet, wat wel kan, wat niet......wat zij nodig achten, wat niet.......vreselijk eigenlijk!
We volgen elkaar op de voet......fijn elkaar nu ook weer es gezien, gesproken, gevoeld te hebben.
We hebben zelfs ook nog heerlijk gedanst en allemaal onze gedachten een paar uur ergens anders op kunnen zetten.



Woensdag 14 januari 2014





Er begint weer een balletje te rollen;

De journaliste van de Volkskrant stuurde vanmorgen een mailtje.
Daarin schreef ze dat ons artikel aankomende zaterdag in de krant zal komen.
Bovendien vroeg ze of vandaag of morgen er nog foto’s van ons gemaakt konden worden.
Beetje kort dag natuurlijk, maar we hebben voor morgenochtend afgesproken in Den Haag op een neutrale plek.
Ergens in mei vorig jaar heeft zij ons benaderd met de vraag of ze over onze situatie een artikel mocht schrijven.
Maar natuurlijk……graag zelfs!!
Het heeft dus behoorlijk wat tijd in beslag genomen, maar ze heeft dan geloof ik ook wel goed onderzoek gedaan.
Ze is onder andere bij de VUmc geweest en heeft ook onze advocate benaderd.
Beetje jammer is nu natuurlijk wel dat het nét één of twee weken voor het oordeel van het College in de krant komt.
Maar goed…..wij zijn in elk geval blij met de publiciteit die er aan gegeven wordt en zijn dan ook erg benieuwd naar het artikel dat zaterdag in de Volkskrant zal komen te staan!



 Donderdag 15 januari 2015



Gisterenavond stuurde de journaliste vast een proefstuk van het te plaatsen stuk; zag er top uit zeg!
Ze heeft een knap staaltje onderzoek gedaan!
Vanmiddag is Michel naar Den Haag gekomen en zo ook de fotograaf.
Aardige en geschikte vent hoor......tevens had hij een stagiaire bij zich, een beetje een verlegen vrouwtje.
Jammer dat het zo regende, maar met stevige pas liepen we het centrum in, richting Prenatal.
De fotograaf stelde ons daar voor en vroeg of we op deze locatie foto's mochten maken voor een artikel dat zaterdag in de krant komt.
"Als u nu ook een klein beetje reclame voor ons maakt......"
Missie geslaagd dus en we zijn aan de shoot begonnen.
Was leuk om te doen......er zijn geloof ik wel driehonderd foto's genomen.
Hoogstwaarschijnlijk wordt uit de hele reportage slechts één of twee foto's gekozen natuurlijk.

Het was écht leuk om te doen......al vond ik het ook een beetje vreemd om in zo'n baby-winkel foto's te maken.
"Weten we dit wel zeker? Het ligt niet in de bedoeling mensen te laten denken dat we wekelijks in dit soort zaken komen om onszelf een beetje te pijnigen.....", zei ik voordat we er aan begonnen.
Na er wat over gesproken te hebben met elkaar, toch besloten het hier te doen.
Bovendien.....het was hier lekker warm en vooral droog!


Zaterdag 17 januari 2015


Acht uur waren we wakker.
Mies gooide effe snel een plens water door z'n gezicht en ging met de hond uit en natuurlijk gelijk even langs de winkel voor de krant :-)
Al snel zaten we een beetje nerveusig  de krant door te spitten en 'ons' stuk te zoeken.
Gevonden!
Gewoon een hele midden-pagina met grote foto!
Helemaal leuk!
Kwart voor tien vanmorgen kregen we naar aanleiding van het stuk al een lieve reactie van een onbekende.
Ze stelde voor naar Engeland te gaan, omdat ze het daar wel doen........gelijk met ingesloten naam van een site.
Heel lief.....maar we hebben natuurlijk immers al besloten niet naar het buitenland te gaan.
Dáárom begon het hele euvel; we willen in Nederland geholpen worden, zeker omdat het wettelijk mag!!
De ARTSEN zijn degenen die bepalen dat het niet gedaan wordt!
Enfin.....feit blijft dat het een lieve reactie van een wildvreemde blijft!
Natuurlijk alles gedeeld op Facebook.......de reacties en duimpjes lopen al flink binnen..........

Het stuk gevonden!

Moeilijk te lezen natuurlijk zo:  Foto opslaan en daarna vergroten is de tip!





De NIET moeilijk te lezen versie :-)





Woensdag 21 januari 2015

"Hoi Eise,

Leuk stuk in de Volkskrant over jullie KINDERWENS.
Ik hoop dat jullie in 2015 verder komen met deze wens dan in 2014 JJ

HUG"
Hoe lief!
Gewoon zomaar ineens een mailtje van de management assistente.
Zo was ik gisteren een commissievergadering aan het draaien.
Om ongeveer de tien minuten komt er een collega van DVR (Stenografische Dienst) plaatsnemen om woordelijk verslag te maken van de lopende vergadering.
Ik was even in de zaal bezig met koffie en thee.
Weer terug op mijn plek lag er een briefje:  "Mooie publiciteit weer, Eise.", stond er te lezen.
Niet veel later kwam een medewerkster van een kamerlid een mobiel van 'haar' kamerlid brengen.
Of ik die even bij hem wilde afgeven, maar voor ik de kans kreeg dat te doen zei ze: "Wat een mooi geschreven stuk stond er in de Volkskrant joh! Heel duidelijk ook! Jullie stonden er eerder ook al een keer in, maar dit was mooier."
Zulk soort reacties krijgen zowel Michel als ik op ons werk.
Ontzettend leuk en lief natuurlijk......wel jammer dat er niet één reactie bij zit waar we ook daadwerkelijk iets mee kunnen.......

De spanning begint te stijgen......officieel nu nog een week en dan weten we het oordeel.
Misschien toch nog eerder......
Gisteren kwam er een mailtje van de advocate binnen.
Voor het openen denk je tóch even: "Oh jee......daar is het!"
Nee......het was gewoon een korte reactie op onze beste wensen, die een beetje laat waren al vinden wij dat je dat hele jaar door moet kunnen doen, beste wensen wensen.
En ook een compliment voor het artikel en dat we nog even geduld moeten hebben voor wat het oordeel betreft.



Vrijdag 23 januari 2015



Stiekem hoopten we eigenlijk dat gisteren of vandaag HET telefoontje zou komen :-(
Zorgen dat de mobieltjes goed geladen zijn en zeker in handbereik!
Maar nee......de woorden van de aardige meneer van het College dat het wellicht wel eerder zou komen, zijn dan misschien toch iets te veel gezegd.
Vanaf nu houden we het dus gewoon écht op de 29e.......volgende week donderdag dus.

Vanmorgen moest ik even door het gebouw wat stukken ophalen bij een griffier.
"Ik zat de krant door te bladeren en dacht even; Hey, dat lijkt Eise wel. Maar toen sloeg ik weer door. Pas zondag ging ik de krant goed lezen. En goh......het IS Eise! Whahaha......."
"En.....wat vond je van het stuk?", vroeg ik hem.
"Tja....dat zal wel een discussie teweeg brengen zeg! Mooi stuk! Ik wist eigenlijk niet dat dit nog niet mogelijk was."
We hebben er een poosje op zijn kamer over gesproken.
Leuk is dat dan hoor.......normaal heb je nooit zulk soort gesprekken met elkaar en door zo'n het artikel gaat het ineens over een heel andere boeg, leuk!
"Ik moet nu echt gaan, Eise......ik wens jullie werkelijk alle succes!"

"En.....weten jullie nu inmiddels al wat?"
De lieve vrouw van de kippenkar vraagt er echt altijd naar!
Het is zo'n schat!
Door drukte met werk had ze op ons facebook helemaal niets meegekregen over de krant.
In haar ogen zie je dan gewoon wat teleurstelling dat ze het gemist heeft.
Geen nood......zojuist zonden we haar een linkje van dit blog naar haar......en wat was de kip weer lekker!



Maandag 26 januari 2015



"Hey Eis.....wanneer krijgen je nu ook al weer het oordeel? Eind van deze maand toch?", was de vraag van een collegaatje die ik al een tijdje niet sprak, omdat zij op een andere post druk werkzaam is.
Hoe grappig het dan eigenlijk is: Ik vertel natuurlijk wat ongeveer de reacties waren naar aanleiding van het artikel van laatst, hoe het nu gaat en dat het oordeel inderdaad donderdag verwacht wordt.
Een andere collega die nietszeggend mee zit te luisteren, maar waarvan ik weet dat hij niet positief tegenover onze plannen staat, gooit er ineens een ander onderwerp in.
Ik schoot echt even in de lach en hij kleurde :-)
Natuurlijk mag iemand zijn mening hebben, maar om het gesprek dat ik, van een zeer belangstellende collega, heb zo te onderbreken.........?
Maar goed; er was ook een bijeenkomst in de Plenaire vergaderzaal voor het Kamerpersoneel aangaande veranderingen binnen de organisatie in de toekomst.
Ook hier kreeg ik weer heel leuke reacties en kreten als: "Ik zal zeker voor jullie duimen!"
Nog drie nachtjes slapen.......



Woensdag 28 januari 2015




Poeh……tja…..nu komt het toch dichtbij; eindelijk het oordeel!
Nog één nachtje slapen en we weten wat het gaat worden.
En natuurlijk volop aan het denken; wat gaan we doen als het positief uitvalt en wat als het oordeel negatief voor ons uitvalt.
Bij een positief oordeel zien we eigenlijk alle kansen.
We hopen in eerste instantie dat een kliniek aan de hand van dit oordeel nu wél ons in behandeling wil nemen.
Verschillende hebben we er al op het oog……
Bij een negatief oordeel…..tja…..eigenlijk denken we daar gewoon zo min mogelijk aan.
Het is toch immers zo klaar als een klontje dat er onderscheid gemaakt wordt?!

Vandaag een hoop reacties van uit het werk gekregen.
Velen zijn op de hoogte dat het oordeel morgen komt……wat een duimen zeg! 

Nog één nachtje slapen!



Donderdag 29 januari 2015




"Kun je even bellen", stond er in de sms die Michel me stuurde.
"Het oordeel is dus binnen!", was uiteraard m'n eerste gedachte en ik vloog naar een telefoon om Mies te bellen.
Volledig te neer geslagen vertelde hij dat Wilma, de advocate, had gebeld en dat zij het oordeel binnen heeft.
"Ik heb geen goed nieuws......", zo begon ze.
Het College heeft geoordeeld dat er geen onderscheid gemaakt wordt, als het gaat om onze afwijzingen bij de verschillende ziekenhuizen en klinieken.
Bovendien is het in ons geval, volgens hen, geen medische noodzaak.
Bij hetero stellen, alleenstaande vrouwen en lesbiennes is die noodzaak er blijkbaar wel volgens hen!
We begrijpen er werkelijk helemaal niets van!!

Michel was vandaag vrij en ik moest na het telefoontje weer 'gewoon' aan de slag.
Wel direct met de collega's gedeeld.
Heel uiteenlopende meningen en reacties te horen gekregen.
Van "Jemig, hoe is dát nou mogelijk" tot "Dan maar een kindje pikken in het ziekenhuis"
Sommigen weten blijkbaar niet hoe ze er op moeten reageren en zullen het vast niet zo kwaad bedoelen, gaan we maar van uit.
Knuffels gekregen en heel geschrokken en zielige gezichten van collega's die ons verdriet even goed begrijpen......super lief!
Maar ja.....dan weer over tot de orde van de dag; voor hen in een oogwenk gebeurt, voor ons blijft die pil toch nog wat langer zuur.

Eenmaal thuis vielen we elkaar in de armen!
Natuurlijk.....we hebben het goed en hebben zo goed als alles dat ons hartje begeert, vooral elkaar, maar wat is dit oordeel zuur!
Onze draagtante heeft ook met totaal onbegrip voor het College gereageerd......we snappen er met z'n allen helemaal niets van.
Toen op Facebook gaan plaatsen; wat een lieve reacties ook zeg!

En nu?
Nu effe koppijn......en steeds maar denken en zeggen: "En nu.....?"
Hopen op een vrouw die wel met eigen eicel wil en kan dragen......maar zie die maar es te vinden........

Het oordeel van het College



Vrijdag 30 januari 2015




Vandaag ontvingen wij van COC Nederland een reactie;
Zij hebben op het oordeel dat wij gisteren kregen een reactie gegeven op hun site en een oproep gedaan richting politiek en medici!
Super.......helemaal gaaf, want nu worden er misschien weer wat "knappe koppen" extra aan het denken gezet en zullen velen er later profijt van hebben!

 Reactie COC Nederland
 

Nee......en dit dan!!
Hoe lief, hoe lief!
Een vriendin van ons zou vandaag mee-eten en lekker komen bankhangen.
"Zal ik een Chineesje meenemen?", had ze Mies gevraagd.
Trouwe lezers weten dat de vrijdag bij ons kip-dag is :-)
Elke vrijdag gaan we naar de kippenkar hier in het dorp......ja.....de kar waar die twee schatten van mensen staan!
Zoals altijd, zo ontzettend meelevend!
Mies ging eerst nog even een boodschap doen en hij liep gelijk even langs de kip, om door te geven dat we een etertje krijgen en graag extra kip wilde.
Na de boodschap riep de lieve kip-vrouw Mies en viel hem in de armen!
"Geef niet op mannen......dit oordeel gaat nergens over! Ik heb iets voor jullie, een klein cadeautje. Het is wel de bedoeling dat jullie het samen openmaken."
 Eenmaal thuis, vertelde Michel, toen ik ook thuis was en de vriendin er inmiddels ook al was, het verhaal.
Natuurlijk deden we gelijk wat ons gevraagd was......we openden samen het pakje;
     Er zat een klein zakje in met een heel persoonlijk briefje en een kaboutertje.
"Dit is een wenskabouter! Hij komt uit mijn eigen collectie......maar ik weet dat hij bij jullie hoort! Jullie zijn oprecht en bijzonder dat ik jullie deze wens zo graag wil laten uitkomen. Zeg de wens maar vaak genoeg aan deze kabouter........" 
Nou mensen......zeg nou zelf; dan schiet je toch vol?
Ja hoor.....het was weer even een tranentrekker!

Michel ging na een klein uurtje de kip halen.......en ook daar was het natuurlijk weer even raak!
Wat staan er toch een schatten van mensen achter ons!!
Dank......dank!!



 

Geen opmerkingen: