donderdag 16 oktober 2014

III Het College voor de Rechten van de Mens




Van het ministerie van VWS kregen we de tip melding te doen bij het College voor de Rechten van de Mens.
Nog nooit hadden wij gehoord van dit College en zijn ons er in gaan verdiepen.
Als je je, op welke manier ook, gediscrimineerd voelt kun je melding doen.
"Het College voor de Rechten van de Mens belicht, bewaakt en beschermt mensenrechten, bevordert de naleving van mensenrechten (inclusief gelijke behandeling) in praktijk, beleid en wetgeving, en vergroot het bewustzijn van mensenrechten in Nederland.
Het College streeft naar het verbeteren van de mensenrechtensituatie in Nederland en daarmee naar een samenleving:
  • waar de naleving van de rechten van de mens is verzekerd voor iedereen die zich in Nederland of binnen de Nederlandse invloedssfeer bevindt;
  • met een cultuur van respect voor mensenrechten;
  • waaraan iedereen vrij en in waardigheid kan deelnemen, niet gehinderd door vooroordelen en discriminatie en waarin ieder zich naar zijn potentieel kan ontwikkelen.
Om deze ambitie te bereiken kent het College de volgende strategische doelen:
  • In beleid, wet- en regelgeving zijn de mensenrechten geborgd.
  • Overheid en derden voorkomen of corrigeren schendingen van mensenrechten.
  • Alle mensen in Nederland begrijpen hun rechten en die van anderen en zijn in staat deze te genieten.
  • Overheid, parlement, organisaties en individuen nemen actief eigen verantwoordelijkheid op het gebied van mensenrechten."
Weten we ook weer!
We kregen van mevrouw de Publieksvoorlichter een linkje toegezonden en konden direct aan de slag met onze melding.
Goed.....ze vragen je werkelijk het hemd van het lijf, maar het moet ergens goed voor zijn!
  • Waarom denkt u dat er sprake is van discriminatie?
  • Wat is uw situatie?
  • Met wie of welke organisatie heeft u te maken?
  • Wie hebben er nog meer mee te maken?
  • Wat zijn uw stappen geweest?
  • Voeg alle communicatie hierover bij.
Dit allemaal gedaan hebbende, was het weer afwachten.
Zoals altijd; wachten duurt lang!
Michel trekt met zoiets eerder aan de bel en gooide er es een telefoontje aan richting het College.
De stukken waren allemaal binnen en lagen op verschillende bureau's.
Nog even geduld dus........maar na een paar weken werden we gebeld door het College:

"We hebben alle stukken gelezen en zijn ook in onze geschiedenis gaan kijken. We denken niet dat er sprake is van discriminatie en nemen de zaak ook verder niet in behandeling. Wensen u wel veel succes bij het verwezenlijken van jullie wens."

Iets van die strekking moet het geweest zijn.........dompertje dus!
Opgeven?
Nou.....dat dachten we niet.......we zullen verder gaan!

Intussen gingen we ons ook verder oriënteren op de andere manier van Draagmoederschap.
Dan echter met een vrouw die wel gebruik mag en kan gebruiken van haar eigen eicel.
Waar we tot nu vooral mee bezig zijn heet Hoogtechnologisch en zoals hierboven beschreven is de Laagtechnologische manier.
Dat zou je zelf nog kunnen doen......
Op de achtergrond, in ons achterhoofd, speelde dit al een tijdje mee hoor.....
Toch komen we hier later op terug.

"Goedemiddag, U spreekt met het College voor de Rechten van de Mens. Wij hebben uw stukken en uw zaak nogmaals goed bekeken en doorgenomen. Toch riekt het een beetje. We zijn van mening dat we deze zaak tóch in onderzoek gaan nemen. Op korte termijn kunt u verdere informatie van ons verwachten."

Ik was op m'n werk en stond net even buiten met een collegaatje toen Michel belde.
Hij vertelde me van het telefoontje met bovenstaand gesprek.
Okay dan.......nu gaat het echt rollen, nu kunnen we ergens komen!
Een uitnodiging voor de zitting zou volgen.

Bijna een jaar terug waren op een bijeenkomst van Stichting Meer dan Gewenst.
Dit zijn zij:     

"Meer dan Gewenst is de naam van de stichting, die bestaat uit lesbo(wens)moeders en homo(wens)vaders. Meer dan Gewenst zet zich in voor lesbo's, homo's en biseksuelen die gekozen hebben voor kinderen binnen hun relatie. Op deze site vind je meer informatie over de stichting en haar activiteiten. De stichting heeft haar naam ontleend aan het boek "Meer dan Gewenst" geschreven door Hans Warmerdam en Annemies Gort. Hans Warmerdam is 10 jaar lang actief betrokken geweest bij Meer dan Gewenst. Stichting Meer dan Gewenst is een Algemeen Nut Beogende InstellingHaar vermogenspositie per eind 2013 vind je in de jaarrekening 2013.
Informatievoorziening 
Meer dan Gewenst organiseert informatieve bijeenkomsten over o.a. juridische, sociale en klinische aspecten van lesbo- en homo-ouderschap waar men elkaar kan ontmoeten en ervaringen uitwisselen. Daarnaast wordt op uitnodiging voorlichting gegeven en de media geïnformeerd."
Wij hadden ons aangemeld voor een bijeenkomst en hoopten daar met ons verhaal terecht te kunnen en dat zij wellicht iets voor ons konden betekenen.
Voorop gesteld het was een mooie, interessante en informatieve middag in Amsterdam, echter op onze vraag werd maar weinig ingegaan.
Het was toch meer gericht op adoptie vanuit het buitenland en co-ouderschap en meer-ouderschap met gezag.
We spraken daar wel onder andere de voorzitter Jelle Martens, Sara Coster....zij schreef een boek over co-ouderschap en zo ook een advocate gespecialiseerd in dit soort onderwerpen; mevrouw Wilma Eusman.

Het was DEZE vrouw die we wilden spreken en vragen of zij ons wil bijstaan in onze procedure.
We kennen en weten heus het verhaal......maar een advocaat lijkt ons wel zo fijn; zeker als we bij het College zouden zitten!
We belden haar eerder in ons traject en ik zal nimmer het eerste gesprek met haar vergeten.....
Ze vroeg of we getrouwd waren en na mijn uitleg dat we dat heel graag willen maar nog niet zijn was haar antwoord gelijk: Niet doen!
"Is de toekomstige draagmoeder gehuwd?"
"Ook zij is niet gehuwd maar zou........"
"Ook niet doen!", onderbrak ze direct.
Toen nog niet begrijpende waarom niet, stelde ze voor om eerst ons gehele verhaal te mailen en daarna een afspraak met elkaar te maken.
Dat hebben we gedaan.
Ze legde ons uit dat als wij gehuwd zouden zijn en er zou een kindje komen, dan zouden we voor allerlei toestanden komen te staan qua adoptie en hoge kosten.
Als de draagmoeder getrouwd zou zijn, zou haar man al gelijk de vader zijn......wettelijk dan.
Ook veel gedoe dus.
Inmiddels, zo veel tijd gaat er dus al weer overheen, is die wet aangepast; partner van ouder heeft bij huwen ook gelijk gezag.
De eiceldonor maakt niet uit......
We gingen ons allen voorbereiden op de zitting bij het College.
Het is een soort hoorzitting die wordt gehouden.
Het College wil middels vragen aan beiden partijen zoveel mogelijk informatie vergaren om er na ongeveer 8 weken een oordeel over te geven.
Zo'n oordeel is dan niet bindend.
Zou het oordeel in ons voordeel uitvallen en we worden nog niet geholpen, dan kunnen we naar de Rechter.
Die zou dan de hele zaak opnieuw op zich nemen en het oordeel van het College meenemen, niet per definitie overnemen.

Eerst maar es op naar de eerste zitting!
Wilma Eusman wilde op een bepaald moment graag de VU-mc bij dit hele verhaal betrekken.
Zij is van mening dat ook zij discrimineren; zij sluiten immers een hele grote doelgroep uit, de gehele homo-gemeenschap.
Over de post kregen we al te lezen dat dit niet meer ging lukken, omdat de zaak tegen Geertgen al in volle voorbereiding was.
Deze zaak zou later nog aan de orde kunnen komen.

Zaak: Michel en Eise met kinderwens tegen Dr. Ruis (inmiddels voormalig directeur van de Geertgen Kliniek omdat die intussen tijd failliet is gegaan maar wel een doorstart maakte onder een andere naam)

                      22 augustus 2014, College voor de Rechten van de Mens te Utrecht:

06:00 uur Stonden we op!
Blijkt toch wel enigszins al uit dat er wat spanning was voor vandaag
Ons buurmeisje van 18, die alle verhalen en het gehele verloop van A tot Z volgt, aanhoort en meeleeft, was hier om half negen.
De afgesproken tijd om te vertrekken richting draagtante en van daaruit door naar Utrecht.
Ruim op tijd stonden we voor de deur bij het College voor de Rechten van de Mens.
En al snel zagen we ook onze advocate Wilma Eusman aankomen.
Nog een kort voorgesprekje gehouden met elkaar in een wachtruimte, met een bakkie leut.
Inmiddels kwam ook Dhr. Ruis, voormalig directeur van Behandelcentrum Geertgen, en zijn juriste.
Na een korte kennismaking op de gang, zei hij al snel: "Nou....ik verwacht niet dat dit kans van slagen krijgt"
Zijn toon was gezet, echter die van ons ook.
Wilma zei gelijk dat wij daar anders over denken.
Maar wel; het IS een aardige man.....vriendelijk en netjes.....dáár ligt het allemaal niet aan.
Deze zitting en klacht over ongelijke behandeling, was en is dus zéker niet persoonlijk gericht!
Ter plekke hebben we dat ook aan hem zo gezegd.
Galant liet hij ons allemaal voor de zaal in, toen we werden opgehaald door de secretaris van het College.
Het College bestond uit de voorzitter, twee andere college-leden en de secretaris.
Vooral de voorzitter heeft de meeste vragen gesteld om duidelijkheid te verkrijgen over de gehele handelswijze van de kliniek.
De kliniek heeft na het faillissement een doorstart gemaakt, maar de vragen die gesteld werden waren natuurlijk merendeel gericht op waarom de deur voor ons gesloten bleef toen wij met onze vraag bij de heer Ruis aanklopten.
Zoals eens eerder bleek, waren ook nu weer verschillende redenen daarvoor;
Niet door de medisch ethische toetsingscommissie komen, wensouders dienen zelf te dragen en te baren, draagmoeders helpt hij niet, geen geld voor zwangerschapszorg en na-zorg, terwijl hij vindt dat zoiets alles onder één dak moet gebeuren etc. etc.
Er is bekend dat een lesbienne paar wel op een manier is geholpen zoals wij die willen; eicel van de ene vrouw bevrucht en ingebracht bij de andere vrouw.
(Wilma Eusman gaf dit wat aarzelend aan, omdat het desbetreffende paar anoniem wil blijven, echter de heer Ruis bevestigde dit verhaal en wist zelfs meer voorbeelden!)
In ons ogen wordt er dan onderscheidt gemaakt, in zijn ogen blijft de moeder de moeder.
Wij vinden dat de ene vrouw de eiceldonor is en de ander de draagmoeder.
De richtlijnen neemt hij met een korreltje zout.......jammer dat ons korreltje daar dan net buiten valt.
"Mocht het zo zijn dat ik bijvoorbeeld in de VU zou werken met mijn praktijk; daar is dan wel alle zorg van A tot Z en houdt het niet op, zoals bij ons, na 7 weken zwangerschap. Echter dan nog zou ik het niet voor homo-mannen doen......een kind hoort bij de moeder"
Deze tekst is niet letterlijk zo uitgesproken hoor, maar daar kwam het in grote lijnen op neer.
Vergeet onze nervositeit niet en alle management- en alle andere ambtelijke taal!
Vervolgens viel hij ook nog over psychologische zorg tijdens en na de zwangerschap.......dat kan hij niet borgen.
Waarop mevrouw Eusman zei; "Die hulp kunnen zij elders net zo goed krijgen"
Het College vroeg daar flink op door.......
De heer Ruis vroeg zich ineens af waarom de VU hier niet aanwezig was......die doen de behandeling van draagmoeders immers wel.
Wat hij dus niet wist, is dat er ook een klacht richting de VU is gegaan.
Wilma Eusman wilde graag dat deze zaak met de VU gemengd zou worden, echter het College besloot anders.
Omdat de zaak richting Geertgen al in gang was gezet, komt er tweede zitting met de VU.
Zoals eerder beschreven is er een hoop management- en ambtelijke taal gesproken......maar dit is in grote lijnen wat zich heeft afgespeeld bij het College.
Nog veel meer 'voors' en 'tegens' zijn op tafel gekomen.......
Het College sloot af met de woorden: "Normaal gesproken heeft u binnen 8 weken een uitspraak van ons. Echter nu wachten we de zitting met de VU af en maken ook daar een oordeel op. De datum van die zitting is nog niet bekend, de betrokken partijen hebben nog tot 29 augustus de mogelijkheid stukken in te brengen. Daarna wordt een zittingsdatum bepaald. Pas daarna zullen wij een oordeel in deze zaak geven."
Er is ruim de tijd voor genomen!
Precies 11:00 uur begon de zitting en 12:45 uur liepen we de ruimte uit.
Eventjes elkaar allemaal nog gesproken op de gang.
De heer Ruis blijft bij zijn woorden dat hij het allemaal weinig kans van slagen vindt.
"Nederland is hier helemaal nog niet aan toe"
Wij blijven daar anders over denken......en met ons vele, vele anderen!
Poe hey!
Dát was spannend!
Maar wat zijn we blij met die vrouw die ons bijstaat, Wilma Eusman......een top mens!
Buiten nog een kort babbeltje gemaakt en weer richting huis gegaan........
Op naar de volgende zitting!

Wij kwamen daar eigenlijk pas tot de volgende conclusie:
    We zijn te eerlijk geweest!
Hadden we Ursula en Vera als stel daar heen gestuurd met een bekende zaaddonor, had deze kliniek, Dr. Ruis, ons wel geholpen.
Hij had immers niet geweten hoe de vork werkelijk in de steel stak.
Hij gaf dit zelfs nog aan op de zitting......zijn woorden waren ongeveer: "Ik had het dan waarschijnlijk gedaan omdat ik de wetenschap niet zou hebben. Wellicht zijn er wel meer stellen die het op die manier hebben gedaan."
Dan zakt toch je broek af?!

De volgende zitting zal plaatsvinden op 21 november 2014.
Ditmaal tegen de VU-mc


Update:

Aankomende vrijdag de 21e november is de tweede zitting bij het College voor de Rechten van de Mens.
De eerste was tegen de Geertgen-kliniek en deze zal met de VU-mc zijn.
Ook deze zitting zal openbaar zijn, echter bij willen bijwonen, graag van te voren aanmelden bij het College.

Vrijdag 21 november 2014 om 13:30 uur te:

Kleinesingel 1-3
3572 CG Utrecht

Routebeschrijving: https://mensenrechten.nl/…/20140109-route-kleinesingel-utre… (geüpdate op 9 januari 2014).

Persvoorlichting
T (030) 888 38 88 (8.30 tot 17.00 uur)
M 06 48130042 (buiten kantooruren)



Update:   (zaterdag 22 november 2014)

De tweede zitting met de VU-mc heeft gisteren plaatsgevonden!
Beste een pittig dagje en hierbij een verslag dat zelfs nog beknopt is:



Om half twaalf waren we bij Ursula.
Ro was net weggereden om de kinderen van schooltje te gaan halen, dus die liepen we mis.
We zijn zo goed als gelijk richting Utrecht gereden en kwamen daar ruim op tijd aan.
In één of ander tentje hadden we dus nog zat tijd om een bakkie koffie te drinken met een muffin er bij.
Toen we naar het College liepen, kwamen we bij een bloemenstalletje een vriendin tegen die had beloofd ook bij de zitting aanwezig te zijn.
"Ik voel me wat betrapt.", zei ze en gaf ons een bloemetje ter ondersteuning.
Voor de deur aldaar stonden we nog even te wachten en vanuit ons ooghoeken zagen we Dr. Schats met zijn gevolg naar binnen gaan.
We hadden de man groter in gedachten.....
Ook wij gingen naar binnen en maakten daar kennis met hem en de drie dames die hij bij zich had.
Hij was wat afstandelijk.......wellicht voelde hij zich nog steeds persoonlijk aangevallen.
Ongeveer een jaar geleden stuurden we hem een mail en na zijn "nee" op onze vraag, lieten wij hem weten dat wij ons gediscrimineerd voelden.
Hij klom toen zo ongeveer in de hoogste boom........en dat terwijl we slechts ons gevoel weergaven en niet hem persoonlijk ergens van betichtte.
Wilma was er ook net.
We begroeten elkaar en gingen nog even apart zitten.......
Ook een andere vriendin kwam binnen........zij is draagmoeder geweest, laagtechnologisch, voor ook een homo koppel......
Vorige week is hun dochtertje een jaar geworden!
Met z'n allen bespraken we nog even kort voor.
Even over half twee kwam de secretaris van het College ons halen en we namen voor de tweede maal plaats in de zaal waar de zitting plaats zou vinden.
De voorzitter legde de gang van zaken uit en het verhoor begon;
De vragen werden, net als bij de eerste zitting, vooral richting de tegenpartij neergelegd.
Hoe de VU-mc werkt en wat precies de reden is dat wij de gevraagde behandeling niet krijgen.
Dr. Schats blijft voet bij stuk houden: wij houden ons strikt aan de richtlijnen.
Ja, die zijn in 1998 opgesteld voor een periode van 5 jaar.
Volgens Dr. Schats blijft het een feit dat de "materialen" van beide wensouders afkomstig moeten zijn.
Maar hoe zit dat dan met een lesbienne paar?
Tja.......dan blijft het kind bij de moeder.
Bovendien moet het een medische indicatie zijn: de vrouw kan om welke reden ook geen kinderen krijgen.
Hier wordt dus wederom in onze ogen onderscheid gemaakt; een man kan ook niet zomaar een kind krijgen, we hebben immers geen baarmoeder.
Zo kwam er ook een voorbeeld van de advocate van de VU-mc.
Stel je hier een dame voor.....welbespraakt, poepchique met aardig wat goud bekleed......ze deed me denken aan Krystle Carrington uit Dynasty.
Een plastisch chirurg helpt eerder iemand met brandwonden dan iemand die van zijn rimpeltjes af wil.
De brandwonden zullen wel vergoed worden omdat die medisch zijn......de rimpeltjes niet.
Huh.....we hadden het hier toch over draagmoederschap en een ICSI-behandeling?
We hebben het nog niet over de kosten gehad.......al zouden we zelf voor die kosten komen.......daar vallen we niet over.
Wilma haakte daar op in: als we het dan toch al over medische noodzaak hebben; waarom worden in de VU dan sommige vrouwen gesteriliseerd, terwijl zij makkelijk nog wat jaartjes de pil kunnen slikken?
Dat wordt toch ook vergoed.........wat is de medische noodzaak?
Het College stelde ook vragen aan Wilma Eusman.....
Waarom wij wel vinden dat er (indirect) gediscrimineerd wordt.
Onze uitleg daar bij was al eerder ter sprake geweest.
Vervolgens werden de risico's besproken; volgens Dr. Schats zijn de risico's voor een draagmoeder die gebruik maakt van andermans eicel groter.
Volgens onderzoeken, waarvan Wilma de stukken heeft, van Europese artsen is bewezen van niet.
Ook zou de eiceldonor een verhoogd risico op complicaties hebben......
Volgens de gynaecoloog van "onze" eiceldonor niet.......toen zij ons wilde helpen is zij gelijk naar haar gynaecoloog gegaan en heeft zich laten onderzoeken en er bleek dat zij heel goed in aanmerking kan komen voor eiceldonatie.
"Nou.....dan had ik die gynaecoloog wel willen zijn.", zei Dr. Schats op deze opmerking.
Waarop ons antwoord natuurlijk was: "Ja....en dat wilden wij dus ook dat U dat zou zijn!"
Echter de deur bleef gesloten.......zelfs voor een gesprek kwamen wij niet in aanmerking.
Medische ethiek........NVOG-richtlijnen......en nog vele, vele moeilijke onderwerpen kwamen aan de orde.
Het begon ons gewoon te duizelen en we waren blij dat College en Wilma in elk geval nog wél goed begrepen wat besproken werd!
Rond 15:00 uur begon de voorzitter het verhoor te sluiten met de vraag of er volgens ons allen nog iets niet benoemd was of dat we anderzijds nog iets kwijt wilden.
Ik begon in ons eigen taaltje: "Wij zijn twee mannen, zonder baarmoeder, die graag, heel graag een kindje willen van onszelf. Twee lieve vriendinnen bieden zich aan ons te helpen en we dachten er te zijn. Heel plat gezegd zei de één: Ik heb geen baarmoeder en mijn eitjes gooi ik elke maand weg.....je mag ze komen halen en de ander wil met alle liefde het eitje voor ons uitbroeden. We dachten er werkelijk te zijn.....de behandeling die wij vragen wordt immers dagelijks verricht. Maar nee.....omdat wij twee mannen zijn stuiten we tegen een muur, nooit gedacht we in deze situatie verwikkeld zouden raken!"
De voorzitter maakte uiteraard nogmaals duidelijk dat aan hen de schone taak is om te zien of hier inderdaad onderscheid wordt gemaakt.......
"En omdat de heren al zo lang wachten, doen wij ons uiterste best om op 18 december a.s. met een oordeel te komen."
Een verzuchting gleed door de zaal; "Wat snel......", dachten we allemaal en zeiden enkele ook.
Mocht het nodig zijn, omdat het College nog meer informatie wil of onduidelijkheden weg wil nemen, kan de zaak weer geopend worden, maar vooralsnog is het onderzoek gesloten.
De zitting werd om 15:15 gesloten.
We bedankten elkaar en stonden op om de zaal te verlaten.
Tja.....bij ons in elk geval begonnen de traanbuisjes te werken.......maar we hielden in.
Dr. Schats en gevolg verlieten als eerste het pand en wij met z'n zessen spraken we nog wat na op de gang.......opgelucht dat het klaar was en blij dat het oordeel al zo snel komt!
We hadden pers verwacht.......die was er niet, maar er zit nog een artikel van ons aan te komen in de Volkskrant en de site van het COC plaatst met zekere regelmaat een update van ons verhaal......
Heel blij waren we in elk geval met de lieve vrouwen die bij ons waren!
Dank dames.......dank Wilma Eusman!


Kleine update:   Helaas is het oordeel verplaatst naar 29 janurai 2015!
Hoe blij we waren het zo snel te mogen ontvangen.....helaas.
Maar goed......geduld is een schone zaak, wel erg jammer dat al met al een oordeel over deze zaak niet gemiddeld acht weken duurt, maar tien maanden! :-)

Geen opmerkingen: