zondag 2 november 2014

VIII Dagboek - November 2014


Zondag 02 november 2014


Michel zit in de nachtdiensten.
Altijd even wennen voor ons beiden: hij van huis naar werk, ik naar bed, hij komt thuis, ik sta op.....
Zo ook vanmorgen.
Toen ik beneden kwam, had hij een bakkie staan; nog even een beetje kletsen.

Het zag er mooi uit buiten en ben na de douche-beurt lekker even een stukje gaan fietsen met de hond.
Een aardig briesje, dat wel, maar voor november natuurlijk veel te warm!
Het schijnt de warmste november te zijn sinds de temperatuurmetingen ergens in 19-toen.
We nemen het er maar van en fietsten langs de dijk.
Eenmaal op de terugweg, kwam ik een buurvrouw tegen.
Een heel aardige vrouw, waarvan men altijd dacht dat zij alleen was.
Tot een paar jaar terug zij ineens een kindje had!
Natuurlijk gingen de vragende ogen en woorden hier door de buurt, het was niemand opgevallen dat zij zwanger was, maar wat straalde het geluk sinds dat moment van haar af!
Niet lang daarna was zij weer zwanger......dit keer van een tweeling!
Haar man schijnt ergens in het buitenland te zijn en is hier niet vaak........
Nu heb ikzelf altijd gedacht niet jaloers te zijn.....en volgens mij kan ik dat van Michel ook zeggen.
We hebben eigenlijk alles wat we willen hebben en hebben het goed.
Vooral elkaar, lieve beestjes, een leuke plek om te wonen, werk, lieve vrienden.
En toch.....en toch.........ik kwam vanmorgen de buurvrouw tegen!
Wat mooi het geluk in en om haar te zien......die kleintjes die om haar heen keuvelen.
Lekker even aan de wandel.
Ja.....ik geloof dat ik een beetje op mijn woorden moet terug komen; dan voel ik toch een beetje jaloezie! 


Donderdag 06 november 2014
 

Het lag in de bedoeling dat ze vorige week donderdag hier zou komen, maar een afspraak met de VU-mc gooide wat roet in het eten.
Sonja, een journaliste, heeft contact gehad met Wilma Eusman en toen met Dr. Schats van de VU.
Ze wil ons gehele verhaal es uitpluizen en er een mooi artikel van maken voor in de Volkskrant.
Heel vervelend vonden we het dus niet toen ze vorige week onze afspraak afzei......we waren eigenlijk wel heel erg benieuwd naar hoe meneertje Schats zou reageren.

Onze afspraak werd een telefonische en was vanavond.
Michel beet het spits af en gaf antwoord op alle gestelde vragen: "Hoe komen jullie zo ver om aan een kind te denken, waarom niet adopteren, sinds wanneer speelt dit, waar lopen jullie tegen aan.....?"
Eigenlijk alle bekende vragen.....zo ook van politiek tot medici.

Ook ik heb haar nog even gesproken.
Een beginnende oorontsteking strooide dit keer roet in het eten, vandaar het interview telefonisch.
Na goed drie kwartier hingen we op......erg benieuwd naar het stuk en wanneer het in de krant komt! :-)
Op Facebook ook een stukje gezet:     


Vandaag hadden we afgesproken met een journaliste.
Er komt nog es een artikel in de Volkskrant met ons verhaal.
Maatschappelijk moet er gewoon meer mee gebeuren.....het mag best een publieke discussie worden!
"Goh.....het is best een ingewikkelde materie!", was zomaar ergens in het interview een kreet.
Ja....dat is het zeker, vertel ons niks.
Ze heeft zich inmiddels wel behoorlijk in het gebeuren verdiept hoor.
Eerder had zij contact met onze advocate en een interview met Dr. Schats van de VU-mc.
Met die laatste, waar we dus de 21e de tweede zitting mee hebben, kwam zij niet veel verder dan praten over de verouderde richtlijnen.
Daar verschuilt hij zich nogal achter......

Goed....we hebben weer ons hele verhaal uit de doeken gedaan.
Een soort van eindconclusie was toch wel: "Waarom zegt de politiek, de minister, dat het kan en mag en het zelfs niet snapt waarom het niet gedaan wordt en de medici blijven maar nee zeggen....... De medici bepaalt!
Wie zijn zij dan om voor ons te beslissen of wij wel of niet ouders mogen worden?"
Uiteraard laten we weten als het stukje in de Volkskrant staat!

Zondag 09 november 2014


Aankomende dinsdag is Arie al weer 2 jaar!
Urs had besloten vandaag vast het feestje te geven......
We kwamen met onze Bumba- en Thomas-de-trein-cadeautjes aanzetten.
Voor een euro deden we er ook een scheetkussen bij.......
Bovenop de ingepakte cadeautjes een tros ballonnen.
Niet zo moeilijk te raden natuurlijk wat het meest in de smaak viel: De ballonnen en het scheetkussen!!
Wat een geweldig ventje is het toch!
Een kinderfeestje was het wel zeg.......twee tweelingen en nog wat losse koters en natuurlijk de drie van Ursula.....feest dus! :-)
Natuurlijk wordt al het speelgoed er maar is, uit de kast getrokken, soms een beetje te veel van het goede, maar wel leuk om te zien!


Arie wordt twee




Dinsdag 11 november 2014



"Als je even tijd hebt, wil je me dan even bellen?"
Dit schreef Michel in een sms-berichtje.
Ik stond op een drukke post vanmiddag en voelde het berichtje binnenkomen.
Vluchtig keek ik en dacht al gelijk: "Okay.....als hij zoiets stuurt als ik op m'n werk ben, dan wil ie echt iets aan me kwijt.", dus ik zocht een rustig plekje en belde Mies.
Hij had een telefoontje gekregen van een gynaecoloog die wij onlangs een brief hadden gestuurd.
De meeste artsen, ziekenhuizen en klinieken hadden wij een mail gezonden.
Van deze meneer hadden we via-via van gehoord, maar een mailadres van hem vonden we niet, vandaar een aangetekende brief.
"Ik heb uw brief gelezen. Heel duidelijk.....heel mooi en ongelooflijk dat u niet geholpen wordt! Ik wil u deze behandeling graag geven, ik zie niet in waarom niet. Hier wil ik me dan ook hard voor maken. 26 november hebben wij een gesprek met het gehele team van artsen en juristen en ik zal uw verhaal zeker voorleggen en bespreken. Ik vind dat u net zo veel recht heeft op deze behandeling als een ieder ander."
Het gesprek duurde natuurlijk iets langer dan het stukje dat hierboven staat en ietwat andere woorden werden er gebruikt.......maar snap je onze verontwaardiging?
Mies viel zowat van zijn stoel en zei dan ook dat hij de eerste was met deze reactie vanuit de medici!
De goeie man begreep daar werkelijk niets van........
Goed....het is natuurlijk nog geen keiharde JA, maar mensen lief, wat geeft dit een hoop na al die NEE's!
De 21e november a.s. is de zitting met de VU-mc en deze arts kijkt uit naar hoe dat zal gaan verlopen.
De 26e november a.s. heeft deze arts het gesprek en zo snel mogelijk daarna zal hij weer contact opnemen met ons en waarschijnlijk ook een gesprek met ons willen.
Wow!
Wat een stap in de goeie richting!

"Jeetje.....dat klinkt positief! Komt ineens dan dichtbij zeg......ja.....goh......", in deze strekking was de reactie van Ursula vanavond.
Daar waren we ook vanavond weer even; pannenkoeken gegeten en nog een keer een beetje Arie zijn tweede verjaardag gevierd.
Dat is vandaag immers, al hadden wij zondag het feestje.

We zijn nog een beetje in de 'goh'-gedachtes......we wachten met spanning het volgende telefoontje van deze arts af.



                                       Zaterdag 15 november 2014:


De tweede zitting zit er ook aan te komen......best wel weer spannend!
Wilma zal van de week nog wel een keer contact met ons opnemen voor een kleine voorbereiding.
Op Facebook de volgende reminder gezet:

Even een remindertje:

Aankomende vrijdag de 21e november is de tweede zitting bij het College voor de Rechten van de Mens.
De eerste was tegen de Geertgen-kliniek en deze zal met de VU-mc zijn.
Ook deze zitting zal openbaar zijn, echter bij willen bijwonen, graag van te voren aanmelden bij het College.
Vrijdag 21 november 2014 om 13:30 uur te:
Kleinesingel 1-3
3572 CG Utrecht

Routebeschrijving: https://mensenrechten.nl/…/20140109-route-kleinesingel-utre… (geüpdate op 9 januari 2014).

Persvoorlichting
T (030) 888 38 88 (8.30 tot 17.00 uur)
M 06 48130042 (buiten kantooruren)

We hebben zo veel contacten, vooral via Facebook, dat we het vermoeden hebben dat het dit keer drukker bezocht zal worden dan de eerste zitting.......nog spannender?  :-)




Dinsdag 18 november 2014:




Een paar dagen terug:

“En….hoe staat het er nu allemaal voor? Ik lees met een zekere regelmaat jullie blog hoor. Ben zelf echt een Moeder moeder geweest. Borstvoeding gegeven voor een paar jaar. Als mijn kind met school weg ging, ging ik eerst zelf op pad om te onderzoeken waar m’n kind terecht zou komen……..”
En zo stonden we werkelijk, gewoon op een gang op het werk, te praten over onze kinderwens en haar ervaringen als moeder.
Een pracht mens!
Alleen al de manier op hoe zij kan vertellen….ze neemt je gewoon mee naar jaren terug!
Dan ineens is er het moment dat je natuurlijk inziet dat het voor haar al járen terug was…….
Graag zou ik meer verhalen van deze vrouw horen en ik heb ook om foto’s gevraagd.

Dit is een voorbeeld van een mooi en leuk gesprek……niet lang, maar maakt toch even indruk.
Helaas, en gewoon op dezelfde dag, heb je ook een gesprek met iemand op weer een andere gang, die het geloof ik allemaal niet zo snapt:
“Joh…..wat een goed nieuws dat die arts “ja” zegt! Maakt het wel spannend zeg! Maar euh…..wat als het een tweeling wordt? Willen jullie ze dan allebei?”
Ik dacht werkelijk dat ik even steil achterover viel!
“Nee, natuurlijk niet!”, zei ik resoluut.
“Als het er twee worden, duwen we er eentje terug!”
Hoe kon ze zoiets doms vragen…..juist zij!
“Ja, misschien wil Ursula er dan toch wel eentje bij.”
Ten eerste zouden de kindjes genetisch niets van haar zijn, ten tweede wil ze geen eigen kinderen meer en ten derde…..we hebben het niet over jonge poesjes zeg!!
Wat kun je dan even een afknapper krijgen van iemand……terwijl het echt een schat van een meid is hoor!

Bijzonder toch hoe mensen kunnen reageren; de één zo lief, zo geïnteresseerd, vol van eigen verhalen en de ander wat dom en kwetsend en waarschijnlijk het niet eens beseffen……



Woensdag 19 november 2014



De zitting zit er aan te komen.....de tweede; wordt spannend!

We hadden t-shirts gekocht met baby's er op.
De gedachte was hier achter dat we deze zitting niet alleen als twee wensouders in zouden gaan, maar tevens om een statement te maken voor de vele anderen die achter ons staan.
Een opmerking van een Facebook-vriend zette ons toch aan het denken.
"Waarom zou je een statement willen maken. Jullie zijn serieus en dat de wens dat ook is, moge al duidelijk zijn......", iets van deze strekking had de opmerking.
Ondanks als onze "vrienden" ontzettend positief reageerden met de duimpjes en lieve woorden, bracht deze ene, eerlijke opmerking, ons toch tot het besluit de shirtjes niet aan te trekken vrijdag.
Hij had gelijk!

Gisteravond bij Ursula geweest.
Vandaag is zij jarig, maar viert het niet en dus waren we gisteren daar.
Jammer dat we in een file stonden en dus wat later aankwamen.
Wout en Arie vlogen ons direct om de nek!
Heerlijk als zo'n kleintje dat dan doet.......die uitgestrekte armpjes naar boven, in de hoop je ze optilt en knuffelt.
Waar je natuurlijk niet twee keer over hoeft na te denken.
Zij hadden inmiddels al gegeten, maar toch met z'n allen aan tafel hebben de volwassenen heerlijk gegeten.
Urs vroeg nog een keer naar de arts die ons vorige week belde.
Vorige week kregen we enigszins een 'schrik reactie' toen we van het telefoontje vertelden.......nu ging het gesprek iets anders.
Ze wilde meer van de man weten, waar hij vandaan komt en wat hij precies doet enzo.
Zelf zat zij nog helemaal in de zitting-flow en zo'n telefoontje had ze dus zeker nog niet verwacht en daarmee kwam het wel ineens effe dichtbij.......begrijpelijk.
Duidelijk is ze nu aan dat idee gewend en wil ze meer weten.........

Begroting Volksgezondheid, Welzijn en Sport.....Eerste Termijn Kamer, was het onderwerp vandaag in de Tweede Kamer en ik had vandaag Zaaldienst.
In m'n pinquinpakkie, zoals zo vaak.....het is m'n werk.
En toch he......ik kijk er bij sommige onderwerpen zo anders naar.
Dat geldt ook voor Kamerleden.......zeker de Kamerleden waar we de laatste tijd ook op een andere manier contact mee hebben.
Vanmorgen vroeg hebben we mevrouw Arib van de PvdA en mevrouw van Ark van de VVD nog een mail gestuurd in de hoop dat we een reactie krijgen voor aankomende vrijdag.
En dan sta je je werk te doen en mevrouw van Ark staat aan m'n "tokootje" om zichzelf in te schrijven.
We hebben zelfs een kort gesprekje over een collega van haar die een hernia heeft en zij haar nu vervangt.
Zij weet niet dat ik, wij, degenen zijn die met haar mailcontact hebben over onze wens.......voelt vreemd.
En tóch wil het zo veel mogelijk buiten m'n werk houden.
Hoe vreemd dan dus weer de reactie van mevrouw van Oosenbrug van de PvdA; zij zit mevrouw Arib een beetje achter haar vodden aan om es op onze mailtjes, die we sinds oktober 2013 sturen, te reageren.
"En......ze heeft nog niet gereageerd zeker?"
Ik schudde met mijn hoofd en zij reageerde weer wat geïrriteerd en maakt met haar handen een "ik-geef-haar-een-tikje"-gebaar.  :-)  Ja.....je zit dan toch anders in de Zaal bij een debat waar juist deze Kamerleden bij zijn................                                                                                                                                         



  Vrijdag 21 november 2014



Tja....de spanning begint een beetje te stijgen!
Het is nog vroeg, bij half acht, en ik was er al vroeg uit.
Poes die me wakker maakte of was het toch het onbewust bezig zijn met vandaag?
In elk geval dus vroeg de kachel opgepookt, koffie gezet en de laptop op schoot.
Op Facebook inmiddels flink druk geworden.....zo leuk en lief om te lezen hoe vrienden, collega's en zelfs wildvreemden reageren!
Hartverwarmend gewoon!
Tevens is er een update door het COC Amsterdam geplaatst......ongevraagd; helemaal super toch?!
Het gevoel dat al deze mensen achter ons staan, zal deze dag nóg ietsje meer bijzonder maken......

HET ZIT ER OP!
We hebben de tweede zitting met de VU-mc gehad!
Was een erg pittige dag.
Onder het kopje College voor de Rechten van de mens is het verslag van vandaag te lezen.
Of klik op:     Verslag zitting twee     en scrollen naar beneden naar de updates.



Woensdag 26 november 2014



Toch een beetje een raar dagje vandaag.
Vandaag is het precies een jaar geleden dat Pa overleed........en als je dan even terug kijkt in de tijd tot nu; jemig wat kan er dan veel gebeuren in jaar zeg!
Michel z'n vader overleed na een ziekbed van niet al te lang aan kanker.
Dit komt toch de hele dag door even door je gedachten heen.....
Maar ook vandaag zaten we met ons kop veel bij een telefoontje dat we hoopten te krijgen.
De arts die onze vraag voor de ICSI behandeling positief benaderde en ons zelfs wil helpen maar zich eerst nog hard moet maken voor ons bij zijn collega's van het ziekenhuis, zou zo spoedig mogelijk contact opnemen met ons.
Helaas.....het telefoontje bleef voor vandaag uit!
Voor hem kan zo spoedig mogelijk natuurlijk ook morgen of zo zijn.... we hopen in elk geval voor het weekend van hem te horen......
Met ons hoopt Ursula dat ook......ze is erg benieuwd!

Ursula stuurde trouwens een fotootje van Wout en Arie verkleed als zwarte Piet.
Ze zouden naar de intocht van Sinterklaas gaan bij hen in het dorp........dat ging helaas niet door....hij wás al aangekomen! :-)
Haar kennende heeft ze daar vast een goeie uitleg aan gegeven om de teleurstelling te verzachten.  :-)

Zwarte Pietjes Wout en Arie






Donderdag 27 november 2014






Chips.....ook vandaag niets van de arts gehoord!  :-(
We willen niet opdringerig worden natuurlijk......maar stik-benieuwd naar het verloop van zijn gesprek zijn we natuurlijk wel......
We kunnen hem niet persoonlijk bereiken......misschien morgen toch maar een poging gaan wagen hem met wat speurwerk aan de lijn te krijgen.
Wel zo ongeveer de laatste nota van de advocate ontvangen.........dit hele gebeuren heeft inmiddels wel flink aangetikt.......het is voor een heel goed doel, moeten we maar denken!


Vrijdag 28 november 2014


Michel heeft de arts aan de lijn gehad!
Misschien is hij iets te voorbarig geweest......het is dus tóch weer een "nee" geworden!!  :-(
Hij heeft het inderdaad binnen het team besproken en zich voor ons hard gemaakt.
Er moet een ziekenhuis, waar de ICSI-behandeling zou plaatsvinden, zijn en dan zou hij de verdere behandeling doen.
Hij heeft zich binnen het ziekenhuis waar hij werkt daar voor ingespannen.
Daar herkenden zij echter ons verhaal (we hebben immers zo'n beetje alle ziekenhuizen en klinieken binnen Nederland aangeschreven) en gaven deze gynaecoloog dan ook te kennen dat zij ons al een "nee" hadden gegeven.
Deze beste man kan niet zonder hen en is nu ook genoodzaakt ons diezelfde "nee" te geven........
Hij vond het verdrietig ons dat te moeten meedelen.......is het ook niet eens met de woorden die Dr. Ruis van de Geertgen kliniek (Nijgeertgen) dat de maatschappij hier nog niet aan toe is........
Hij geeft dan ook aan dat hij blij is dat dit alles nu wel in beweging is.

We hebben dus nu de medici lekker in beweging gebracht!
We hebben het College voor de Rechten van de Mens in beweging gebracht om te oordelen of er onderscheid wordt gemaakt...... (datum van oordeel 18 december a.s.)
Geprobeerd de politiek in beweging te brengen maar we horen niet veel.......men wacht vooral af (voor zo ver we weten) en vaak krijgen we geen antwoorden van mensen die er over gaan.

Hmmmm.......feit blijft dat we wéér die "nee" hebben mogen ontvangen!
We dachten te proeven dat als we een fertiliteits-kliniek vinden die de behandeling wél wil doen, hij de behandeling zelf (het inbrengen) wel kan doen.
Nu hebben we in ons archiefje een paar klinieken die twijfelden......nu hen dus maar weer es aanschrijven en bellen!

Geen weten dus van opgeven!!!
Tja......bovenstaand stukje plaatsten we dus op Facebook.
Ook in antwoord op mensen.....heel veel mensen, die ons succes wensten en aan ons denken en met ons hoopten dat deze arts wellicht onze kinderwens zou vervullen!
Zo jammer.....zo jammer........maar we geven inderdaad niet op!

Het is vrijdag......vrijdag is voor ons de dag dat we 's avonds gegrilde kip eten.
Op het pleintje tussen de bakker en de supermarkt staan daar iedere vrijdag twee schatten van mensen in hun wagen kip te grillen. 
Zelfs zij leven met ons mee en zullen altijd vragen naar het hoe en wat.
Met de jammerlijke mededeling nog in ons hoofd liepen we met Gizmo met een omweggetje naar het pleintje.
Vlak voor de bakker kwamen we een buurvrouw tegen met haar zoontje.....ze had haar handen vol aan boodschappen en het jochie.
Ook zij leeft altijd erg met ons mee en ze vroeg uiteraard gelijk of we al iets hadden gehoord.
Bovenstaand vertelde we haar dus in het kort......
"Wie van jullie zou de biologische vader worden en wat zou er uiteindelijk, als niets zou lukken, overblijven voor jullie?", vroeg ze.
"Tja....op hoogtechnologisch vlak niet zo veel", zei ik "dan zouden we een vrouw moeten vinden die voor ons laagtechnologisch wil dragen. Maar ja, deze vrouwen zijn heel bijzonder......en ze staan zeker niet in rijen van 10 bij ons voor de poort!"
Begrijp me niet verkeerd......we willen niet opgeven, we geven ook niet op met wat onze strijd betreft, maar soms word ik het wel een beetje moe......
Zeker na de zoveelste keer een negatief antwoord te krijgen.......zo ook nu even.
Ik brak eventjes........de tranen liepen me over de wangen.
Omdat ik het even moe ben.......omdat ik het allemaal zo oneerlijk vind.........
Juist deze vrouw begrijpt ons zo goed; de boodschappentas werd neergezet, Mies stond toch al met de kleine baas en de buuf vloog me in de armen en gaf een troostende zoen.
Wat een schatten van mensen hebben we toch eigenlijk om ons heen!
Het eventjes moe-zijn ben je dan weer kwijt.......je wil weer door met strijden!

Een goed kwartier later hebben we een heerlijk kippetje gegeten en tijdens de afwas gesproken over hoe nu en verder.
Het hoogtechnologische verhaal is nog niet klaar.......en een draagmoeder vinden die voor ons laagtechnologisch wil dragen blijven we ook als optie open houden.
Zelfs namen genoemd van vrouwen die we kennen........of een beetje kennen.......we durven het niet te vragen.
Maar goed.....dat komt misschien nog wel es.




Zaterdag 29 november 2014




Ze zijn lichtelijk gespannen......zal vast allemaal met Sinterklaas en zijn Pieterbaas te maken hebben! :-)
Bram lag in diepe slaap in de box en Wout en Arie zoet aan het spelen.
Ursula had het eten al zo goed als klaar.
Dit keer moest Michel naast Wout zitten en helpen met worst snijden (rundervink) en zorgen dat er geen vlaggetjes in de salade zitten (sla-blaadjes) 
Na het eten het hele verhaal van de bewuste arts nog es besproken.
"Goh......gek eigenlijk. Ik dacht echt dat we er nu bijna waren en hij het wel zou doen!", zei ze.
Nu wachten we weer op een reactie van de beste man.......wellicht wil hij wel helpen als we een andere kliniek vinden die de ICSI wil doen en hij de verdere behandeling.
Maar ook Ursula gaf nu aan dat het vinden van een draagmoeder die wel met eigen eicel wil dragen een optie moet blijven......."Ze zijn er dus wel! Dat vrouwtje die vorige week bij de zitting was heeft het ook gedaan.", zei ze.
Ja.....dat klopt!
Deze vrouwen zijn er ook, maar oh zo lastig te vinden.
Vaak zijn het toch de vrouwen die het kinderloze stel al kennen vanuit de familiekring of de vriendenkring.
En zo kwamen we op de zwangerschappen van Ursula en hoe het zou zijn als ze een vijfde keer zwanger zou zijn maar dan voor een ander. 
Intussen zaten we natuurlijk al lang op de bank en het werd later.
"Sinterklaas kapoentje, gooi wat in m'n schoentje......", klonk het in de gang.
Wout en Arie hadden hun schoentje gezet en stonden hard te zingen, opdat Piet het maar zou horen.



6 opmerkingen:

Wesley Kokken zei

Bij toeval kwam ik op jullie blog en heb het in 1 stuk uit gelezen.

Ik ben momenteel voorzitter bij Expreszo, de jongeren belangenbehartiging vereniging van het COC.

Jullie verhaal laat mij schrikken. Ik ben er namelijk al jaren vanuit gegaan dat ik op deze manier samen met mijn vriend een kind (liefst 2) kon krijgen. In ons geval een onbekende draagmoeder, een eicel van de zus of moeder van de één en de zaad van de ander.

Ik wist wel van het feit dat wij wettelijk gezien beiden niet de ouders kunnen zijn. (Dit jaar gelukkig verandert voor lesbiennes, voor ons jammer genoeg nog niet.)

Dit had iets geweest waar ik mij de komende tijd hard voor had wilden maken. Nu jullie verhaal erbij komt, is dit een stuk complexer geworden.

Het blijft mij verbazen dat de politiek aan de ene kant zegt dat het toegestaan is en aan de andere kant medici hier geen gehoor aan geven. De politiek moet zich hier echt mee gaan bemoeien.

Gelukkig ben ik nog in de bloei van mijn leven. Zelf ben ik 23 jaar en mijn vriend 20. Maar mocht ik op een manier kunnen helpen, mijzelf in de strijd bemoeien, dan hoor ik dit graag. Uiteraard ga ik er persoonlijk in verdiepen, want dit moet gewoon legaal worden. Zeker voordat wij aan kinderen willen beginnen.

ik houd jullie blog in de gaten en succes bij de volgende hoorzitting!

Groet,
Wesley

Michel en Eise Kinderwens zei

Hoi Wesley,

Op de eerste plaats: wat leuk dat je ons blog met zoveel enthousiasme hebt gelezen! En in één keer nog wel.....het is me nogal wat leeswerk :-)

Dat je enigszins geschrokken bent van ons verhaal als Voorzitter bij Expreszo, zegt wel iets zeg; dat de vaagheid rondom de kinderwens van een homo stel er op deze manier is.
Wellicht wil je ons verhaal, en dus ook het verhaal van vele anderen (o.a. ook dat van jullie), delen binnen Expreszo.

Jullie zouden inderdaad op een soortgelijke manier zwanger willen worden.
En dat is dus vooralsnog niet mogelijk in Nederland.
Hier blijven wij dus voor strijden.....er wordt hier gewoon onderscheid gemaakt.
In jullie geval zouden jullie wel de ouders zijn hoor....jullie voeden het kind op, jullie zorgen voor het kind, jullie zijn er voor het kind, dus zijn jullie de ouders!
Genetisch is zelfs één van jullie de vader......later zou de ander adoptief de vader kunnen worden of middels huwelijk.

De politiek; zoals je hebt kunnen lezen, werk ik in de Tweede Kamer en nog steeds enigszins tegen mijn principes in, meld ik het bij verschillende Kamerleden wat het ons en velen met ons, doet.
Ze zijn er mee bezig, maar politiek Den Haag is soms traag!
Bijvoorbeeld van de PvdA; in oktober 2013 ging ons eerste mailtje naar mw. Arib. Het is echt een aardig en goed mens hoor, maar op een antwoord zitten we al ruim een jaar te wachten!
Het verloop van deze contacten heb je dus ook al kunnen lezen onder kopje Politiek.

Jullie zijn inderdaad nog jong en juist jullie zouden je er tegenaan moeten bemoeien! :-)
Hoe meer mensen dit oppakken en er iets mee doen, hoe beter.
Wellicht is het delen, waar ik het eerder over had, al een optie.
En je hebt het over legaal: Dat is het al, Wesley!
We zouden niets illegaals doen.....en dat zou voor jullie ook gelden.
Commercieel draagmoederschap is wél verboden, maar dat is in ons geval en wellicht ook in jullie geval, niet aan de orde!
Slechts de medici zeggen "Nee" tegen de behandeling......blijkbaar mogen ZIJ bepalen wat wel en wat niet mag.

Beste Wesley, dank voor je reactie en het aanbieden van hulp.
Je kunt ons, als jullie willen, ook opzoeken op Facebook Michel-Eise Kinderwens.
Leuk dat je ons blog in de gaten houdt!

Greetz Michel en Eise

Wesley Kokken zei

Hoi Michel en Eise,

Het was inderdaad nogal wat leeswerk, maar erg interessant. Ik ga vanuit Expreszo zeker een column schrijven over dit onderwerp, zodat ook onze lezers meer over dit onderwerp te weten komen. Met uiteraard een vermelding over jullie blog, zodat iedereen op de hoogte gehouden wordt van de ontwikkelingen bij o.a. het College voor de Rechten van de Mens.

Wat jullie vertellen over het ouderschap is inderdaad waar. Ik mikte hier alleen op de nieuwe wet voor duomoeders. Zij kunnen bij de geboorte beiden het kind erkennen (draagmoeder en meemoeder). Dit is vooralsnog niet voor homoseksuelen, zij moeten nog steeds een tijdrovend en duur adoptie proces doorlopen. De argumenten hiervoor zijn in mijn ogen ook belachelijk. Omdat er bij 2 mannen het probleem is dat er een vrouw is die het kind heeft gebaard, is dit wettelijk nog niet mogelijk. Aangezien ze toch de moeder blijft. Al vind ik dit vreemd, want vaders geven ook zaad af, ze baren het dan weliswaar niet, maar er spelen bij de geboorte wel vadergevoelens mee. Waarom zouden lesbiennes dit dan wel mogen en homoseksuelen niet?

Hieronder een stukje uit de trouw dat mijn klaagzang verduidelijkt:
Voor de meevader bij mannenstellen blijft de lange, dure adoptieprocedure voorlopig ook noodzakelijk. "Dat is feitelijke discriminatie", aldus Nuytinck. Staatssecretaris Teeven erkent dat en heeft beloofd daaraan te werken. "Juridisch ligt dat nóg ingewikkelder", zegt de hoogleraar. "Een anonieme donor kan buiten beeld blijven. Maar een moeder is een moeder en blijft altijd de derde betrokkene ten opzichte van het mannenpaar."

Een anonieme donor kan buiten beeld blijven, maar niet altijd. Het gekke is dat wanneer dit niet het geval is, de bekende donor meebeslist over of de meemoeder/partner het kind mag erkennen. Dit kun je uiteraard van te voren afspreken. Andersom KAN het zijn dat de eiceldonor en de draagmoeder bij homoseksuelen een bekende is, dit hoeft uiteraard niet het geval te zijn. Wanneer je in de wet vastlegt dat deze, wanneer zij bekend zijn, mogen meebeslissen in de beslissing of beiden vaders het kind mogen erkennen, is dit toch niet specifiek anders dan bij twee moeders? Of zie ik dat verkeerd?


Het verbaast mij inderdaad over het feit dat medici kunnen beslissen over of zij twee vaders wel of niet een gemotiveerde en normale situatie vinden en de behandeling willen uitvoeren. Dit is helemaal geen taak voor hen! De politiek zal dit als meer urgent moet aanzien. Maar omdat dit natuurlijk al legaal is, weliswaar met een omweg vanwege de richtlijnen, en het al wordt behandeld bij het College van de Rechten van de Mens, is dit niet urgent genoeg en vinden ze waarschijnlijk dat er andere zaken belangrijker zijn.

In mijn ogen kan dit gemakkelijk opgelost worden wanneer politici zich hierover uitspreken en medici hierop aanspreken. Nog beter zal zijn wanneer de wet wordt aangepast, maar daar zal een enorme periode aan vooraf gaan.


Nu maar hopen op 21 november, ik ben erg benieuwd naar de uitslag! Hopelijk worden er dan alvast de eerste stappen naar gelijkheid genomen.

Groetjes, Wesley


Michel en Eise Kinderwens zei

Hoi Wesley,

Wederom dank voor je reactie!
En helemaal super dat je een column gaat schrijven van uit Expreszo.....fijn!

We begrepen dat je doelde op de nieuwe wet voor duomoeders.....die wet is in april dit jaar van kracht gegaan.
In het blog schreef ik al ergens het volgende: Vraag één van onze advocate was of wij of de draagster gehuwd zijn.
Bij onze ontkenning, adviseerde zij direct dit ook niet te doen.
Voor wat ons, Mies en mij, betreft is dat inmiddels achterhaald; als we zin in een feestje hebben en toch nu al willen huwen, is er niets meer aan de hand.
De draagster blijft wél ongehuwd.
Dit inderdaad omdat zij als draagtante, wettelijk gezien, de moeder zal zijn van het kind.
Genetisch gezien heeft zij niets met het kindje.
Mocht zij wel getrouwd zijn, is als vanzelf haar man de vader van het kindje.......dat willen we natuurlijk voorkomen en dus blijven zij ongehuwd.
Genetisch zou het kindje van mij, Eise, zijn.
Ursula zou na de geboorte afstand doen van gezag.
Officieel gezien mag zij daar binnen drie maanden na de geboorte nog op terugkomen.
Na die drie maanden zouden Michel en ik samen gezag hebben als wij al getrouwd zouden zijn of als we later huwen.
Tot zo ver gaat onze kennis.......

Ook wij hebben inderdaad al es vernomen dat dit kabinet het niet gaat redden om alles duidelijk te regelen.
Toch hopen we daar natuurlijk op!
Het zou zeker heel mooi zijn als de politiek de medici es op de vingers tikt.......

Wij hopen ook dat de 21e zijn vruchten zal gaan afwerpen!
We verwachten eind dit jaar of januari volgend jaar een oordeel.
Als die positief zou uitvallen, zouden zelfs daarom misschien al ziekenhuizen en klinieken overgaan op tóch de behandeling geven aan mensen met een kinderwens die in een soortgelijke situatie zitten als wij.
Zo niet, kunnen we met dit oordeel altijd nog naar de rechter.
Hij of zij zal dit oordeel meenemen, niet perse overnemen, maar dan begint het hele riedeltje weer opnieuw......

We hopen en blijven hopen, we strijden en blijven strijden!

Greetz Michel en Eise

P.s. Zie ons laatste stukje in het dagboek in de dag van vandaag (11 november 2014), ook dat geeft weer hoop! :-)

Wesley Kokken zei

Hoi Michel en Eise,

Wat een geweldig nieuws. Dit geeft zeker veel hoop! Laten we hopen dat 26 november in de boeken gaat als de grote doorbraak en hij een 'trend' zet voor velen anderen.

Wanneer het oordeel van het College ook in het voordeel uitvalt, dan is het een goede stap in de goede richting. Hopelijk neemt het VUmc en andere klinieken dit oordeel over. Ik vind het echt geweldig hoe jullie doorzetten en strijd voeren, dat moet toch eens beloond worden.

Blijven jullie wel bloggen, mocht de behandeling e.d. doorgaan en de zwangerschap lukken? Ik ben ook erg benieuwd naar het traject hierna namelijk, mocht het vanaf nu positief verlopen.

Succes! Groetjes Wesley

Michel en Eise Kinderwens zei

Hey Wesley,

Het nieuws liet ons even van onze stoel vallen......maar het geeft ook een boost!

We verwachten dat VU-mc in eerste instantie zullen blijven tegenstribbelen, maar we hopen inderdaad zo ver te komen dat zij wel moeten!
Zeker als andere ziekenhuizen en klinieken wel gaan helpen.
We blijven dus mee hopen en duimen op een positief oordeel van het College.......zij kunnen bijna niet anders dan inzien dan dat het nu scheef beleid is.

Het ligt zeker in onze bedoeling door te blijven bloggen!
Facebooken zien we tegen die tijd wel, omdat het eigenlijk niet helemaal ons ding is en die pagina alleen opgezet is met het doel zo veel mogelijk mensen te bereiken.
De blog blijft!!

Dank en ook van ons,

greetz Michel en Eise